Elk schip heeft een kapitein nodig en wanneer Liv AlUla Jayco koers zet tijdens de Tour de France Femmes, staat Jeanne Korevaar steevast aan het roer. Een wegkapitein als zij vormt de ogen en oren voor de ploegleiders in de volgwagen en neemt razendsnelle beslissingen wanneer de koers ontploft.
Groeien in leidende rol
Sinds haar komst bij GreenEDGE Cycling in 2024 is de van nature eerder introverte Jeanne Korevaar uitgegroeid tot een betrouwbare steunpilaar. Al twijfelde ze aanvankelijk aan haar eigen autoriteit. “Ik ben erin gegroeid en de ploeg heeft me geholpen”, legt Korevaar uit. “Ik ben geen pure leider. Maar ik geloof wel in het goede voorbeeld geven. Een goede wegkapitein geeft de ploeg namelijk vertrouwen, blijft rustig en neemt goede beslissingen.”
Het vertrouwen van de ploegleiding bleek cruciaal voor Korevaar om haar aanvankelijke terughoudendheid tegen die tactische functie in het peloton te overwinnen. “Eigenlijk was ik in het begin niet zo blij om wegkapitein te zijn”, bekent de renster. “Ik weet dat ik de ervaring heb, maar het is lastig om dat op de groep over te brengen en ik miste het zelfvertrouwen. De ploeg gaf me echter de kans en uiteindelijk werd ik er wel beter in.”
De 29-jarige begint aan haar 12e profseizoen en is 1 van de slechts 2 rensters van Liv AlUla Jayco die elke editie van de Tour de France Femmes reed. “Ik ben de tel van de seizoenen kwijtgeraakt, al voelt het niet alsof ik die oudere renster ben”, gniffelt Korevaar. “Het voelt niet lang aan in seizoenen, vooral omdat het vrouwenwielrennen door de jaren heen zo erg is veranderd. Sowieso ben ik er wel trots op dat ik nog steeds in het peloton zit.”
Voorliefde voor speed
Als wegkapitein wil ze ervoor zorgen dat haar teamgenoten gelukkig zijn en ervaart ze voldoening wanneer ze haar kennis over draagt op de jonge garde. “Ik voel in de koers een soort verantwoordelijkheid voor de hele ploeg en vind het leuk om jonge rensters te helpen”, bevestigt Korevaar graag. “Niet vanuit een top-down situatie, maar door hen te helpen met kleine dingen. Het is goed om fouten te maken, maar als je ze niet eerst zelf hoeft te maken, is dat ook wel weer handig”, lacht ze.
Haar wielercarrière begon nadat haar ouders wegens blessures de overstap maakten van de atletiekbaan naar de fiets, waarbij zij direct werd aangetrokken door het hoge tempo. “Ik hou van de snelheid, die ligt hoger dan bij het lopen en dat is absoluut leuker”, vertelt ze. “Het geeft een kick om sneller te gaan, want daardoor kan je grotere rondjes rijden. Dat deden we als kinderen al deden tijdens onze fietsvakanties. Want met de fiets onderweg zie je veel.”
Haar overstap naar de profs in 2015 bij de toenmalige sterrenformatie Rabo Liv, de ploeg die in 2024 fuseerde met Liv AlUla Jayco, voelde als een logisch vervolg op haar succesvolle juniorentijd. “Ik heb nooit per se profrenster willen worden, maar ik was 1 van de beste junioren van Nederland en begon zo toch na te denken over een profploeg”, blikt ze terug. “Ik was destijds enorm fan van Marianne Vos, het was gek om dan plots haar ploeggenote te zijn. Maar Marianne is zeer down-to-earth en dus voelde het snel goed aan.”
Compleet anders
In haar beginjaren woonde ze nog thuis en studeerde ze Bewegingswetenschappen, aangezien het vrouwenwielrennen geen fulltime salaris garandeerde totdat de minimumlonen in 2020 werden ingevoerd. “Het gaat stap voor stap, maar buiten het wielrennen voel ik nu veel meer respect voor mijn werk als wielrenster”, analyseert Korevaar. “Toen ik begon, begrepen mensen niet wat ik deed. Dat is nu compleet anders en in het peloton is het super cool dat het niveau zo omhoog is gegaan.”
De succesvolle Tour de France Femmes, waar co-titelsponsor Liv bij betrokken is, heeft de sport volgens Korevaar in haar 5e deelname exponentieel laten groeien. “Het heeft het vrouwenwielrennen enorm veranderd. Ik voel als renster dat de aandacht voor de wedstrijden veel groter is”, legt ze uit. “Elk jaar wordt het zwaarder. Fantastisch ook om een col als de Mont Ventoux te kunnen rijden en alles te geven tijdens zo’n zware week.”
De sportieve ontwikkeling van Korevaar loopt parallel aan haar persoonlijke groei als mens, wat wordt gestimuleerd door haar leiderschapsrol. “Ik denk dat ik inmiddels iets minder verlegen ben en ik word steeds beter in het prominent duiden van wat er moet gebeuren”, concludeert ze tevreden. “Ik heb natuurlijk ook een leeftijd waarop je simpelweg wat meer zelfvertrouwen in jezelf hebt gekregen als persoon.”
