De Amerikaanse westkust was ooit vruchtbare grond voor het Amerikaanse veldrijden, maar tegenwoordig zijn alle UCI-crossen verdwenen en moeten talenten ver reizen voor de grote wedstrijden. Dat weerhoudt de 1e jaars junioren Morgan Filer (Oregon) en Addie Temple (Idaho) er niet van om hun dromen in de modder na te jagen. De meiden rijden komende winter allebei voor Team Booger. En hoewel de enorme afstand tussen hun woonplaatsen het lastig maakt om samen te trainen, heeft de cross ze samengebracht tot een hecht duo.
Hartsvriendinnen
“Ik zat al rond mijn 2e op een loopfietsje”, lacht Morgan enthousiast. “Daarna ben ik in allerlei andere sporten gerold, maar toen ik terugkeerde naar het fietsen, werd ik meteen weer verliefd op de modder hier in Oregon.” Haar vriendin Addie, die uit het drogere Idaho komt, neemt het woord direct over. “Ik begon rond mijn 8e in een recreatief team, deed daarnaast nog een hoop andere sporten, maar vanaf mijn 11e ben ik echt competitief gaan crossen.” Komende winter maken de 2 rensters, die de kleuren van Team Booger verdedigen, samen de overstap naar de junioren.
Ze leerden elkaar vorig jaar 2025 kennen tijdens de Amerikaanse kampioenschappen, maar de echte klik kwam in de modder van de UCI MTB-wedstrijd in Washougal. “Omdat zij in Idaho woont en ik in Oregon, zien we elkaar door de enorme afstanden eigenlijk heel weinig”, vertelt Morgan. “Maar dat maakt het juist fantastisch om elkaar op de grote races en zomerkampen, zoals nu bij de EuroCross Academy, weer te zien”, vult Addie aan.
Addie knikt instemmend. “Buiten de fiets om hebben we veel dezelfde interesses, maar op de fiets lijken we totaal niet op elkaar. Hierdoor pushen we elkaar enorm. Morgan is een echte klimgeit. Soms rijden we samen omhoog en dan is ze ineens vertrokken, niet meer terug te halen.” Morgan lacht en kaatst de bal direct terug. “Maar jij bent waanzinnig sterk na de bochten. Bij de balkjes spring jij er feilloos overheen en ben je in een flits verdwenen. Dan kan ik weer een hele ronde achtervolgen.”
Geen verveling
Wie als jonge vrouw aan de Amerikaanse westkust wil crossen, botst tegenwoordig op flinke obstakels. “Het veldrijden is hier de laatste jaren enorm gedownsized”, vertelt Morgan. “Op lokaal niveau zijn de deelnemersvelden ook niet zo groot meer. Bij de vrouwen doen er vaak maar een handjevol rensters mee, dus daarom crossen we maar tegen de mannen.”
“En voor de grote UCI-koersen moeten we helemaal naar de oostkust reizen”, zucht Addie. “Dat betekent op vrijdag niet naar school, en het hele land overvliegen voor echte competitie tegen leeftijdsgenoten. Het vergt veel, maar het maakt de sport stiekem ook extra leuk en uitdagend.” Dat vele reizen brengt in een gigantisch land als de VS uiteraard een fiks prijskaartje met zich mee. “Dankjewel, pap en mam!”, klinkt het dan.
Ondanks de kosten verkiezen ze de chaos van de cross vol overtuiging boven het wegwielrennen, wat ze gekscherend extreem saai noemen. “De cross is een groot spektakel”, glundert Morgan. “Op de weg rijd je eindeloos rechtdoor, maar in het veld moet je over elke bocht nadenken en constant anticiperen. Het houdt je hersenen tenminste bezig! Er is geen moment van verveling.”
Dromen over Europa
Waar hun fysieke kwaliteiten verschillen, lopen ook hun voorkeuren voor het parcours extreem uiteen. Addie Temple gruwelt van de blubber. “Bij ons in Idaho valt amper regen. Geef mij maar kurkdroge, pijlsnelle rondjes, zoals het parcours van het Amerikaans kampioenschap in Fayetteville. Ik werd er 10e, een verrassend goede uitslag, allemaal dankzij het parcours.”
Morgan Filer is opgegroeid in de kletsnatte regio van Portland. “Ik wil juist totaal het tegenovergestelde! Ik hou enorm van de modder”, vertelt ze trots. “Soms zak je hier tot aan je knieën weg in een plas en moet je er gewoon doorheen duwen. Het voelt soms meer als een hardloopwedstrijd. Maar met de juiste bandenspanning en techniek win je in die omstandigheden wel ontzettend veel tijd op de rest. Niks geeft mij een grotere kick dan hier een paar mannen inhalen op techniek.”
Ondanks die uitersten delen de rensters van Team Booger dezelfde passie en drive. Voor de toekomst hebben ze elk hun eigen dromen. Morgan heeft stiekem haar zinnen gezet op het allerhoogste. “Het wereldkampioenschap halen! Ik heb geen vastomlijnd plan, ik wil de komende tijd gewoon zien hoe ver ik kan komen. Ik zie de wedstrijden op tv, en wil een keer in Europa rijden.” Addie richt zich daarentegen eerst op haar schoolcarrière. “Natuurlijk wil iedereen het WK rijden, of anders een Wereldbeker of Superprestige. Maar mijn doel is om een beurs te bemachtigen zodat ik straks op universiteitsniveau kan blijven crossen naast mijn studie. Daarna zien we wel weer wat het leven in petto heeft!”
