We treffen Martijn Keizer bij de Grenspalenklassieker aan de Oude Brandtoren in Reusel. De voormalig profwielrenner van LottoNL-Jumbo, en voorheen ook Vacansoleil en Rabobank, staat er in voor de bevoorradingszones. Iets wat kadert in voor zijn job als sales- en marketingman voor het relatief nieuwe sportvoedingsmerk U-Sport. Het is een andere wereld dan die van het profpeloton, maar hij heeft zijn nieuwe koers wel gevonden. Een leven na de topsport, gevuld met marathons, een gezin en commerciële ambities.
Nieuwe sportieve uitdaging
Wie denkt dat Keizer nog dagelijks op de fiets zit, komt bedrogen uit. “Ik fiets helemaal niet zoveel meer. Dit is de 2e keer dit jaar op de fiets”, bekent hij nuchter. De passie voor het afzien is er nog wel, maar hij heeft een andere uitlaatklep gevonden. “2 weken geleden heb ik de marathon van Rotterdam gelopen. In november staat die van New York op de kalender. Die liefde voor het hardlopen is ontstaan tijdens de coronapandemie, toen alle sportscholen plots op slot gingen. Want voordien deed ik aan wat explosievere sporten zoals kickboksen.”
Het hardlopen bood een nieuwe horizon voor Keizer. “Ik merkte na mijn carrière wel dat ik toch een sporter blijf. En dan ga je blijkbaar ook uitdagingen opzoeken. Ondertussen heb ik 5 marathons gelopen.” Het is een hobby die hij combineert met een druk gezinsleven. “Ik heb een vrouw en 2 kinderen. Onze jongste dochter voetbalt en ik probeer elke zaterdag langs de lijn te staan. Onze oudste dochter danst en dat kost ook nog wat tijd. Het is een mooie mix.”
De fiets blijft nog wel op de radar, maar vooral voor de mooiere dagen. Een goedweerfietser, zoals ze dat in Nederland noemen. “Ik vind in de winter van november tot eind maart hier niet meer zo leuk om te fietsen”, lacht hij. “Het is vroeg donker, vaak slecht weer. Maar vanaf nu kan die fiets nog wel eens meer van stal komen.”
Koers op afstand
Zijn band met het professionele wielrennen is veranderd. Waar hij ooit midden in de koers leefde, volgt hij het nu vanop respectabele afstand. Het contact met oud-ploeggenoten zoals Bram Tankink en Bauke Mollema is wel prima, maar heel intensief is dat niet. “Rond bepaalde events zoals deze Grenspalenklassiekers hoor ik die jongens nog wel eens wat vaker. Maar het is een beetje uit het oog, uit het hart, denk ik, wat de topsportwereld betreft.”
Het constant groeiende aanbod aan wielerwedstrijden op televisie maakt het voor hem ook lastig om alles te volgen. “Vroeger waren er alleen de grote koersen op tv, maar je hoeft nu de tv maar aan te duwen en er is koers. Elke dag is het raak. Ik blijf er niet voor thuis.” De grote afspraken pikt hij er echter nog wel uit. “De afgelopen periode met de klassiekers, met Vlaanderen, Roubaix, straks de Giro. Dat ga ik wel volgen.”
Naar de wedstrijden zelf reist hij niet meer af. De tijd van het leven van hotel naar hotel is voorbij. Zijn prioriteiten liggen nu elders. “Het moet echt toevallig zijn om me op de koers te kunnen spotten, ja. Ik ben eind 2017 gestopt als prof en mis de koers op zichzelf niet, maar het was natuurlijk wel een uniek leven. Je komt in veel landen, je ontmoet veel mensen. Dat is natuurlijk wel prachtig. Bovendien heeft het me als mens gevormd. Maar kijk, ik slaap nu elke avond thuis bij vrouw en kinderen. Dat is ook geweldig mooi.”
15 BVO’s
Zijn huidige rol bij U-Sport en het overkoepelende Sportbase bevalt hem ook al uitstekend. Hij is verantwoordelijk voor sales en marketing en bouwt aan de groei van het merk. “Ik ben begonnen als accountmanager en stuur nu een salesteam aan. Ik maak enorme stappen en die wil ik blijven maken. Mijn werk brengt me ook in andere sporten. Ik doe veel met voetbalclubs, kom bij zo’n 15 BVO’s (Betaald Voetbal Organisaties, red) over de vloer. Dat vind ik ook tof om daar een aantal jaar iets in te doen.”
Toch sluit hij een terugkeer in de wielerwereld niet uit. “Ik hoop nog een keer een leuke commerciële functie binnen een wielerploeg of een sportorganisatie te vinden. Dat zie ik wel zitten.” Zijn verleden ziet Keizer als waardevol hoofdstuk. “Het is een mooie periode geweest. Het heeft me gevormd als mens, maar ik blijf er niet in hangen.”
