De Zuid-Limburgse heuvels waren zondag het decor voor Marly Grav, maar voor Mauro Verwilt van het GVA Gold Gravel Team werd het een korte en bittere beleving. Al vroeg in de race sloeg de mechanische pechduivel genadeloos toe, waardoor een gefrustreerde Verwilt de strijd moest staken. Een zoveelste tegenslag in een seizoen dat voorlopig wordt gekenmerkt door materiaalpech in plaats van resultaten.
Zure zondag
De wedstrijd was amper op gang geschoten toen het noodlot toesloeg. Verwilt zat perfect gepositioneerd, klaar om een rol van betekenis te spelen. “Een ***koers”, begint hij zijn relaas met een diepe zucht. “Het is sowieso een mooie en leuke wedstrijd en ik was mee met de eerste 20 renners, denk ik. Op een bepaald moment neem ik een binnenbocht, maar na de bocht merk ik dat mijn derailleur is afgebroken.” Een eigen fout was het volgens hem niet. “Iemand heeft wellicht op mijn derailleur gereden”, sakkert hij. “Derailleur eraan, koers gedaan.”
Daar stond hij dan, aan de kant van de weg, met een onbruikbare fiets. “Ik moest langs de kant te voet naar de finish.” Gelukkig was die niet al te ver weg. “Gelukkig maar 5 km en ik kreeg al eens een duwtje van iemand. En voorts was het vooral bergaf, dus ik ben er geraakt.” Maar het blijft zuur. “Een slechte zondag.”
Het incident in Valkenburg staat niet op zichzelf voor de voormalig Tarteletto-renner. Het is een frustrerende optelsom van mechanische problemen die zijn seizoen kleuren. “Al een hele voorjaar gaat het tegen. Het zijn precies excuses, maar het is niet zo”, vertelt hij. “In de Dusty Gravel in de Ardennen viel mijn ketting er constant af, misschien slecht afgesteld. Dan kan je geen resultaat rijden. In Turnhout reed ik lek en in de Traka vorige week ook. Gelukkig kon ik in de Specialized Gravel Series in Aalst al eens winnen.”
Jelle Van Damme
De opeenstapeling van pech begint mentaal door te wegen, vooral omdat de benen goed voelen. “Ze zeggen altijd dat je pech hebt als je niet goed bent. Maar ik heb echt wel goeie bennen, echt frustrerend dat ik dat niet kan laten zien. Voor de ploeg en ook voor mezelf is dat niet leuk.” De ontgoocheling is groot. “Liever na 3 uur koers moeten lossen omdat je het niet meer kunt houden, dan na een uur te moeten stoppen door pech. Maar dat is voor iedereen zo natuurlijk.”
Die frustratie voelt hij niet alleen voor zichzelf, maar ook voor het team dat hem ondersteunt. “We zitten allemaal in dezelfde gravelfamilie. Het is keitof om hier te zijn. Maar ook daarom is het jammer dat ik voor de ploeg en de sponsors niet kan laten zien wat ik kan.” De waardering voor de omkadering is groot. “We krijgen topmateriaal, zoals de fietsen van Basso. Alles wordt geregeld. We zaten hier ook samen op hotel. Dan is het sneu om na 1 uur te moeten afhaken.”
Ondanks zijn persoonlijke tegenslag blijft de sfeer binnen de ploeg opperbest. De communicatie verloopt vlot via een gezamenlijke WhatsApp-groep. Na zijn opgave blijft Verwilt in Valkenburg dan ook ter plaatse om zijn ploegmaats aan te moedigen. “Zo kan ik de mannen nog zien. Ik geloof dat ook Lukas (Maleszewski, red) al pech heeft gehad met zijn schijfrem. Julian en Greg zitten nog in koers. Hij haalt ook een mooi voorbeeld van teamgeest aan. Ploegmaat Jelle Van Damme wilde zelf niet rijden in de Marly Grav maar was toch aanwezig om bidons aan te geven. “Het is misschien niet direct zijn parcours”, lacht Verwilt. “Maar dat hij komt om ons bidons aan te geven, vind ik wel sterk.”
Tarteletto-Isorex
Verwilt vond zijn weg naar het team van Greg Van Avermaet via zijn netwerk. “Ik ben goed bevriend met Jef de Battist van Amici di Bici, een fietsenwinkel in Antwerpen. Zij hebben Basso in hun gamma. Zo kwam ik in contact met de Benelux-verdeler van Basso, die me op dat moment liet weten het Gold Gravel Team van Greg Van Avermaet te sponsoren. Ik heb dan een berichtje gestuurd naar Greg en ben op de koffie geweest. En zo rijd ik nu alleen nog gravelwedstrijden.”
Die overstap naar het gravel kwam er na een korte en teleurstellende periode op de weg bij Tarteletto-Isorex. “Daar had ik geen goeie klik meer met de manager (Peter Bauwens, red)”, vertelt hij openhartig. “Dat kan gebeuren. Ik was zelf misschien niet op mijn best, maar we hadden ook niet echt een ideale kalender voor mij. Het was voor iedereen beter om die samenwerking te stoppen. Al wil ik ook wel beklemtonen dat de eerste 2 seizoenen daar echt wel dik in rode waren. Dus no hard feelings. Ik had ook niet het gevoel dat ik nog veel hogerop kon op de weg. En het gravel had me ook wel te pakken. Daar wilde ik graag in verdergaan.”
Vandaag combineert Verwilt, afkomstig is uit Lier, het fietsen met een job als leraar Lichamelijke Opvoeding. Een bewuste keuze. “Ik heb niet de ambitie om echt hoger te mikken in mijn carrière. Maar het fietsen doe ik zo graag dat ik niet direct denk aan stoppen.” De weg mist hij niet. “Ik koers af en toe op de weg in kermiskoersen, maar echt missen doe ik het niet. Ik vind gravelen leuker. Het is ook eerlijker, tenzij je materiaalpech hebt”, grijnst hij er meteen bij. “Ik heb mijn ding gevonden. Ik hoop dat het tij snel keert.”
