Een laagje stof en een vermoeide, maar tevreden glimlach tekenen het gezicht van Ilse Pluimers na Marly Grav in Valkenburg. De renster van AG Insurance-Soudal heeft zojuist 4 uur lang afgezien op de onverharde paden van Zuid-Limburg. De wedstrijd was een uitputtingsslag, maar het plezier overheerst bij de Nederlandse. Het graveluitstapje is een welkome afwisseling van het strakke regime op de weg.
Wiebes
Marly Grav staat intussen bekend om zijn pittige parcours, iets wat Pluimers direct onderschrijft. “Je gaat hier gewoon vanaf de start vol door, dat vond ik wel eens leuk.” Ze legt uit dat de dynamiek anders is dan in een wegwedstrijd. Na een explosieve start van 2 uur keert de rust enigszins terug, maar de schifting is dan al lang gemaakt. “Het is 4 uur bijna vol koers. Daarom doe ik dit wel eens graag.”
Een specifieke strategie had ze niet, behalve dan energie sparen in de openingsfase. “Ik wilde het aanvankelijk wat bekijken, want ik ben niet gewend om van meet af vol door te trekken. Mijn kansen lagen niet op de klimmetjes, maar in de technische afdalingen. Die vond ik leuker. Samen met Lorena Wiebes, die won, probeerde ikd aar telkens het volle pond te geven. Toen kregen we een gat met 6 rensters.” Met die kopgroep reed ze de hele wedstrijd samen.
In de finale speelde de tactiek een grote rol. Pluimers voelde zich goed en wilde aanvallen, maar het momentum was zoek. “Ik wilde mijn eigen kansen benutten, maar het tempo was eruit”, vindt ze. Haar poging werd direct geneutraliseerd. “Ik had 1 aanval opgezet en merkte eigenlijk gelijk dat iedereen op het wiel ging. Dus toen besliste ik maar om te gaan sprinten.”
Oetingen
Hoewel Pluimers geen gravelspecialiste is, voelt ze zich thuis op het onverharde. “Vorig jaar heb ik deze Marly Grav ook gedaan, en ook het NK. Mijn achtergrond in het veldrijden helpt wel. Het is niet dat ik het offroad nog moet gaan ontdekken.” Voor de afwisseling vindt ze het een welkome toevoeging aan haar programma.
De gravelwedstrijd past perfect in haar kalender, vooral omdat het een uitstekende trainingsprikkel biedt. “Dit is een hele goede prikkel, ja. Zo diep ga je in se niet op training.” Met het oog op de toekomst sluit ze een deelname aan het NK Gravel niet uit, maar het WK in Australië zit er logischerwijs niet in. De focus ligt op de weg, waar ze een sterk voorjaar kende. “De voorbije maanden waren best wel goed. Ik merk dat ik iets meer een vrije rol krijg.”
Op de momenten dat ze voor eigen kans mag rijden, eindigt ze vaak net naast het podium. “Ik ben geregeld 4e geworden (in Oetingen en het Festival Elsy Jacobs, red). Nog geen podium, maar de volgende stap volgt wel. Ik merk dat ik er steeds dichterbij kom.” Dat podium op de weg moet er in zitten.” Die stap zit volgens haar niet zozeer in de benen, maar vooral tussen de oren. “Ik denk dat ik gewoon nog wat meer vertrouwen in mezelf moet hebben. Dat ik ook moet durven te gaan, want uiteindelijk moet ik het van de aanval hebben.”
Einde contract
Haar belangrijkste doel voor de rest van het seizoen is dan ook een wedstrijd waarin ze dat vertrouwen kan verzilveren. “Het NK moet ene highlight worden”, verbloemt ze niet. “Ik denk dat het een heel mooi parcours gaat zijn rondom Nijmegen.” Een nationale trui zou de bekroning zijn op haar progressie en een mooi cadeau voor de ploeg waar ze al vanaf het begin deel van uitmaakt.
Pluimers zit al sinds de oprichting bij wat nu AG Insurance-Soudal is. Destijds fungeerde het team nog als de opleidingsploeg van Natascha den Ouden. De transformatie naar het huidige WorldTour-team is enorm. “De ploeg is niet meer te vergelijken met wat het was. Het is een compleet andere ploeg geworden”, weet ook Pluimers. Ze haalt Shari Bossuyt aan, die na een eerdere periode terugkeerde. “Zij heeft de evolutie ook gezien.”
Ondanks de enorme groei en professionalisering voelt Pluimers zich er thuis. “Ik zit op mijn plek. Met de meiden zijn we eigenlijk een grote vriendengroep.” De verwachtingen zijn hoger, maar de druk wordt niet opgevoerd. “Toch ben ik heel blij dat de ploeg mij heel rustig houdt. Omdat ze zien nog dat ik jong ben. Ze hebben nog nooit druk op mij uitgeoefend.” De ploeg heeft een duidelijk plan met haar, gebaseerd op een geleidelijke ontwikkeling. Over haar eigen toekomst blijft ze op de vlakte; haar contract loopt eind dit jaar af. Ze is nog verre van uitgekeken op de ploeg, maar tussen de regels merken we wel dat ze voor alles openstaat.
