Aaron Van der Beken zegde het wegwielrennen in 2025 vaarwel. Na een succesvolle passage bij het Ridley Racing Team komt de Oost-Vlaming nu uit voor Gravel Nation. Aan de zijde van 2 Fransen betwistte hij dit voorjaar al de Santa Vall. Die werd door de hevige regenval in Spanje omgetoverd tot een modderbad. “Een sprint voor de sprint, maar dan naar de 1e bocht.”
Pinarello
“In mijn 2e seizoen bij de Bingoal-ploeg liep het niet zoals gehoopt, mede door een blessure en operatie aan mijn liesslagader”, weet Aaron Van der Beken. De inmiddels 25-jarige renner was bovendien einde contract en voelde de bui al hangen. “Door de fusie met Wagner Bazin zou iedereen met een aflopend contract vervangen worden door Franse renners. Ook ik kreeg geen verlenging, waarna ik in contact kwam met Ridley. Zij vroegen of ik geen zin had in iets nieuws.”
Van der Beken sprong op de kar en vervoegde het Ridley Racing Team, waar hij zijn eerste stappen in het gravelcircuit zette. “Het was een mooi jaar, dat ik op geweldige wijze kon afsluiten. Die overwinning in Leuven, in de Wereldbeker, zie ik als een bedanking aan de ploeg. Ik ben hen dankbaar voor de sportieve kans en het feit dat dat mij heel wat kameraden heeft opgeleverd, zowel renners en staf als de mensen bij Ridley.”
Het Ridley Racing Team houdt echter op te bestaan. Van der Beken moest opnieuw op zoek naar een werkgever. Niet veel later was zijn overstap naar het Gravel Nation Team in kannen en kruiken. “Het is eigenlijk een offroad fabrieksteam van Pinarello”, duidt de Oost-Vlaming. “Perpignan in Frankrijk is de thuisbasis van het team. Ik verblijf hier nu ook, ploegmaat Hugo (Drechou, red) woont op een kwartiertje fietsen, ideaal.”
Modderbad
Van der Beken lijkt zich prima in zijn sas te voelen in zijn nieuwe omgeving. Op 8 februari 2026 was het in zijn 1e wedstrijd voor de nieuwe ploeg bovendien meteen raak. Hij kwam zij aan zij met Drechou, tevens titelverdediger, over de streep in de Bescanonina Gravel, in Spanje. Hun ploegmaat Célestin Guillon werd niet veel later 5e. Van een binnenkomer gesproken!
Sindsdien ging Spanje gebukt onder noodweer en historische hoeveelheden neerslag. Lokale dorpen en wegen stonden blank en werden omgetoverd tot beken en rivieren. Ook Catalonië kreeg te maken met veel regen, maar er kon wel worden gekoerst. In het valentijnsweekend vertrok een groot peloton dan ook voor de 2-daagse Santa Vall, door Girona en omstreken. Het voltallige Gravel Nation Team tekende present. “Onze bandenkeuze hadden we ruim vooraf al gemaakt. We kozen, gezien de omstandigheden, voor de Hutchinson Touareg, een band met meer profiel en grip”, duidt Van der Beken. Geen slechte keuze, want de renners stonden soms tot hun middel in het water en doorkruisten echte modderbaden.
“Nog voor de 1e gravelstrook opdook, kregen we 8 km asfalt voor de wielen geschoven. Licht bergaf vlogen we tussen de bomen door, in een race naar de 1e strook. Het was echt glad, met enkele valpartijen tot gevolg. De stress nam toe”, vertelt Van der Beken. “Michael Woods schreef in zijn blog dat het hem deed denken aan de voorjaarsklassiekers. Een sprint voor de sprint. Een sprint richting een kasseistrook of helling. Maar dan naar de 1e bocht.”
Sahara Gravel
“Die 1e strook was ook effectief belangrijk. Het was een steile klim met los gravel. Eenmaal boven had er zich al een kleine kopgroep gevormd”, vertelt Van der Beken kleurrijk. “Iets later volgde een zowaar droogstaand rivierbekken. In de Gravel Earth Series – waarvan de Santa Vall deel uitmaakt – zijn de routes niet uitgepijld onderweg. Je vertrouwt dus volledig op je GPX-bestand. Er was bij die rivierbedding verwarring. Een groot deel van het peloton had een afslag gemist en moest terugkeren. De kopgroep was intussen meer dan 3 minuten gaan vliegen.”
Van der Beken werd uiteindelijk 17e in die openingsetappe. Hij kwam over de streep in het gezelschap van onder meer Jan Stöckli en Petr Vakoč. Daags nadien was een 37e stek zijn deel. “Je hoort het misschien, maar ik ben serieus verkouden en lig in bed. Ik was beter niet gestart in de 2e etappe. Bon, ik heb hem uitgereden, maar niet zoals ik het had gewild.”
“Binnenkort rijden we de Sahara Gravel, een rittenkoers in Marokko waar je in tenten slaapt. Daar kijk ik enorm naar uit! Later staan ook Traka 360 en de Unbound op het programma”, vertelt de Oost-Vlaming. Met respectievelijk 335 en 325 km zijn beide wedstrijden mastodonten in het gravelcircuit. “Later volgen nog heel wat verre verplaatsingen, Ik doe nog onder meer de kampioenschappen en de Gravel Burn in Zuid-Afrika. Als je de kans krijgt om de wereld op deze manier te ontdekken, mag je die niet laten liggen.”
