Jeugdcoaches herhalen vaak dezelfde boodschap: wielrennen stoomt je klaar voor de echte wereld, of je nu prof wordt of niet. Weinigen wisten dat gevoel zo treffend te verwoorden als de 16-jarige Elena Svenstrup. Aan de vooravond van haar voorlaatste jaar op de middelbare school schreef ze dit openhartige dagboekfragment over haar ervaringen op Putney Mountain, de zwaarste beproeving van het EuroCross Academy zomerkamp.
Koninginnenrit
Elena Svenstrup: “Toen ik wakker werd op de 4e dag van het Vermont veldritkamp, voelde ik een vreemde mix van vermoeidheid en vastberadenheid. We hadden er al 3 zware dagen op zitten met 3 trainingen per dag. Tel daar de sociale prikkels bij op, en je snapt dat de term ‘niet fris’ een understatement is. Toch keek ik uit naar de koninginnenrit die middag. De beklimming van Putney Mountain, 3,8 km aan 9,1%, beloofde een zware test te worden. Van vorig jaar herinnerde ik me het brandende gevoel in mijn benen terwijl ik honderden Watts losliet op het grind onder me. Het doet veel pijn, maar tegelijkertijd geeft het een enorm gevoel van voldoening.”
“Eerder die week waren we tijdens een middagrit al compleet verregend. Op de 13 km lange, lopende klim vroeg ik me af waarom ik urenlang door de stromende regen fietste. Maar zodra ik de modder van me afspoot met de tuinslang, overheerste trots. Toch knaagde er iets aan me, ik had mijn klimmersbenen onderschat. Ik dacht dat ik niet goed genoeg was om te reageren op een vroege aanval. Toen een paar anderen wél de sprong naar voren waagden, bleef ik passief zitten. Ik reed gecontroleerd, maar op Putney wilde ik het over een andere boeg gooien. Tijdens het ontbijt nam ik me voor om mijzelf helemaal leeg te rijden.”
“Die drang kwam deels voort uit de sportieve strijd met 1 van mijn beste vriendinnen, Zoe McGuire. Ze was me de hele week bergop al de baas, maar vandaag wilde ik het duel aangaan. Het is mooi hoe je grootste rivalen in de sport soms je beste vrienden zijn. We kunnen het fantastisch met elkaar vinden, op én naast de fiets. Ik juich voor haar als ze wint, maar toch voelde ik vandaag die onverklaarbare drang om als 1e de top te bereiken.”
Maghalie Rochette
Elena Svenstrup: “Na een uurtje in het zadel bereikten we de voet van de klim. Mijn hartslag schoot omhoog terwijl ik wachtte tot Maghalie Rochette het startsignaal zou geven. Sneller dan verwacht klonk er een harde ‘Go!’. In een impulsieve flits demarreerde ik. 30 seconden lang stond ik op de pedalen en smeet ik met mijn krachten. Ik weet nog steeds niet wat me bezielde. Misschien wilde ik gewoon het gevoel hebben dat ik de klim echt had aangevallen, mocht ik verliezen van Zoe. Spijt had ik in ieder geval vrij snel. Binnen een minuut denderde een andere coach met een groepje meiden in zijn wiel me voorbij. Mijn droom om deze QOM te pakken leek direct in duigen te vallen.”
“Terwijl ik de groep voor me langzaam zag wegrijden, besloot ik dat dit níét het einde van mijn verhaal zou worden. De woorden uit een presentatie van de avond voordien schoten door mijn hoofd: “Jij schrijft je eigen verhaal”. Mijn doorzettingsvermogen had de 1e strijd tegen de vermoeidheid gewonnen en de 2e nipt verloren, maar was nu terug om de oorlog te winnen. Ik boog mijn hoofd over het stuur en nam me voor dat dit hoofdstuk de afloop zou krijgen die ik in gedachten had.”
“Ik perste er alles uit. Een soort donkere waas trok voor mijn ogen, terwijl mijn hartslag als een bezetene in mijn keel klopte. Het trappen zoog langzaam al het leven uit mijn benen. Was dit die ‘flow’ waar renners het altijd over hebben? Ik had niet eens door dat ik anderen inhaalde. Zonder op mijn Garmin te kijken, stampte ik door richting de top. Toen ik eindelijk opkeek, zag ik Zoe vlak voor me rijden. De finish kon niet ver meer zijn. In de laatste bocht perste ik er nog 1 laatste versnelling uit. Ik gooide mijn fiets over de streep en barstte in tranen uit, happend naar lucht alsof ademhalen niet meer gegarandeerd was. Met mijn onderarmen op het stuur liet ik de realiteit langzaam binnenkomen. Ik had Zoe verslagen, maar het gekke was dat dat resultaat mij meteen niets meer uitmaakte. We vielen elkaar in de armen, allebei kapot. Een onschuldige rivaliteit had ons allebei naar een hoger niveau getild.”
Mindset voor het leven
Elena Svenstrup: “Die ongekende drang om het beste uit jezelf te halen is wat het wielrennen voor mij zo’n mooie sport maakt. Ik ben van nature een renster die goed kan pieken. Vorige winter pakte ik een podiumplaats in mijn laatste cross met EuroCross Academy. Ik had de volle 100% focus, en was vastberaden om Europa niet met lege handen te verlaten. Ook op het Amerikaans kampioenschap tikte ik een niveau aan dat ik de rest van het seizoen zelden had bereikt. Ik werd 3e en klopte meiden van wie ik de maanden voordien amper kon winnen. Als ik deze mentale staat vaker zou kunnen vinden, zou ik dan nog beter crossen? Maar, waarom zou ik die dan niet ook gebruiken in het dagelijks leven?
“Nu ik na een leerzame week terugkijk, zie ik hoe ik deze mindset breder kan inzetten. Die “Ik kan alles als ik erin geloof”-mentaliteit is feilloos te vertalen naar mijn leven naast de fiets. Of het nu gaat om stapels huiswerk of sociale hobbels: deze manier van denken helpt me verder. Natuurlijk heb ik wel eens stress voor een proefwerk vlak na een koersweekend, maar misschien moet ik dan gewoon even die knop omzetten. De EuroCross Academy heeft me geleerd om mijn grenzen op te zoeken, ze te verleggen, en een niveau te bereiken dat ik voorheen voor onmogelijk hield.”
“Aan de start van mijn voorlaatste jaar op de middelbare school zullen er ongetwijfeld grotere uitdagingen op mijn pad komen. Ik ga die op dezelfde manier te lijf als Putney Mountain: met open vizier, een flinke dosis bravoure en het volste vertrouwen in een goede afloop. Het afzien op die bewuste klim is een gevoel dat ik in trainingen nog vaak ga ervaren. Maar de lessen die ik er over mezelf leerde, neem ik voor de rest van mijn leven mee.”
