Een oerkreet, gebalde vuisten en tranen van opluchting. Meteen na de finish van Brussel-Opwijk kwamen alle emoties eruit bij Dina Scavone. De 24-jarige renster van Carbonbike Giordana had zojuist de 1e koers van het seizoen op haar naam geschreven na een indrukwekkende massasprint. De overwinning was niet alleen een persoonlijke triomf, maar vooral de bekroning van een lange winter hard werken en een perfect uitgevoerd plan van de ploeg.
Collectieve triomf
“Het is gewoon een ontlading”, vertelt een geëmotioneerde Scavone. “Je werkt de hele winter toe naar de 1e koers van het jaar. En als je het dan direct kunt afmaken… Ik koers om te winnen, hé. Dus dat is gewoon heel fijn.” De zege voelde extra zoet door de manier waarop ze tot stand kwam. “We zijn een heel echte groep. Als je dan ziet hoe Carmen (Van der Veen, red) mij perfect afzet in de laatste bocht, dat is klasse. Heel leuk, ook voor het team. Dit is een goede motivatie voor iedereen.”
Het koersverloop leek nochtans niet meteen op een massasprint uit te draaien. In de finale 10 km reed een kleine kopgroep weg. Carbonbike Giordana had de boot gemist. Het team moest vol aan de bak om de situatie recht te zetten. “We hebben het gelukkig nog kunnen rechtzetten, want er zat niemand bij van de ploeg”, bevestigt de Limburgse krachtpatser.
Toen de hergroepering een feit was, schakelde het team onmiddellijk over op plan A: de sprint voorbereiden voor hun snelle kopvrouw. “We zijn op dat moment gewoon vol gegaan voor die massasprint. Mocht er iemand van de ploeg bij gezeten hebben, hadden we natuurlijk alle vertrouwen in haar gelegd, dat die het dan kon afmaken. Maar nu was het aan mij.”
Het sterkste wapen van Scavone is haar explosiviteit, zeker in een technische finale als die in Opwijk. Ze weet perfect waar haar kwaliteiten liggen. “Bergop zal ik het verschil niet maken, nee. Maar het afmaken in de spurt, dat kan ik wel.” Vooral de manier waarop ze haar sprint aanzet, is indrukwekkend. “Ik ben heel explosief, zeker op zo’n aankomst na een bocht met weinig snelheid kan ik het verschil maken.”
Blik op een hoger niveau
De overwinning bevestigt het talent van Scavone, wat de vraag oproept waarom ze nog steeds voor een clubteam rijdt. Een stap hogerop lijkt een logische volgende fase, maar die is niet zo vanzelfsprekend. “Het is moeilijk om ergens een kans te krijgen waar je echt op je waarde wordt behandeld”, zegt ze eerlijk. “Daarom heb ik gekozen om nog bij Carbonbike te blijven, omdat ik me supergoed voel bij de ploeg. Ik word hier echt heel goed verzorgd, net als de andere rensters trouwens.”
Die hechte omgeving is cruciaal voor haar prestaties. “Het is echt een hechte groep, en dan presteer ik ook het beste.” Toch is de ambitie om hogerop te geraken onmiskenbaar. “Jawel, sowieso. Dat is toch de bedoeling.” De ultieme droom is een plek in een WorldTour-ploeg, maar de weg daarnaartoe is bezaaid met obstakels. Winnen op clubniveau is geen garantie op een contract.
“Het is misschien cru om te zeggen, maar moest ik al de wedstrijden van deze Women Cycling Series winnen, zal er nog geen UCI-ploeg komen. Ik heb vorig jaar 5 koersen gewonnen en het is niet dat ze nu aan mijn deur staan.” De sleutel ligt bij presteren in de grotere, internationale wedstrijden. “Je moet je echt wel regelmatig kunnen laten zien in die grote wedstrijden”, beseft ze.
Confrontatie met de top
De realiteit van het niveauverschil dient zich vaak snel aan. Een dag na haar zege in Opwijk start ze maandag al in de Samyn Ladies, een UCI-wedstrijd. “Dan kom je tegen rensters te staan die al een maand aan het koersen zijn op het hoogste niveau. Dat niveauverschil is immens. Als je niet het toptalent bent, wat ik niet ben, dan word je gewoon met je voeten op de grond gezet.”
Ook de afstand speelt een rol. “Vandaag hebben we nog geen 90 km gereden, ik denk dat in de Samyn bijna 140 km is (133, red).” Ze beschouwt die zwaardere koersen dan ook vooral als een leermoment en een harde training. De overwinning in Opwijk geeft daarbij een belangrijke mentale boost. “Het is goed voor de moraal, voor heel de ploeg ook. Dat is sowieso heel fijn.”
Uiteindelijk is het geloof van haar omgeving 1 van de belangrijkste drijfveren voor Scavone. “Iemand als Julien Van den Brande gelooft superhard in de ploeg en dat motiveert ons. Iedereen overstijgt gewoon zijn niveau.” Het is die steun die haar de kracht geeft om te blijven vechten voor haar plek in het peloton en te dromen van die stap naar de absolute wereldtop. “Ik hoop dat op een dag te kunnen, ja.”
