Len Dejonghe heeft Marly Grav in de age group 19-34 op zijn naam geschreven. Na een zenuwslopende sprint met 5 en een al even spannende wachttijd op de fotofinish, mocht de renner van Cycle-Passion SCOTT in Valkenburg het hoogste schavotje op. Een overwinning die er niet kwam zonder vroege aanvalslust en vooral een perfect uitgevoerd plan van de ploeg. Ploegleider Mias Boghe zag vanuit de achtergrond hoe jarenlang hard werk eindelijk werd beloond met de oppergaai.
Vroege vlucht, zware finale
Meteen na de finish heerst er nog wat ongeloof bij de kersverse winnaar. “Ik had het op voorhand niet direct verwacht”, opent Dejonghe op het grasveld aan het Shimano Experience Center. “Ik had wel gehoopt op een mooie uitslag, maar dit is fantastisch.” Dejonghe kleurde de wedstrijd van begin tot eind. Hij voelde zich duidelijk in zijn sas op het gravelparcours en koos al vroeg het hazenpad. Een beslissing die de finale loodzwaar zou maken, maar waar hij geen spijt van had.
“Ik voelde direct dat ik goede benen had. Op het einde van de 1e ronde zijn we met 2 weggereden. En we hebben toch een volle ronde met 2 vrij hard gekoerst”, vertelt hij over zijn aanval. “Dat heeft krachten gekost. Dat was misschien niet de slimste zet, maar ik heb me wel geamuseerd. Het was ook wel fijn om met 2 voorop te rijden.” De inspanning eiste zijn tol en uiteindelijk kwam er een achtervolgende groep terug aansluiten. Een gevaarlijke situatie, maar de aanwezigheid van een ploegmaat veranderde alles.
“Er kwam inderdaad een groepje terug, maar daar zet wel mijn ploegmaat Toby Vandewoude bij. Die heeft fantastisch werk heeft geleverd. Dat was een grote hulp voor mij”, aldus een dankbare Dejonghe. “Hij heeft de groep ook uitgedund, waardoor we met 5 renners de finale in konden.”
Ploegenspel als sleutel tot succes
In die finale werd er niet geïmproviseerd. Er was een duidelijk plan, tot in de puntjes uitgedokterd tussen Dejonghe en zijn kompaan. “Onderweg liet Toby vallen dat hij waarschijnlijk de heuvels niet zou overleven. Daarop polste ik hem of hij het zag zitten om ervoor te zorgen dat er niemand zou wegrijden voor de heuvelzone”, duidt Dejonghe. “Dat heeft hij ook gedaan, fantastisch werk.” Vandewoude, nieuw bij de SCOTT-ploeg, offerde zijn eigen kansen op en piloteerde zijn kopman perfect naar de laatste rechte lijn. Hij zou zelf nog als 6e finishen.
De sprint zelf was er ene voor de geschiedenisboeken. “Het was een echte sprint. We zijn nog met 5 naar de meet gegaan. Het was superspannend”, blikt Dejonghe terug. Hij had vertrouwen, gesterkt door goede uitslagen in recente weken. “Ik wist wel dat ik niet traag ben, zeker niet in een lastige wedstrijd.” Toch was er een extra moeilijkheidsgraad. “Ik heb de sprint gereden met een leegloper vooraan, dus dat was ook niet ideaal natuurlijk.”
De aankomst was zo nipt dat niemand durfde te juichen. “Op de meet dacht ik dat ik het had. Maar dan begon ik een beetje te twijfelen. We zijn dan bij de fotofinish gaan vragen hoe het zat. En kijk, ze hebben mij als winnaar uitgeroepen. Dus ik ben heel tevreden.” Een ontlading na een ware rollercoaster van emoties.
boost voor het EK en de ploeg
De zege is een belangrijke stap in het seizoen van Dejonghe. “Het is de 1e keer dat ik een gravelwedstrijd van dit niveau win in mijn age group. Het voornaamste doel vandaag was de kwalificatie voor het EK. Dat het dan zo uitdraait, is natuurlijk super fijn.” De prestatie is een bevestiging van de goede vorm. “Ik zat al in een goede flow, met onder meer al een top 10 tussen de profs in de GP Vermarc. Dit is natuurlijk nog een extra mentale boost voor de komende weken.”
Voor ploegleider Mias Boghe, die zelf ook de wedstrijd reed, is de triomf van zijn pupil een emotioneel moment. “Dit betekent heel veel. We weten allemaal dat Len in een gigantisch goede flow zit. Dit is een beloning na 4 tot 5 jaar hard werken. Het is fantastisch om eindelijk eens op het hoogste schavotje te staan.” Boghe benadrukt de collectieve prestatie. “We zaten eigenlijk met alle renners in de top 10 te koersen. Dat je dan als ploeg gewoon een ploegenspel kunt spelen, prachtig.”
De overwinning bevestigt de identiteit van het team. “We zijn geen weg- of MTB-ploeg en ook niet per se een pure gravelploeg”, stelt Boghe. “Cycle-Passion SCOTT is aanwezig in alle disciplines waar SCOTT in uitblinkt. En als we hier kunnen meedoen met de besten, dan bewijst dat onze sterkte.” Zelf beleefde hij de finale vanop afstand. “Onderweg kreeg ik de berichten door en ik kreeg al kippenvel. Ik heb zelfs gedacht om af te stappen om hen te zien finishen, maar ik ben blij dat ik zelf de 150 km heb uitgereden.”
