Deze dinsdag 21 juli 2026 staat in de Tour de tijdrit van Évian-les-Bains naar Thonon-les-Bains op het programma. Goed voor 26,1 km tegen de klok, nadat er in de ploegentijdrit op de openingsdag ook al 19,6 tijdritkilometers op het menu stonden. Met nog geen 46 km in totaal is de Tour erg karig met de strijd tegen het uurwerk. Nochtans is dit 1 van de weinige onderdelen waarin de dominantie van Pogačar niet zo overdonderend is. Zo kunnen net die tijdritkilometers de komende jaren de Grote Rondes tot leven brengen.
Tijden veranderen, renners ook
Met maar liefst 191 km tegen de klok was de Tour van 1984 de absolute hoogvlieger. Er was een proloog van 5 km, een ploegentijdrit van 51 km en aan het einde van de openings week volgde nog een individuele tijdrit van 67 km. Later die Tour zouden er ook nog een klimtijdrit van 22 km en een ploegentijdrit van 51 km volgen. Niet alleen de hoeveelheid tijdritten werd gereduceerd, ook de afstand van de tijdritten in kwestie.
Het wielrennen is door het verdwijnen van tijdritten ook veranderd. Figuren als Miguel Induráin, Jan Ullrich en Lance Armstrong waren niet per definitie de beste klimmers van het pak, maar sloegen een kloof in de tijdritten en konden dan bergop defensief rijden. Aanvallers als Claudio Chiappucci en Marco Pantani veroverden de harten van het publiek, maar kwamen tekort voor de gele trui.
Ook de helden van de Tour waren vaak gerelateerd aan de tijdritkunst. Specialisten tegen de klok als Igor González de Galdeano, Fabian Cancellara en David Zabriskie mochten meermaals de gele trui aantrekken, een eer die specialisten als Remco Evenepoel en Filippo Ganna nog niet te beurt viel. Een zeldzame kans was er in 2022, toen Yves Lampaert verrassend met de hoogste eer ging lopen in hartje Kopenhagen.
Het verval
Bij het verval van de tijdritkilometers wordt wel eens gewezen naar de enorme kostprijs en de praktische problemen die het met zich meezeult. Tijdritten betekenen tijdritfietsen en de materiaalslag is de laatste jaren nog opgedreven. Gevoelsmatig had het verdwijnen van tijdritkilometers echter meer te maken met het spannend maken van de Tour. Toen Bradley Wiggins, Chris Froome en Team Sky een decennium geleden de scepter zwaaiden, wilde de organisatie de Fransen Romain Bardet en Thibaut Pinot een beetje tegemoet komen door de tijdritkilometers te reduceren.
Op dat vlak is het vreemd dat er de laatste jaren geen omgekeerde beweging plaatsvindt. Het grote gevaar van het huidige wielrennen is immers het gebrek aan spanning door de dominantie van de Sloveen. Ook in het tijdrijden pakt hij geregeld uit, maar hij lijkt er net iets meer menselijk te zijn. Zie maar de Ronde van Zwitserland, waar hij maar enkele honderdsten voorsprong had op Mathieu van der Poel.
Het meest opvallende resultaat was er vorig jaar in Rwanda. Op dat moment verkeerde de nieuwe kannibaal in absolute topvorm, want op zondag 28 september 2025 zou hij met een lange solo naar de wereldtitel rijden en die stunt herhaalde hij ook een week later op het EK en de week erna in Lombardije. Een week voor het WK op de weg in Kigali kreeg hij in de tijdrit echter een draai om de oren. Remco Evenepoel reed hem op 2 minuten en 37 seconden. Het was zelfs zo erg dat hij hem inhaalde in de finale. Tadej Pogačar in het verlies, een zeer zeldzaam beeld.
De les van Rwanda
Daarom stellen steeds meer mensen uit de wielerwereld zich de vraag waarom de Tourorganisatie geen werk maakt van de terugkeer van lange tijdritten. Stel je voor dat ze zoals in de Tour van 2003 een ploegentijdrit van 69 km en 2 tijdritten van 47 en 49 km installeren en Evenepoel slaagt erin 5 minuten winst te verzamelen op zijn Sloveense concurrent. Niet ondenkbaar overigens, als hij in Kigali op 40,6 km al aan meer dan 2’30 komt). Dan zou je op dit moment in de Tour zowaar nog met spanning zitten. Stel je voor.
Wat dat betreft wordt de tijdrit van dinsdag 21 juli 2026 dus erg boeiend. Slaagt Evenepoel erin om opnieuw de etappe te winnen, gaan ze bij ASO wellicht toch eens aan het denken. Het enige struikelblok is momenteel Paul Seixas. De Franse rondehoop kan zeker tijdrijden, maar lijkt nog niet aan het niveau van zijn opponenten te komen. En die Franse Tourwinnaar, dat is misschien wat de organisatie uiteindelijk nog het meeste wil.
