Lien Schampaert (19) had voor haar 1e seizoen bij de elite geen grote ambities. De renster van Keukens Redant wilde vooral wennen aan het grotere peloton na haar overstap van de junioren. Enkele maanden later is ze 1 van de verrassingen van het voorjaar. Ze won al 4 koersen, waaronder Schellebelle en het PK in Herzele. “Ik wilde gewoon de koersen proberen uitrijden, maar het gaat beter dan verwacht”, blijft ze wel zeer bescheiden.
Familiale ploeg zonder druk
De overstap naar haar huidige team kwam enigszins toevallig tot stand. Schampaert kwam van de Golazo Young Lions, de jongerenploeg van Sven Nys met een sterke focus op het veldrijden. “Ik heb op de weg eens een wedstrijd meegereden en Christophe, de mechanieker van Keukens Redant, had me daar gespot. Hij polste of ik dan bij hen wilde komen rijden.” Een voorstel waar ze niet lang over moest nadenken. De sfeer binnen het team gaf de doorslag.
De keuze voor Keukens Redant blijkt een schot in de roos. De ploeg biedt de jonge renster uit Boortmeerbeek een omgeving waarin ze zonder druk kan groeien. Dat is voor haar van cruciaal belang. “Het is een supertoffe ploeg. We zijn echt een familie en dat vind ik ook belangrijk. Je mag hier ook een beetje doen wat je wilt. Er is geen druk en dat geeft mij de meeste kansen om bij te leren. Daarom ben ik ook echt heel blij dat ik hier terecht kon.”
Die aanpak werkt. Schampaert begon met enkele kermiskoersen, mocht al snel de Wim Hendriks Trofee in de Women’s Cycling Series rijden en proefde zelfs al van UCI-wedstrijden, genre Trofee Maarten Wynants. “Dat zou normaal pas voor de volgende jaren zijn, maar de ploeg wilde mij met die goeie resultaten daar ook eens uitproberen. Het beviel me wel.”
De verrassing van het peloton
De progressie die ze maakt, verbaast ook haarzelf. Het niveauverschil met de junioren is groot, maar Schampaert verteert de stap moeiteloos. “Het gaat allemaal heel snel”, beseft ze. “Ik had dat nooit verwacht.” Om zichzelf te beschermen, legt ze de lat bewust niet te hoog. “Ik probeer nu elke wedstrijd niet aan winnen te denken, maar aan uitrijden. Zodat ik mezelf ook niet veel druk opleg. Ik ben bang dat als ik dat wel doe, het misschien snel bergaf kan gaan.”
Haar grootste wapen is haar explosieve sprint. Een kwaliteit die ze onder meer etaleerde in de GP Immo Zone in Schellebelle, waar ze topsprintster Dina Scavone van Carbonbike Giordana wist te kloppen. Een prestatie die haar nog steeds verbaast. “Zij heeft een supersterke lead-out, de hele ploeg van Carbonbike is supersterk. Dat is echt iets om naar op te kijken. Ik kan eigenlijk nog altijd niet begrijpen. Het was heel zot om haar te kunnen kloppen.”
Waar die pure snelheid vandaan komt, is voor Schampaert een raadsel. “Dat weet ik echt niet. Misschien het explosieve uit de cross? Ik ben altijd al explosief geweest.” Specifieke trainingen doet ze er niet voor, buiten de gebruikelijke sprinttraining. “Ik doe zelfs geen krachttraining. Corestability wel wekelijks, maar nog niet superefficiënt. Ik heb wel een trainer. Geen grote naam, maar iemand die bij me past.”
Weg boven cross
Door haar succes op de weg verschuift haar focus. Het veldrijden, wat ze vroeger het liefste deed, komt nu op de 2e plaats. “Nu ik merk dat ik beter ben op de weg, ga ik grotendeels overschakelen. Sowieso ga ik minder crossen volgend jaar, dat stond al langer vast. Ik ga er wel nog een paar doen, B-crossen in de buurt en misschien sommige A-crossen, maar ik ga het op een lager pitje zetten. Mijn techniek in de cross is niet zo super, dus daar resultaten rijden is moeilijker. Ik doe dan liever iets waar ik beter in ben.”
Keukens Redant ziet ze als de perfecte omgeving voor deze fase van haar carrière. “Het is een supergoede ploeg om van de junioren over te gaan naar het elitepeloton. Het is ook een heel goede omkadering, ik kan het alleen maar aanraden.” Toch durft ze verder te kijken. Op de vraag of het een tussenstop is, antwoordt ze eerlijk: “Ja, ik hoop het.”
Ze blijft evenwel voorzichtig. Haar prestaties worden binnen de ploeg goed onthaald, al zijn ook zij verrast. “Ze schrikken er denk ik zelf ook een beetje van, omdat ik nog maar 1e jaars ben.” De ultieme ambitie sluimert op de achtergrond. “De droom is om misschien prof te worden, maar ik blijf met mijn voeten op de grond. We zullen zien hoe het verloopt. Ik ben nu heel blij hier.”
