Jarne Vandersteen verraste vriend en vijand door in Tessenderlo zowel de shorttrack als de crosscountry te winnen. Hij klopte gevestigde profs als Pierre De Froidmont en Jens Schuermans en schreef zo een opmerkelijk stukje Belgische wielergeschiedenis. Desondanks combineert de kersverse dubbele Belgische kampioen uit Pepingen topsport met deeltijds werk en financiële onzekerheid. Hij is momenteel dringend op zoek naar een professionele omkadering om de absolute top te bereiken en zijn ultieme olympische droom na te jagen.
2 Wereldbekers gemist
De aanloop naar het kampioenschapsweekend verliep allerminst vlekkeloos voor de renner uit Pepingen. “Mijn voorbereiding was niet optimaal”, vertelt Vandersteen over de periode voor de wedstrijd. “4 weken voor het kampioenschap liep ik een hersenschudding op. Daardoor moest ik noodgedwongen 2 Wereldbekers laten vallen. Achteraf gezien kon ik me hierdoor wel extreem gefocust voorbereiden op dit BK. De laatste weken voelden mijn trainingen heel goed aan en verbrak ik mijn eigen power records. Na de simulatie op het parcours had ik al een goed voorgevoel dat ik misschien wel kon domineren.”
Naast de fysieke paraatheid speelde ook een grote mentale factor mee in Tessenderlo. “Ik had nog iets goed te maken op dit parcours. Vorig jaar kende ik na 600 meter al materiaalpech en moest ik vroegtijdig de race verlaten. Die frustratie kon ik nu goed gebruiken om te laten zien dat ik zeker niet minder ben dan de 2 profs Pierre De Froidmont en Jens Schuermans. Ik was er vrij zeker van dat ik Belgisch kampioen kon worden. Deze titel is voor mij dan ook geen verrassing, maar veeleer een bevestiging.”
Tijdens de wedstrijden voerde hij zijn tactische plan perfect en koelbloedig uit. “Het is altijd wat pokeren in het begin. In de shortrace had ik echter snel door dat ik na 3 ronden mijn eigen tempo moest rijden. Pierre was de enige die een ronde meekon, daarna was het vat af bij hem. Datzelfde plan paste ik toe in de crosscountry. Ik wist dat ik de race zwaar genoeg moest maken. In de laatste 3 ronden had ik zoveel energie dat ik voelde dat ik onder mijn niveau reed. Een minuut later was ik solo weg.”
Overleven zonder centen
Dat Vandersteen als niet-prof de voltijdse profrenners klopt, is opmerkelijk gezien zijn dagelijkse realiteit. “Ik werk tijdens de week op woensdag als fietsenmaker bij Falco in Halle en daarnaast help ik nog mee bij een tuinaannemer”, legt hij de situatie uit. “Voorlopig leef ik op 0 euro. Er is dit jaar op persoonlijk vlak heel veel gebeurd, waardoor ik in financiële problemen zit. Stilaan raak ik eruit, maar het is niet evident. Elke euro die ik nu verdien, gaat rechtstreeks naar de rekeningen die ik nog moet betalen.”
Deze situatie eist een zware tol op zijn trainingsarbeid, zijn rust en zijn sociaal leven. “Daarnaast train ik als een prof, waardoor ik op sociaal vlak simpelweg geen tijd meer heb. Ik heb zo weinig rust dat het heel moeilijk is om perfecte trainingsweken te maken. Het is momenteel vooral luisteren naar mijn lichaam en heel veel communiceren met mijn trainer Maarten Gybels. Mijn leven is op dit moment heel onevenwichtig, terwijl ik net iemand ben die veel structuur nodig heeft. Ik heb de afgelopen weken wel 100 keer het woord ‘opgeven’ uitgesproken.”
Toch is het zijn brede liefde voor de fiets die hem altijd weer overeind houdt. Vandersteen pakte in het verleden al titels in de strandraces en reed veldritten en gravelwedstrijden. “Dat verleden toont hoeveel plezier ik ervaar in de sport. De liefde voor de sport en het nooit opgeven is de grootste factor waarom ik nu Belgisch kampioen ben. Natuurlijk is dat ook te danken aan de mensen en sponsors die nu in mij geloven. Zonder hen kon ik dit niet doen, want mijn fiets kost te veel om zelf te kopen.”
Nood aan structuur
Ondanks de nationale tricolore rijdt Vandersteen momenteel rond met een statuut als Elite 2-renner. “Omdat ik geen vast contract heb, ben ik Elite 2. Maar als Elite 2 kan je dus ook winnen bij Elite 1. Ik heb dit jaar mijn eigen team opgestart om wat structuur en sponsors te hebben en iets op te starten in mijn regio dat er nog niet is. Daar kruipt natuurlijk enorm veel tijd in. Nu voel ik me op de races vaak kok, bestuurder, teammanager, mecanicien en verzorger tegelijk. Daarna moet ik zelf nog mijn races rijden en dat is gewoon te veel van het goede.”
Zijn ambitie is dan ook helder: de stap naar een volwaardige ploeg zetten. “Ik zou heel graag in een teamstructuur terechtkomen waar ik me geen zorgen meer hoef te maken over materiaal en reizen. Als die zware kosten gedekt zijn, kan ik me puur focussen op het racen en trainen. Hoe ik nu train, hou ik niet lang meer vol. Als ik structuur heb, haal ik automatisch het beste uit mezelf. De focus zou dan echt liggen op de Wereldbekers en als absolute hoofddoel de Olympische Spelen. De parcoursen die daar getekend worden, vallen altijd in mijn smaak. Op zo’n dag kan er veel gebeuren als alle puzzelstukjes in elkaar vallen.”
Aan potentiële sponsors heeft de kersverse kampioen tot slot een duidelijke boodschap. “Ik denk dat het interessant is dat ik iemand ben die nog niet alle kansen heeft gekregen. Als ik die kansen krijg, zal ik ze 100% grijpen. Ik wil sowieso graag iets terugdoen. Het is een sport die in België niet meer echt op de kaart staat, wat het heel moeilijk maakt om sponsors te overtuigen. Maar het verhaal achter mij is heel mooi en deze trui is misschien nog maar een begin voor mij.”
