Na het Belgisch kampioenschap in Huldenberg blikt Warre Willems (18) behoorlijk bescheiden terug. De 1e jaars belofte van Shifting Gears-Strategica maakte indruk op het zware parcours, maar blijft met beide voeten op de grond. “Vorig jaar ben ik een half seizoen gestopt, ik had het wel even gezien.”
Overleven op de limiet
De openingsfase van het BK bleek een ware uitputtingsslag waarbij de Garlin meteen de hoogte in schoot. “Ja, het was redelijk pittig en ik had eigenlijk nooit verwacht dat ik de finish ging halen. Want in het begin reden we rond aan gemiddeld 42 of 43 km/u, waarbij ik over de hele koers 240 Watt trapte. Dus ik heb overal in het wiel gezeten omdat het tempo enorm hoog lag. Zeker bergop was echt wel aanklampen.”
De veranderende weersomstandigheden met steeds meer regen en zijn technische skills uit de cross brachten uiteindelijk redding op het verraderlijke parcours. “Door de regen begon ik er inderdaad een beetje door te komen en kon ik de bochten iets sneller pakken dan de rest. Zo kon ik redelijk veel tijd goedmaken als ik er af en toe af lag. Ja, die bochtentechniek heb ik van mijn verleden in de cross.”
De zwaarte van de omloop dwong de renners om hun eigen tempo te zoeken, waardoor ploegtactiek al snel naar de achtergrond verdween. “Ik heb mijn ploegmaat Thor Peeters niet echt veel gezien in de wedstrijd. Elke keer dat we elkaar zagen zeiden we alle 2 dat we op de limiet zaten. Thor had ook een beetje last bergop waardoor die voor een tijdje tussen de auto’s heeft gezeten. Enfin, het was gewoon proberen volgen.”
Tevredenheid ondanks klein verval
Bij de finish overheerste de trots op het behaalde resultaat in zijn 1e nationale titelstrijd bij de U23. “Ik ben content van mijn uitslag en ik had er misschien nog iets meer uit kunnen halen”, klinkt het. Maar ik had nooit op voorhand verwacht dat ik zou uitrijden toen ik het parcours zag. Het was totaal niks voor mij. Die ene klim was nog net te doen, maar de andere klim was te lang voor mij.”
Een kritische blik op zijn eigen koersindeling onthult waar de laatste restjes energie verloren zijn gegaan. “Ik heb het in het begin soms iets te veel laten liggen door vooraan te willen zitten en daar heb ik wat kracht verspild die ik op het einde tekort kwam. Op de laatste klim heb ik het gewoon laten lopen omdat het vat af was en ik geen zin had om nog een keer extra te pushen terwijl ik al op mijn limiet zat. Met de regen wilde ik ook geen onnodige risico’s meer nemen.”
De terugkeer naar zijn huidige ploeg – Warre Willems reed ook als nieuweling al voor Shifting Gears – voelt als thuiskomen na een kort uitstapje tijdens zijn juniorenperiode. “Ik denk dat ik de overstap naar de beloften goed heb verteerd. Ik zit bij een goede ploeg waar de sfeer top is en ik zeker niet kan klagen. De mannen ontvangen mij heel goed en helpen mij overal door te zeggen waar het beter kan. Die 2 jaar bij Onder Ons Parike waren handig voor de grotere koersen, maar ik ben toen weer aan de praat geraakt met Bomba en die zei dat ik altijd welkom was”, vertelt Willems over zijn terugkeer.
Koersen voor het plezier
De renner uit Lotenhulle kiest bewust voor een programma zonder zware verplichtingen, wat perfect aansluit bij zijn huidige visie op de sport. “Die interclubs mis ik eigenlijk totaal niet”, verrast hij. “Ik zou er liefst maar 1 of 2 per jaar rijden, maar ik heb geen zin om van interclub naar interclub te gaan of dat een ploeg bepaalt welke koers ik moet rijden. Ik wil gewoon mijn eigen ding kunnen doen en dat kan bij Shifting Gears. Dat vind ik het tofste aangezien ik vooral hou van de kermiskoersen.”
Een drastische beslissing in het recente verleden heeft zijn volledige benadering van het wielrennen op een positieve manier veranderd. “Ik ben vorig jaar als tweedejaarsjunior even gestopt met wielrennen tot in juli omdat het me te veel was en ik het gevoel had van te veel te moeten, maar nu zit ik zonder trainer en doe ik het allemaal op mijn eigen manier door te fietsen wanneer ik zin heb, en tijdens de koers doe ik gewoon mijn best waarbij ik sowieso veel koersinzicht heb en iets zuiniger kan rondrijden, om dan alles te geven als ik in de kopgroep zit en op het laatste nog een push te geven voor een mooi resultaat.”
Naast de fiets bouwt hij in alle rust aan een maatschappelijke carrière, zonder vastomlijnd masterplan voor het profwielrennen. “Ik heb niet direct de ambitie om naar de profs door te groeien en bekijk het gewoon jaar per jaar waarbij amusement het belangrijkste is, want komt er iets dan komt er iets en komt het niet dan komt het niet, zeker nu ik net mijn eerste jaar van de hogeschool heb afgedaan voor de opleiding leerkracht lager onderwijs.”
