Een revalidatie is vallen en opstaan. Voor Laurenz Rex van Soudal Quick-Step is het de harde realiteit na 2 zware valpartijen dit voorjaar. Eerst in de AlUla Tour, vervolgens in In Flanders Fields. Vanuit zijn zetel zag hij zijn ploegmaats schitteren, terwijl hij zelf de pijnlijkste strijd uit zijn carrière voerde. Een gevecht om opnieuw te leren stappen, met de blik strak op de toekomst. “Ik heb mijn portie pech nu wel gehad”, klinkt het strijdvaardig.
Omgaan met tegenslag
De weg naar herstel is er vaak ene van geduld en pijn. Wekenlang zat zijn been in een brace, met aanzienlijk spierverlies tot gevolg. “De focus ligt nu op het verstevigen van mijn beenspieren”, vertelt Rex. “Na 4 weken in de brace waren ze behoorlijk verzwakt, wat normaal is.” Het opnieuw activeren van die spieren was een helse opdracht. “Het is echt pijnlijk. Ik moest mijn spieren opnieuw leren samentrekken, mijn been opnieuw leren plooien. Ik moest alles opnieuw leren.”
De kleinste overwinningen voelen groots aan. “Ik ben super blij als ik een normale stap kan zetten zonder hulp”, zegt hij. Het is een proces van ’trial and error’, een mentale en fysieke uitputtingsslag. “Je weet dat je als fietser altijd kunt vallen. Niemand wil het, maar het hoort erbij.” De tegenslagen hebben zijn perspectief veranderd. “Een zware tegenslag hoort bij het leven. Als dit de mijne is, dan is het goed. Ik kan ermee omgaan.”
Ondanks de moeilijke periode blijft de moraal hoog. “Ik voel me nog steeds goed en gemotiveerd.” De steun van zijn omgeving is daarin cruciaal. “Met alle steun van het team, mijn familie en iedereen rondom mij, is het makkelijk om het hoofd hoog te houden. Mijn ploegmaten komen langs, de medische staf doet zijn best. Iedereen doet zijn best, dus ik doe ook mijn best.”
Roubaix vanuit de zetel
De ultieme test voor zijn mentale veerkracht kwam er tijdens zijn geliefkoosde wedstrijd Parijs-Roubaix. “In het begin wist ik niet of ik wel zou kijken”, geeft hij toe. “Maar uiteindelijk heb ik van kilometer nul gekeken. Ik zat 5 en een half uur aan mijn televisie gekluisterd.” Het was een bevreemdende ervaring, maar ook een leerrijke. “Ik was super nerveus, maar aan de andere kant heb ik veel geleerd. Ik zag dingen die je normaal niet ziet als je in de koers zit.”
Hij benaderde het als een opportuniteit. “Ik heb het als een kans genomen om te leren, om de koers vanuit een ander oogpunt te zien. Om mijn positionering te verbeteren, om te zien wat er gebeurt.” Het werd 1 van de meest memorabele edities in jaren, iets wat Rex niet is ontgaan. “Het was 1 van de gekste edities van Roubaix van de laatste jaren. Toen ik de ploeg in een goede positie zag voor de openingssector, wist ik dat het een goede dag zou worden.”
De uiteindelijke apotheose, met een podiumplaats voor Jasper Stuyven, zorgde voor een dubbel gevoel. “Het was een geweldige beloning voor Jasper. Mijn droom is om zelf ooit op het podium te staan in Roubaix, en hij deed het. Ik was zo blij en gelukkig voor hem.” Het toont de hechte band binnen de Belgische ploeg, waar concurrenten ook vrienden zijn die elkaars succes vieren. Zelfs vanop afstand.
Nieuw perspectief
De zware revalidatie heeft Rex doen beseffen hoe bevoorrecht hij is als profwielrenner. “Ik denk dat veel jongens niet beseffen welk geluk we hebben dat we dit kunnen doen.” De gedwongen rustperiode heeft zijn ogen geopend. “Als je niet kan doen wat je het liefste doet, dan is dat een slechte situatie. We leven een superleuk leven, we kunnen dingen doen die normale mensen niet kunnen.”
De harde valpartijen horen bij de stiel, een risico dat elke renner neemt. “Natuurlijk crashen normale mensen niet zo hard als wij”, lacht hij groen. “Maar het kan altijd erger zijn.” Die gedachte helpt hem relativeren. “Ik denk gewoon dat wat er dit jaar is gebeurd, volgend jaar niet gaat gebeuren. Ik hoop dat ik mijn pech heb opgebruikt en ik kijk ernaar uit om terug op de fiets te zitten.”
De volgende stappen in de revalidatie zijn daarom cruciaal. “Hopelijk zit ik de komende weken terug op de fiets. We moeten heel laag beginnen, misschien met 50 tot 100 Watt, maar dat zijn de volgende stappen.” Het verlangen om terug te keren naar het peloton is groot. “Ik wil zo snel mogelijk uit deze situatie geraken. Om mijn job terug te doen, om terug bij het team te zijn en om terug te strijden voor de overwinning met de jongens om me heen.”
