Het blijft telkens hartverscheurend: renners met de drive van een topsporter, die zich moeten afvragen of hun lichaam daarvoor wel geschikt is. Simone Boilard – in 2024 en 2025 onder contract bij Uno-X – kondigde haar afscheid van het actieve wielrennen aan. Een beloftevolle renster die door de opeenstapeling van lichamelijke problemen haar talent nooit helemaal kon tonen.
GP Oetingen
Dat Simone Boilard überhaupt een wielercarrière uitbouwde, mag al een klein wonder heten. Als prille tiener werd bij haar de auto-immuunziekte multiple sclerose ontdekt, een ziekte die de zenuwsignalen verstoord. Wellicht geïnspireerd door de wielergenen van haar vader Pierre, kwam sport net op dat moment op haar pad. Het bleek haar redding, want samen met de medicatie stabiliseerde het haar ziekte.
De Canadese ontdekte dat ze over een portie talent beschikt. In plaats van louter haar gewrichten soepel te houden door te bewegen, draaide ze plots mee met de top op provinciaal en nationaal niveau. Zo won ze als juniore in 1 week tijd het NK Tijdrijden, werd ze 5e in dezelfde discipline op het WK en hees ze zich 3 dagen later op het WK-podium in de wegrit.
Toch werd haar mentale kracht opnieuw getest. In plaats van door te groeien, stokte haar ontwikkeling plots de jaren nadien. Het duurde 2 jaar voor de oorzaak duidelijk werd: de veelvoorkomende wielerblessure van de verstopte slagader in de lies. Veerkracht in overvloed, want de Québécoise wist terug te vechten. In 2022 reed ze voor St Michel-Auber93 een goed gevuld programma en liet ze zich geregeld opmerken met goede resultaten. In de 1e Tour de France Femmes werd ze in de 1e rit meteen 8e. Het jaar nadien behaalde ze in de GP Oetingen haar enige profzege.
Premier-Tech
Haar doorzettingsvermogen werd beloond met een plekje in de WorldTour bij Uno-X Mobility, maar daar begon de ellende opnieuw. “Sinds 2024 heb ik last van gewrichtspijn die moeilijk te begrijpen en te diagnosticeren is”, getuigt ze op haar socials. “Door ondanks alles te blijven presteren, begon ik te compenseren. Waardoor de situatie geleidelijk verergerde, tot het punt waarop vandaag behandelingen en ingrepen aan meerdere gewrichten nodig zijn.”
Wat een hoogtepunt had moeten zijn, werd zo een bijzonder moeilijke periode voor Boilard. “De afgelopen 2 jaar werden gekenmerkt door omwegen, onzekerheid en angst. Pas recent, door afstand te nemen en de juiste specialisten te ontmoeten, heb ik mijn situatie beter kunnen begrijpen.”
Boilard toonde zich eind 2025 nog bijzonder hoopvol, toen Premier Tech instapte in het kleine Franse team St-Michel-Preference Home-Auber 93. Ze werd door haar oude ploeg opnieuw opgevist, samen met 2 andere Canadese rensters. Boilard zag het als de brug tussen Canada en Europa en het begin van een nieuw tijdperk voor het Canadese vrouwenwielrennen.
Jammer genoeg is het verdikt enkele maanden later bikkelhard. “Het is op lange termijn wellicht niet houdbaar om mijn auto-immuunziekte te combineren met de eisen van topsport. Tegelijk geeft dat nog meer betekenis aan het traject dat ik heb afgelegd. Het doet me beseffen hoe gelukkig ik ben geweest dat ik toch een professionele sportcarrière heb kunnen opbouwen”, klinkt het.
Wielercarrière 2.0?
Het is de vaststelling van een vrouw die zich niet liet definiëren door haar aandoening en een verhaal wist te schrijven dat anderen kan inspireren. Toch blijft dat op dit moment een bittere troost. “Het is een zware en tegelijk trieste beslissing, vooral met alles wat we dit seizoen aan het opbouwen waren met Premier Tech, met name rond de Wereldkampioenschappen in Montréal en de ontwikkeling van het Canadese vrouwenwielrennen”, stelt ze vast.
Misschien zien we haar verder in een rol die aansluit bij haar droom voor het Canadese wielrennen, iets waarvoor ze met haar diploma in communicatie, marketing en management de nodige adelbrieven kan voorleggen. Met de regerende wereldkampioene Magdeleine Vallieres en het aankomende WK in Montréal zet haar land zich alvast uitdrukkelijk op de wielerkaart.
We hebben ongetwijfeld het laatste van Boilard nog niet gezien. “Ik blijf rustig en ben ervan overtuigd dat dit de juiste beslissing is voor de toekomst. Ik sta open voor andere manieren om bij te dragen aan deze sport. Ik neem afscheid van de actieve competitie, maar mijn liefde voor de koers blijft.”
