Daags na zijn indrukwekkende solowinst in de Grote Prijs Herfelingen zit Wannes Verschuere alweer in de auto, op weg naar de volgende opdracht. De renner van DLS Invigo is door Cycling Vlaanderen geselecteerd voor Monts et Châteaux Clessic, manche van de Road Series in Frankrijk. Veel tijd om na te genieten is er niet, maar de voldoening is groot. De 1e zege van het seizoen is binnen en dat neemt een flinke portie druk weg. “Ze beginnen mij te kennen in het peloton”, vertelt hij. “Maar nu viel alles op zijn plaats.”
Weloverwogen aanvalsplan
In Herfelingen gooide Verschuere het tactisch over een andere boeg. Waar hij normaal gesproken van bij de start het vuur aan de lont steekt, koos hij nu voor een meer afwachtende houding. Een bewuste keuze die perfect uitpakte. “Normaal ben ik altijd degene die in het 1e uur veel te veel energie verspeelt. Nu had ik dat eens niet gedaan en heb ik een beetje gekeken naar wat de rest zou doen.”
Die geduldige aanpak betekende niet dat hij zich de hele dag wegstopte. Op 6 ronden van het einde voelde Verschuere zijn moment gekomen. “Ik heb een keer doorgetrokken en kreeg Dario Van der Heyden van Cycling Club 1785 mee. We zijn dan 3 ronden voorop gebleven, maar ik denk wel dat ik 80% van het kopwerk deed. Het ging niet rap genoeg om voor te blijven op het peloton.” Het duo werd dan ook weer ingelopen, eerst door een klein groepje en niet veel later door de rest.
De beslissing viel in de voorlaatste ronde. “Er reed iemand voorop, wat niet echt gevaarlijk was, maar er werd in het peloton toch naar elkaar gekeken”, legt Verschuere uit. “Toen heb ik met mijn ploegmaat Ward Sluyts beslist om de sprong te maken. Ik heb vol aangezet op een knikje en kreeg hem mee. We konden snel het gat overbruggen en het peloton achter ons laten.” Vanuit die kopgroep zette Verschuere zijn beslissende aanval in. “Ik heb 13 km solo gereden en heb het ook kunnen afmaken.”
Honger blijft
De overwinning is een welkome opsteker. Vorig jaar 2025 boekte Verschuere 3 zeges en stond hij vaak op het podium. Die prestaties zorgden ervoor dat hij dit seizoen een te duchten tegenstander is. “Ik merk toch wel dat ze me beginnen te kennen in de koers. Dat maakt het er niet makkelijker op. Je wordt een beetje in de gaten gehouden.” De zege in Herfelingen bewijst dat hij ondanks die extra aandacht het verschil kan maken.
De druk mag dan wel deels weg zijn, de ambitie is er niet minder om. “De honger naar meer blijft toch wel”, klinkt het vastberaden. Een belangrijk doel is de Beker van België, waar hij momenteel de jongerentrui in zijn bezit heeft na een sterke prestatie in Gent-Staden. “Ik was daar 6e en 1e belofte. Helaas had ik daar net de aansluiting met de eerste 4 gemist, anders had ik kunnen meesprinten voor de overwinning. Dankzij die prestatie mag ik echter wel in de witte trui rijden.”
Die trui verdedigen is een prioriteit. “De Beker van België-parcoursen die eraan komen zijn sowieso mooie koersen, dus ik wil daar goede resultaten neerzetten. Die trui volgt dan wel vanzelf.” Naast dat klassement wil hij vooral blijven groeien als renner. “Ik wil veel progressie blijven maken. Ik ben pas bij de beloften gestart met koersen, dit is nog maar mijn 4e seizoen. Ik wil die lijn doortrekken en zien hoever ik mezelf kan krijgen.”
Gedwongen vertrek
De weg naar het succes was niet altijd even vanzelfsprekend. Eind 2024 moest Verschuere, die nu met frames gesponsord wordt door Tavelo uit Overijse en Classick, onverwacht vertrekken bij zijn ploeg Deschacht-Hens-FSP. “Ik mocht niet blijven. Een persoonlijke sponsor stapte mee in het team, maar een voorwaarde voor zijn sponsoring was dat ik weg moest.” Achteraf gezien bleek die tegenslag een zegen. “Ik ben alleen maar blij met die keuze, want het draait nu goed.”
Die goede prestaties doen hem dromen van een stap hogerop. De ambitie om terug te keren naar het continentale niveau is groot. “Ja, eigenlijk wel. Ik denk dat ik daar de capaciteiten voor heb, dus ik hoop dat ik die kans krijg. Maar ik zal ze ook zelf moeten afdwingen, want cadeau ga ik het niet krijgen. Ik hoop dat ik me ook op continentaal niveau kan laten zien.”
De zege in Herfelingen voelt voor Verschuere dan ook als een bekroning. De cirkel is rond op de plaats waar het voor hem als belofte allemaal begon. “Herfelingen was de allereerste koers die ik ooit uitreed bij de beloften”, besluit hij. “Om die 3 jaar later solo te kunnen winnen, dat is wel heel mooi.”
