Met een hechting die zich uitstrekt over haar schedel, van oor tot kruin, pakte de Noorse tiener Kamilla Aasebø deze week uit op haar Instagram-kanaal. Het is een angstaanjagend beeld van de 19-jarige renster van Uno-X Mobility, die in Parijs-Roubaix 2026 ten val kwam. Gelukkig lijkt het wel de goede kant uit te gaan met de goedlachse renster. Het verhaal toont opnieuw aan dat er voor elke renner die het niet haalt, ook 10 door het oog van de naald kruipen. Wielrennen blijft een brutale, gevaarlijke sport.
Hersenbloeding
Kamilla Aasebø debuteerde vorig jaar 2025 in de WorldTour nadat ze in 2023 kampioene van Noorwegen werd bij de junioren en in haar 2e jaar in deze categorie een straf seizoen aflegde in het shirt van Team Rytger-Carl Ras. Dat jaar werd ze 4e op het EK Tijdrijden en 5e op het WK Tijdrijden. In de wegrit in Zürich eindigde ze als 7e. Het Noorse team gaf haar meteen een podium op het hoogste niveau. Dit jaar 2026 maakte ze indruk door 12e te worden in de Omloop en 6e in Le Samyn.
Bijna leek de boeiende carrière van de renster minstens een enorme deuk te hebben opgelopen. Nochtans was het ogenschijnlijk niet de zwaarste val van de dag in Roubaix. “De crash zelf was eigenlijk niet zo dramatisch”, legt ze uit. “Ik had gewoon erg veel pech met de gevolgen. En eens het dan echt serieus werd, mag ik van geluk spreken met hoe alles is afgelopen.”
Het team liet op maandag na de wedstrijd weten dat de renster breuken aan de kaak en de elleboog opliep, evenals een kleine bloeding in de hersenen. Een operatie was op dat moment niet aan de orde. “Helaas ging het snel de slechte kant op met de bloeding”, gaat ze verder. “Ik had een spoedoperatie nodig. Daardoor verbleef ik veel langer dan gepland in Frankrijk. Gelukkig zijn alle operaties goed verlopen.”
Begin van herstel
Ruim 10 dagen later is de Noorse terug thuis. “Al kan ik me er maar 5 van herinneren. Ik ben blij om nu in het Ullevål Hospital in Oslo te vertoeven. De focus ligt nu op de mobiliteit in mijn rechterbeen. Ik ben blij dat ik aan mijn herstel kan beginnen. Daarom dank ik iedereen in het Roger Salengro Hospital en hier, alsook mijn teamdokter Rory Nolan en mijn ouders, die altijd aan mijn zijde zijn blijven staan.”
Op haar foto’s op Instagram toont Kamilla Aasebø hoe ze aanvankelijk nog met de glimlach haar blessures onderging en al op de hometrainer kon zitten. Maar ook hoe ze haar haren verloor voor de operatie, op een brancard het vliegtuig werd ingeladen en voorzichtig haar leven weer probeert op te bouwen. We mogen haar niet meteen terug in koers verwachten.
In een periode waarin veel wielerellende plaatsvond, is dit een halfpositief verhaal dat niet in een drama eindigt. Toch is het ook schrikken, want een ouder van een renner of renster vraagt zich af waarom je je kind over die vreselijke kasseien in Noord-Frankrijk zou sturen en niet gewoon zou aanmoedigen om ergens op een voetbalveld of atletiekpiste te sporten.
Goede afloop
Dat het niet altijd goed afloopt, toont ook ploegmate van Kamilla Aasebø aan. Anne Dorthe Ysland moet haar fiets aan de wilgen hangen na een gevecht van bijna 4 jaar tegen de chronische darmziekte colitis ulcerosa. Heel wat tegenslag dus voor het team van Thor Hushovd, dat dit jaar met Mie Bjørndal Ottestad ook al op het podium van de Trofeo Alfredo Binda stond.
Er kunnen tal van tragische verhalen verteld worden, maar Aasebø kan zich ook optrekken aan het verhaal van Johan Museeuw. Die kwam in het voorjaar van 1998 zwaar ten val in het Bos van Wallers. Hij viel met zijn linkerknie op de kasseien en verloor bijna zijn been, maar 2 jaar later won hij diezelfde wedstrijd voor de 2e keer. Bij het passeren van de finish stak hij zijn been uit als verwijzing naar het ongeval. Zullen we dan afspreken dat het met Aasebø ook helemaal goed komt en zij in 2028 haar Ridley in de lucht steekt bij het winnen van Parijs-Roubaix?
