Een aanval in de laatste 5 km. Meer had Thibe Vandenheede (14) niet nodig om in Elverdinge de Vlaamse kampioenentrui bij de 1e jaars nieuwelingen te veroveren. Voor de renner van Acrog-Tormans is het een deugddoende overwinning na een seizoensbegin dat gekenmerkt werd door valpartijen, lekke banden en groeipijn. De revanche is zoet voor de jongeman uit Waarmaarde, die nu met vertrouwen naar de Ronde van Vlaanderen en hopelijk enkele buitenlandse rittenkoersen kan toeleven.
Juiste moment
De koers in Elverdinge was lange tijd een gesloten wedstrijd. Ploegen hielden elkaar in de gaten en verschillende aanvalspogingen werden in de kiem gesmoord. Het leek uit te draaien op een sprint met een grotere groep, tot Vandenheede zijn moment koos. “Iedereen probeerde zijn kans te wagen en aan te vallen”, vertelt hij. “Uiteindelijk kwam alles weer samen en dan heb ik de laatste 5 km nog een keer aangezet. Het was de goeie zet.”
De jonge West-Vlaming wist dat hij niet moest wachten op de laatste honderden meters. Met een welgemikte demarrage sloeg hij het beslissende gat. Het was een inspanning die hem op het lijf geschreven is. “Die inspanning van 1 tot 2 minuten, dat is me op het lijf geschreven.” Zijn koers indelen was niet zo moeilijk. “Ik heb gewoon van punt naar punt gereden. Tot ik dan in de finale het verschil bleek te maken.”
Die focus typeert Vandenheede al, ondanks zijn jonge leeftijd. Hij werkt daarvoor samen met zijn trainer Michiel Stokman. De samenwerking verloopt vlot en professioneel. “Hij zet mijn trainingen op TrainingPeaks en ik werk die nauwgezet af. Ik kan voor alles bij hem terecht. Meer moet dat niet zijn.” Die begeleiding, in combinatie met zijn talent, resulteerde blijkbaar in een perfect getimede aanval en een felbegeerde titel.
Seizoen vol tegenslag
Dat de overwinning extra deugd doet, heeft alles te maken met de eerste maanden van zijn seizoen. Het geluk stond niet aan de kant van Vandenheede. “Ik heb wel redelijk wat pech gehad”, zucht hij. “Ik ben al 2 keer gevallen, heb ook een keer achter een valpartij gezeten in een sprint.” Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij ook af te rekenen met materiaalpech en de fysieke ongemakken die bij een tiener in volle groei horen.
“Ik had dit seizoen ook al een keer een lekke band”, somt hij op. “Door mijn groei heb ik ook wel wat krampen gehad. Ik ben nu 1m75, vooral mijn benen groeien hard.” Het zorgde voor frustratie en resultaten die niet in lijn lagen met zijn ambities. “Het heeft nog niet helemaal meegezeten. Daarom doet het des te meer deugd om een keer zo’n titel te winnen.”
Die drang was des te groter na het West-Vlaams kampioenschap, waar het noodlot opnieuw had toegeslagen. “Daar ben ik op 2 km van het einde gevallen”, vertelt hij. De ontgoocheling van die dag zette hij om in pure motivatie voor het Vlaams kampioenschap. “Ja, ik was wel gebrand om te winnen. Om toch een heel jaar in die trui te kunnen rondrijden.” Vorig jaar werd hij al 3e in Elverdinge, toen bij de aspiranten. Ook dat zette hij nu recht.
Ronde van Vlaanderen
De Vlaamse titel is geen eindpunt, maar een startpunt voor wat nog komen moet. De doelen voor de rest van het seizoen zijn duidelijk. “Genieten in de trui en nog een paar mooie resultaten binnenhalen”; benadrukt Vandenheede. “De 1e grote afspraak dient zich al snel aan: de Ronde van Vlaanderen voor nieuwelingen op 24 mei. Een wedstrijd waar ik met mijn nieuwe trui ongetwijfeld in de kijker zal rijden.”
Naast de Ronde kijkt hij ook uit naar een andere belangrijke wedstrijd op de kalender. “Anzegem-Ingooigem voor de Beker van België, is een thuiskoers waar ik goed wil presteren. Dat is 1 van de doelen die ik al vroeg in het seizoen had aangekruist.” De overstap van Isorex naar Acrog-Tormans dit jaar, omdat hij “een beter gevoel had bij Acrog”, lijkt alvast zijn vruchten af te werpen.
Zijn prestaties, met als hoogtepunt de ervaring in de Vredeskoers, openen mogelijk deuren naar meer internationale wedstrijden. “Die kans zit er wel in, maar die selecties krijg ik pas binnen een week binnen.” Hij hoopt op een selectie voor de Txuma Memorial in Spanje en Critérium Européen des Jeunes in Luxemburg. “Daar moet ik meer ervaring op kunnen doen richting volgend jaar. Dat is heel belangrijk”, besluit Thibe Vandenheede, de jongere broer van topjunior Mathis.
