Het seizoen is een onverbiddelijke opeenvolging van hoop, tegenslag en, voor de gelukkigen, triomf. Voor het Shifting Gears-Strategica van Alexander Alonso is 2026 vooralsnog een verhaal van uitersten. Aanvankelijk vielen enkele sleutelrenners uit, maar de zegemachine draait opmerkelijk genoeg op volle toeren. Met 11 overwinningen bij de Elite Zonder Contract en nog een dozijn bij de nevenbonden, bewijst de ploeg dat de breedte van het collectief soms zwaarder doorweegt dan de klasse van enkele speerpunten.
Gedwongen wissels aan het front
Het seizoen begon met een bittere pil voor de ploegleiding. “Op papier start je het jaar met een ongelooflijk team, maar we werden snel geconfronteerd met het feit dat een heleboel toppers niet konden koersen of pas heel laat in het seizoen zouden starten.” Alonso doelt op een indrukwekkende lijst van renners die door gezondheids- of privézorgen aan de kant stonden. “We spreken over mannen als Elias Van Breussegem, Tom Vermeer, David De Smecht, Daan Stevens, en aanvankelijk ook Octavio Salmón.”
Toch bleef de ploeg niet bij de pakken zitten. Nieuwe namen stonden op en namen de rol van afwerker met verve over. “We konden rekenen op bijvoorbeeld iemand als Jasper Dejaegher, die een ongelooflijk percentage aan overwinningen heeft gepakt (6/15, red),” legt Alonso uit. “Daarnaast is er Lance Decabooter, die misschien 1 van de snelste finales in dit peloton kan rijden.” De resultaten bevestigen zijn woorden en tonen de veerkracht van de ploeg.
De sterkte van het team zit niet enkel in de winnaars, maar ook in de mannen die net naast het hoogste schavotje grijpen. Volgens Alonso is het slechts een kwestie van tijd voor ook zij de armen in de lucht steken. “Als je kijkt naar alle ereplaatsen die we gehad hebben: Cédric Defreyne, Thor Peeters, Warre Willems, Anton Ferdinande, Wouter De Fauw, Ewout De Keyser, Herman Vanhoucke, Pieter De Paepe en Niels Matthijs. Allemaal mannen die al top 5 en top 3 uitslagen gereden hebben. The win is around the corner. Zeker met ons team is dat mogelijk.”
Wouter De Fauw
De voorbije week kan beschouwd worden als een perfecte samenvatting van het seizoen: een waterval aan successen die de eerdere tegenslagen doet vergeten. “Afgelopen week was te gek met 3 zeges in het EZC-circuit op 2 dagen tijd,” vertelt een opgetogen Alonso. “Vrijdag met Dejaegher in Handzame, Decabooter in Oudenburg en ook zaterdag met Salmón in Wetteren.” Die laatste zege was er ene die indruk maakte, met een indrukwekkende solo.
De successen beperkten zich niet tot de weg. “We hebben in de 12 uur van Zolder Warre Willems en Mario Willems gehad, die telkens in hun leeftijdscategorie op het hoogste schavotje stonden in de duo-deelname.” De kers op de taart volgde op zondag, waar 1 van de grote seizoensdoelen werd binnengehaald. “Het Belgisch kampioenschap binnen de LWU, de Landelijke Wieler Unie, grijpen was een dingetje, ja. We stonden er met een hele sterke ploeg, met een plan. Geweldig dat Wouter De Fauw het daar dan afmaakt.”
Het momentum hield aan tot na het weekend. Maandag in Ursel werd een tactisch steekspel van de ploeg beloond met een nieuwe zege voor de Argentijn. “Hij boekte zijn 2e zege in 3 dagen tijd en bewees zijn klasse”, aldus Alonso. De overwinning werd extra glans gegeven door de 5e plaats van Van Breussegem, die na een lange afwezigheid toont dat hij op de terugweg is. “Dat toont aan dat hij in een stijgende lijn zit. En dat op korte termijn, sinds zijn 1e koers in Handzame amper 4 dagen ervoor.”
Elias Van Breussegem
Ondanks en ook wel dankzij alles kijkt Alonso met vertrouwen naar wat komen gaat. De ploeg heeft het geweer van schouder moeten veranderen, maar de resultaten geven de strategie gelijk. Het succesverhaal wordt extra kleur gegeven door de nationale titels die al werden veroverd. “We kijken zeker door een roze Naos-bril naar de toekomst. Een toekomst die ingaat met al 4 Belgische kampioenstruien. Numero uno was de crosstitel bij de Elite 2 met Anton Ferdinande. We hebben Nicky Degrendele, die bij de vrouwen zowel de Sprint als de Keirin op de piste won. En sinds deze week onze LWU Belgische kampioen, Wouter De Fauw.”
De strijd is echter nog niet gestreden. Het team heeft zich 5 nationale titels tot doel gesteld in 2026. “In principe is er dus nog 1 te gaan, met nog een 4-tal kansen.” De komende weken staan er nog cruciale afspraken op de kalender. “Het Belgisch kampioenschap Tijdrijden, het Belgisch kampioenschap Ploegentijdrit, de LWU-tijdrit en het Belgisch kampioenschap op de weg. En dan rest ons nog het Belgisch kampioenschap Beachrace, waar we op óók op mikken.”
De terugkeer van de afwezige toppers geeft de ploeg alleen maar meer vuurkracht voor de komende maanden. De progressie van Elias Van Breussegem is daarvan het meest sprekende voorbeeld. Alonso ziet de signalen en concludeert met een knipoog. “Voor mij is het belangrijk om te zien dat Elias zijn benen al geschoren heeft. Dat is eigenlijk het beste teken aan de wand.” Het toont de moraal van een ploeg die nog veel harder wil gaan.
