Noemi Rüegg staat sinds begin mei 2026 aan de kant met een complexe breuk in haar rechteropperarmbeen. Een blessure die de Zwitserse opliep tijdens de Vuelta Femenina. Na intensief revalidatieproces van 12 weken is ze volledig klaargestoomd voor de Grand Départ van de Tour de France Femmes in haar thuisland.
Van rode trui naar operatietafel
De openingsrit van de Vuelta overtrof alle verwachtingen van de talentvolle renster van EF Education-Oatly, die verrassend naar de ritzege sprintte. “In die 1e etappe van de Vuelta waren we echt toegewijd om vol voor de ritzege te gaan”, vertelt ze. “Ik kon voelen hoe gemotiveerd iedereen in de ploeg hiervoor was. Na het ronden van de laatste bocht sprintte ik krachtig uit het zadel, voelde ik een substantieel gat en kon de concurrentie tot op de streep achter me houden. Eigenlijk kon ik niet geloven dat ik daadwerkelijk had gewonnen. Het was een onvergetelijk moment om alle meiden bij de finish te omhelzen. Iedereen was zo ontzettend blij en enthousiast was over het feit dat ik de volgende dag de rode leiderstrui mocht dragen.”
De immense euforie van de overwinning maakte een dag later na een zware valpartij plaats voor de harde realiteit. “Toen de ambulance arriveerde deed het mentaal nog het meeste pijn. De artsen moesten mijn felbegeerde leiderstrui in het ziekenhuis noodgedwongen doorknippen. Ik vroeg nog nadrukkelijk aan de verplegers of ze dat alsjeblieft niet wilden doen. Maar ze vertelden me direct dat er geen andere optie was. Ik kon mijn arm immers niet meer bewegen door de enorme impact van de val.”
Na een succesvolle operatie in Zwitserland begon de lange en strak geplande weg terug. “Ik had tijdens mijn herstel opeens heel veel tijd om na te denken en te reflecteren op alles wat er was gebeurd. Om dan maar definitief vrede te sluiten met de complexe situatie en samen met de ploegarts een nieuw plan op te maken. De dokters maakten me duidelijk dat het minstens 12 weken zou duren om dit bot volledig te laten genezen en er weer 100% druk op te kunnen zetten. Dat betekende een extreem strak schema waarbij werkelijk alles exact volgens plan moest verlopen om op tijd klaar te zijn voor de Tour de France Femmes.”
Nest ooievaars als inspiratie
Tijdens het herstel thuis bleken alledaagse handelingen plots weer enorme mijlpalen te zijn in haar revalidatieproces. “Toen ik voor het eerst weer naar de fysiotherapeut ging en zij mijn arm behandelde om opnieuw te bewegen, voelde ik me echt herboren. Ik kon na lange tijd eindelijk weer aan mijn eigen hoofd en was weer in staat om mijn haar te binden, wat een waanzinnig grote stap voorwaarts was. Ik kon eindelijk ook weer zelf koken en was niet meer de hele dag door afhankelijk van de hulp van anderen.”
De rustperiode ver weg van het peloton bood de zeldzame ruimte om te genieten van het leven naast de topsport. “Ik nam bewust de tijd om van andere dingen te genieten, zoals waardevolle momenten doorbrengen met familie en vrienden, naar een spannende ijshockeywedstrijd gaan, een leuk concert bezoeken en gewoon het normale dagelijkse leven ervaren. Normaal zou ik in de drukke maanden mei, juni en juli constant van huis zijn geweest om te koersen en is daar geen ruimte voor.”
Een nest ooievaars op de nabijgelegen kerk diende als dagelijkse inspiratiebron tijdens de lange dagen in huis. “Omdat ik veel uit het raam zat te staren, observeerde ik dagelijks de vogels op de top van de kerk, zag ik de baby-ooievaar opgroeien en dacht ik voortdurend aan de sterke overeenkomsten met mijn eigen revalidatieproces. In het begin voelde ik me ook de kwetsbare baby in het nest die hulp nodig had. Maar de ooievaar wist op een dag dat het tijd was om uit te vliegen. De perfecte reflectie, want ik moest zelf ook weer leren vliegen.”
Onvermijdelijke twijfels
De eerste meters in de buitenlucht op de fiets brachten pure blijdschap maar ook de fysieke confrontatie met haar lichaam. “Toen ik eindelijk groen licht kreeg van de dokters besefte ik meteen hoeveel ik het buiten fietsen daadwerkelijk had gemist. En waarom ik zoveel van deze prachtige sport hou. Maar ik voelde tegelijkertijd wel dat ik moest wennen aan het sturen in de bochten, dat uit het zadel komen nog niet goed lukte en dat ik nog een bepaalde druk op mijn schouder voelde. Zelfs een bidon met mijn rechterarm uit de houder nemen, vormde nog een fysieke uitdaging.”
Ondanks het voorspoedige fysieke herstel bleef mentale onzekerheid een uitdagende factor in aanloop naar de grootste koers van het jaar. “In dit hele proces had ik geregeld donkere gedachten. Ik had voortdurend meer vragen dan antwoorden, waarbij ik tijdens mijn allereerste rit buiten oprecht dacht dat ik de start van de Tour nooit zou halen. Vervolgens was ik verrast hoeveel fysiek verschil 2 weken in mijn herstel konden maken en dacht ikdat het met mijn wedstrijdvorm uiteindelijk wel goed zou komen voor de Grand Départ.”
“Gedurende het seizoen zie je de fysieke progressie niet echt wanneer je al in een goede vorm verkeert, maar nu kon ik echt dagelijks tastbaar zien hoe ik stap voor stap vooruitging. Dat was enorm motiverend”, besluit ze. “Ik hield 90 dagen alles in mijn macht om het te laten werken. Met succes!”
