De Poolse Kaja Rysz zat eind januari in zak en as. Niettegenstaande ze al jaren behoorlijke uitslagen in grote wedstrijden bijeen fietste – en vorig jaar nog 10e werd in Gent-Wevelgem – zat ze toch zonder ploeg. Tot het Belgische Velopro-EGS Group haar een reddingsboei gooide. Zij konden haar geen profcontract geven, maar wél een heel mooi programma waar ze zich terug in de kijker zou kunnen rijden. En dat deed ze meteen tijdens haar seizoensdebuut in de Omloop van het Hageland 2026.
Te lang aan het lijntje gehouden
De 26-jarige renster was al enkele jaren prof. Na een passage bij Lifeplus-Wahoo kwam ze vorig jaar 2025 uit voor Roland Le Dévoluy. “Onze ploeg kende – net als zoveel andere – financiële problemen, wat leidde tot betalingsachterstallen en toenemende onzekerheid over het verdere voortbestaan van het team”, blikt Rysz terug. “De deadline om de UCI-vergunning te halen, verstreek. Maar de teamverantwoordelijken beloofden dat het allemaal in orde zou komen. Ook mijn managementbureau had er vertrouwen in en dus maakte ik me niet al te veel zorgen.”
“Maar begin dit jaar bleek dat ik te lang aan het lijntje was gehouden. Het werd duidelijk dat Roland er helemaal mee ophield. En intussen waren alle plaatsjes in profteams bezet en stond ik op de keien. Via een vriendin kwam ik dan in contact met het Belgische Velopro-team, een ambitieus amateurteam dat toch een heel mooi programma rijdt. Zij starten in vele UCI 1.1 en 1.2-wedstrijden en ook in enkele etappekoersen. Ik zag het als een kans om me in de kijker te rijden en mijn carrière te herlanceren.”
Bij het Belgische team zag men meteen de win-win. “De Poolse is snel aan de meet maar kan ook makkelijk een Vlaamse helling over”, weet mede-eigenaar Geert Smets. “Natuurlijk weten we dat grotere ploegen Kaja snel zullen komen wegsnoepen als ze goeie uitslagen rijdt. Maar dat zij zich met onze kleuren in the picture fietst, helpt ons dan weer om bijkomende sponsors te vinden.”
Leegloper
Rysz kon meteen aansluiten op stage in Denia, want ze verblijft veelal in Calpe. Rysz is geboren en getogen in het Oosten van Polen, vlakbij de Oekraïense grens. De oorlog en de harde winter zijn niet de ideale omstandigheden om te trainen, dat is een eufemisme. De kennismaking met haar nieuwe teamgenoten verliep vlekkeloos, mede omdat de ploeg een bont gezelschap is van verschillende nationaliteiten en de voertaal er dus Engels is.
De verwachtingen bij het team waren dan ook hooggespannen bij de start van de Omloop van het Hageland, een semiklassieker over flink golvende wegen. “Ik probeerde steeds vooraan te zitten op de cruciale punten van het parcours”, vertelt ze. “Marta Lach, Karlijn Swinkels en Flora Perkins, allen van WorldTour-ploegen, waren op 100 km van het einde weggereden en namen tot 2 minuten. Onder impuls van de ploeg van Visma, waar vooral Lidl-Trek, werden die vluchters binnen schot gehouden. Boven op de Kastanjeweg viel het telkens stil. Dat frustreerde me want als we met zo’n groepje naar de meet zouden trekken, zou ik podium kunnen ambiëren. Het was uiteraard niet aan mij om te gaan rijden, als vertegenwoordigster van een niet UCI-team. Finaal konden we toch spurten voor de overwinning. Ik moest helemaal buitenom en moest tevreden zijn met een 8e plaats. Opdracht volbracht!”
Na de aankomst bleek dat de Poolse op een leegloper had gespurt. Op de beelden kan je zien dat haar achterwiel in de sprint vervaarlijk zwalpte. “Wie weet had ik zonder die leegloper nog een paar plaatsen dichter kunnen eindigen”, besluit ze. Desalniettemin was de ploeg in de wolken met die 8e plek en meteen 30 UCI-punten. “We konden ons geen beter seizoensdebuut wensen, hier hadden we meteen voor getekend”, aldus Smets.
Ervaring doorgeven
’s Anderendaags moest er opnieuw gebikkeld worden in Le Samyn des Dames, ook al een semiklassieker waar nagenoeg de hele wereldtop aanwezig was. De wedstrijd werd ontsierd door enkele valpartijen. De wind, de kasseien en de hoogtemeters maakten er een uitputtingsslag van. “Een groep van 11 rensters reed weg en daar waren zowat alle WorldTour-ploegen in vertegenwoordigd. Dus spurtten we voor de 11e plaats. Ik heb niet aangedrongen of risico’s genomen en eindigde 28e”, besluit de kinesiste van opleiding. “Ik ga nu terug naar Calpe om te trainen en over 3 weken in de Midwest Cycling Classic mee te doen voor het podium. Die wedstrijd moet me zeker liggen” waarschuwt ze bij deze haar concurrentes.
De ploeg zal haar dan ook als sprintster achter de hand houden in deze en soortgelijke koersen. Dat is dan ook de versterking waar het team op hoopte. Als het een massaspurt wordt – wat in het vrouwenwielrennen toch regelmatig gebeurt – is de snelle Rysz een quasi-garantie op top 10. Bovendien brengt ze ervaring mee waar de ploeggenoten veel van kunnen opsteken. Haar Hongaarse ploegmaat Szonja Greman verwoordde het zo: “Zij beweegt als een slang door het peloton. Zit ze eens wat verder, dan wurmt ze zich in no-time tot op de 2e rij terwijl ze steeds in de luwte blijft en niet buitenom vol in de wind naar voor moet. Ik probeerde haar even te volgen, maar was haar snel kwijt. Ik kan dus nog van haar nog leren!” (lacht)
