Luca Vierstraete (19) won de Chrono Challenge Borlo 2026, maar sprak na afloop niet alleen over haar zege. De renster van AG Insurance Soudal Devo had het over een tijdrit vol twijfel, een haperend oortje en een pacingplan dat halverwege uit elkaar viel. “Ik dacht echt dat ik 4e reed”, zei ze. “Ik was supergefrustreerd.” Toch stond ze even later wel gewoon bovenaan. Dat maakte de ontlading groot, zeker omdat ze haar Belgische tricolorepak nog maar zelden echt had kunnen dragen.
Frustratie
Vierstraete kwam met een glimlach over de streep in Borlo, maar onderweg overheerste een ander gevoel. “Ik trapte mijn wattages en kon echt niet harder, maar in mijn oortje hoorde ik dat ik de 4e tijd had. Enfin, dat leek er toch op. Want hoewel de knop van mijn radiootje op 8 stond het maximale volume, klonk het geluid echt slecht”, klonk het na afloop. Die boodschap kwam wel aan. “Ik was supergefrustreerd, want ik dacht: ik kan niet harder, dat kan toch niet dat ik 4e ben? Ik zei bij mezelf: hoe hard rijden die andere vandaag wel?” Dat zorgde blijkbaar voor verwarring in een discipline waarin controle net alles is.
Ook haar pacingplan hielp niet. “Normaal heb ik een pacingplan voor 2 rondjes”, doet Vierstraete haar verhaal. “Het stopte na 1 rondje en dan moest ik snel van blad veranderen om te zien hoeveel wattage ik trapte.” De cijfers waren nochtans goed. “De wattages lieten wel zien dat ik goed was. En dat was dus het frustrerende. Ik dacht: moet ik nu nog harder trappen?” Dus deed ze dat ook. “Mijn 2e ronde heb ik echt geknald, omdat ik dacht dat ik 4e was. Ik dacht: dat kan nu toch niet?”
Eindelijk weer in dat Belgische pak
Pas na de finish kwam de rust terug. De opluchting volgde in volle kracht toen ze aan de aankomst hoorde dat de winst effectief binnen was. Voor een tijdrijdpecialiste als Vierstraete toch wel belangrijk. “Ondanks alles is het natuurlijk leuk als je aankomt en je hoort dat je wint.”
De zege kreeg nog extra waarde door het tenue waarin ze reed. “Zeker in die Belgische witte trui met tricolorestrepen is dat nog leuker”, lacht Vierstraete. “Om daar nog eens in te kunnen rijden, dat is speciaal. Het was ook mijn 1e tijdrit in deze versie van de Belgische trui.” Dat maakte van Borlo meer dan zomaar een overwinning. Het was ook een zeldzame kans om die titel zichtbaar mee te dragen in koers.
Ze keek daar al dagen naar uit. “In het begin van de week was ik daar al mee bezig. Als mensen vroegen wanneer mijn tijdrit was, zei ik: dit weekend ga ik eindelijk mijn Belgisch pakje kunnen aandoen.” De liefde voor dat tenue is groot, net omdat het zo weinig uit de kast komt. “Vorige keer had ik nog een trainingspak gekregen ook, maar deze keer niet. Trainen in driekleur is er dus niet bij. Ik heb intussen al 4 tijdritpakken en ik kan er eigenlijk maar 1 keer echt mee rijden. Dat zijn bijna allemaal nieuwe tenuetjes. ” Inkaderen dan maar, die tenues? “Ja, mijn veilingkanaal gaat heel vol hangen”, grapte ze. “Maar het blijft wel leuk.”
Weg en piste en weer terug
De overwinning in Borlo past in een druk schema waarin Vierstraete voortdurend schakelt tussen weg en piste. “Ik heb in Extremadura begin maart ook een tijdrit gereden”, vertelt ze. “Daarvoor had ik niet veel op mijn tijdritfiets gereden, omdat die nog bij de ploeg stond.” Veel specifieke voorbereiding zat er dus niet in. “Ik denk dat ik wel 1 keer echt blokken heb kunnen doen op die tijdritfiets. Maar dit is wel een goede training geweest richting BK.”
De komende weken blijft dat pingpongen gewoon doorgaan. “Nu volgt de Ronde van Moeskroen en dan ga ik met de ploeg naar de Brabantse Pijl. Daarna een internationale trackmeeting en reis ik door naar Maleisië.” Het blijft dus pingpongen tussen weg en piste. Evident is dat niet, al zegt ze dat bewust voor die combinatie te kiezen. “Ik vind het wel leuk om ook op de piste doelen te stellen. Ik heb nu ook een contract bij Sport Vlaanderen, dus het is belangrijk om daar ook te rijden. En ik vind de Ploegkoers en de Achtervolging met die groep gewoon heel leuk.”
Dat betekent ook keuzes maken. Sommige mooie wegkoersen laat ze liggen. “Ik zal heel wat grote wedstrijden missen, maar spijt heb ik niet. Ik vind dat ik wel veel kan combineren.” Al geeft ze toe dat rust soms een aandachtspunt is. “Klopt, maar als ik voel dat het te veel is, dan geef ik dat ook aan. Dan kijken we hoe het verder kan.” Net daarin lijkt haar maturiteit te zitten: hard rijden als het moet, gas terugnemen als het nodig is. In Borlo werkte dat, ondanks een oortje dat zweeg, een plan dat haperde en een hoofd dat even dacht aan een 4e plaats.
