Na het Gilbert-spektakel in de Amstel Gold Race kunnen we stellen dat ons voorgevoel juist was… De Phil speelde in de Brabantse Pijl met de pedalen, met zijn eigen ploegmaats en tegelijk ook met de tegenstand. Hij bepaalde niet zozeer wie zou winnen – al hoopte hij natuurlijk op een ploegmaat – maar hij besliste vooral wie zou verliezen…
Alle Michael Matthews’en en andere wieltjesplakkers vergaapten zich in Overijse aan hem, terwijl hij hen met wijdgesperde muil en grote ogen in de val van koersapathie lokte. Een beetje veel zoals Sagan in Gent-Wevelgem: ‘Ah, jullie vinden dat ik moet rijden? Ok, dan rijd ik niet en verliezen jullie ook’. Enkel grote kampioenen kunnen zich de luxe veroorloven om op die manier te pokeren en een wedstrijd uit de hand te geven.
Gilbert was opnieuw dominant in de Amstel. Op voorhand strooide hij wat zand in de ogen door de parcourswijziging in zijn nadeel te bestempelen en te gokken op een pelotonsprint. Maar hij wist zelf veel beter dan wie ook dat het nieuwe parcours een stuk vroeger de schifting zou uitlokken. Op zijn trainingswegen en met zijn huidige vormpeil had hij al lang een nieuw strijdplan uitgedokterd, dat op de Kruisberg begon. Meteen een paasgewijze kruisweg voor een reeks apostelen als Van Avermaet en Valverde, die deze statie misten.
Opvallend. Op de Keutenberg probeerden Van Avermaet en Valverde de kloof te dichten, maar dat lukte niet. Toen het wat stilviel, schoot een kwieke Kwiatkowski achter hun rug naar voren en hij overbrugde het gat wel. Greg kunnen we 1 en ander vergeven: het was niet zijn terrein en hij heeft al zoveel gegeven. Het is wel bijzonder slecht nieuws voor Valverde. De Keutenberg is – voor zij die deze kuitenbijter nog nooit hebben bedwongen – een flinke kluif. Een muur, maar dan wel een hele korte. Als er iemand in staat moet zijn om op dat terrein de rest uit het wiel te kletsen, is het Valverde. En toch lukte het niet. Het kan natuurlijk een duistere tactiek zijn. Of misschien dacht hij dat Van Avermaet toch zou terugkeren? Waarschijnlijker is dat hij een stevig moment van zwakte kende, want anders laat je Kwiat niet alleen wegrijden in de wetenschap dat ook al Gilbert vooraan zit. Neen, deze Valverde overtuigde absoluut niet, ook niet in de achtervolging trouwens. Hij verliest daarom een aantal sterren van zijn status als topfavoriet voor de Muur van Hoei. Hier liggen kansen voor de concurrentie, zeker weten.
Gilbert kraakte ondertussen eigenhandig de zwakste noten op de Bemelerberg. Kwiatkowski brak niet en herhaalde zijn sprint van de Via Roma. Enkele meters achter zijn opponent blijven, hem de indruk geven dat hij gewonnen spel heeft, hem uit zijn kot lokken om dan uit de rug te duiken en de sprint in tegenwind te winnen. Maar… Gilbert had die sprint op de Via Roma ook gezien en al zeker de tactische analyse van de Pool achteraf gehoord/gelezen. Wie zijn geheimen prijsgeeft, moet niet klagen dat de concurrentie meeluistert en daar op voorbereid is. Gilbert wachtte dus rustig af, tot Kwiatkowski dan maar zelf veel te vroeg begon te spurten. Hij vertrok als een pijl, maar Gilbert boog niet. Hij remonteerde magistraal en richtte zich al ietwat arrogant op terwijl hij nog naast de Pool reed.
Vreselijk jammer dat een valpartij in de Amstel meteen ook de rest van zijn voorjaar hypothekeert. Een scheurtje in de nier belet hem om voluit te gaan, waardoor de Waalse Pijl en Luik hun topfavoriet zien afhaken. Na Alaphilippe moet nu ook de echte Philippe er de brui aan geven voor Quick-Step Floors, waardoor Daniel Martin doorschuift naar de pole position. Een stuk minder trefzekerheid in de rangen en meteen ook een stuk minder spektakel in de koers.
Een valse noot in een langgerekte lofzang voor onze Belgische coureurs. Spijtig…
