Carden King bereidt zich met hernieuwd enthousiasme voor op zijn laatste jaar bij de beloften. Door in Luxemburg te studeren, heeft de Amerikaanse veldrijder de laatste jaren volop van het Europese circuit kunnen proeven. Nu hij het nodige blessureleed achter zich heeft kunnen laten, bereidt hij zich voor op een sleutelmoment in zijn carrière. Deze winter wil hij grote stappen zetten, en zijn unieke pad een passende bekroning geven.
Blessureleed
Als laatste jaars belofte begint Carden King aan een cruciaal seizoen in zijn carrière. De aanloop verliep echter allerminst vlekkeloos. “Ik heb in het tussenseizoen flink geworsteld met een blessure”, vertelt hij eerlijk. “Mijn knie deed al 2 seizoenen moeilijk, maar na het einde van vorige winter werd het erger. Toen ik die fysieke malheur eenmaal achter mij liet, was het moeilijk om de trainingsmotivatie te vinden. Maar door deze zomer als mentor terug te keren bij het Amerikaanse zomerkamp van EuroCross Academy, kwam alle liefde voor de sport in 1 klap terug. Het waren een paar ongelooflijke weken, waarin ik ook inzag hoeveel ik de laatste jaren verbeterd ben.”
Een groot deel van Kings ontwikkeling is te danken aan zijn gedurfde keuze om in Europa te gaan wonen en studeren. Hij volgt momenteel een opleiding Sportwetenschappen in Luxemburg, omdat hij de noodzaak voelde zich volledig in de Europese crosswereld te storten. “Het is de ervaring van mijn leven”, glundert hij. “Ik geniet met volle teugen van het avontuur, met als eenvoudig doel veel beter te worden in de cross. De beste manier om dat te bereiken, is door hier te koersen en te trainen met gasten die me naar een hoger niveau kunnen tillen. In plaats van in de VS te blijven en alleen rond de kerstperiode even over te vliegen.”
Betekent wel dat hij de keuze voor een Amerikaans universiteitsteam links liet liggen. “Als ik in de VS was gebleven, waren mijn vaardigheden waarschijnlijk afgevlakt”, legt hij uit. “Het niveau van het veldrijden in Europa, en dan met name de moeilijkheidsgraad van de omlopen, ligt vele malen hoger dan in Amerika. De cross is hier zoveel lastiger. Dat heeft me veel beter voorbereid op de richting die ik met mijn carrière uit wil. In Amerika crossen voor een universiteit is leuk, maar hier maak ik meer stappen.”
Op avontuur
Bovendien dwong het loslaten van de vertrouwde ploegstructuur King om volledig zelfstandig te worden. “Door in Europa te wonen, heb ik geleerd om mijn eigen pad uit te stippelen en dingen zelf op te lossen. In plaats van achterover te leunen terwijl een ploeg alles voor me regelt”, legt hij uit. “Als ik de traditionele weg had gekozen, reed ik nu waarschijnlijk voor een universiteitsteam dat alles voor me faciliteerde. Dat had me als wielrenner én als mens nooit de onschatbare ervaring en levenslessen opgeleverd die ik nu wel heb opgedaan.”
Zijn Europese campagne bracht hem prachtige herinneringen, maar leverde ook een paar keiharde reality checks op. “Ik heb me in een koers nog nooit zo slecht over mezelf gevoeld als na mijn eerste U23 Wereldbekers”, herinnert King zich over Troyes en Dublin in zijn 1e jaar hier. “Eerst werd ik voorlaatste en daarna zelfs allerlaatste. Ik werd met nog 3 ronden te gaan uit de koers gehaald, terwijl ik een jaar eerder bij de junioren in soortgelijke crossen nog gewoon in dezelfde ronde eindigde. Sportief gezien waren dat vreselijke ervaringen, maar voor mijn ontwikkeling als mens openden die momenten echt mijn ogen.”
Naarmate de resultaten verbeterden, leidde zijn zelfstandige leefstijl ook tot schitterende avonturen. Met een grote glimlach denkt hij terug aan een epische roadtrip naar Scandinavië voor een dubbel koersweekend. “Dan rijd je helemaal door Duitsland, pak je de boot naar Denemarken en Zweden en rijd je daar weer uren verder voor een week vol wedstrijden”, vertelt hij vol passie. “Dat was zo’n ontzettend gave ervaring. Ik denk dat die trip in mijn 2e jaar als belofte misschien wel de mooiste tijd is die ik ooit op én naast de fiets heb beleefd. Het heeft mij ook zoveel connecties opgeleverd. Die kwamen later weer van pas.”
Magnus White
Vorig jaar ging King zijn tot dan toe grootste uitdaging aan, toen hij een monsterlijke reis plande voor de eerste 4 Wereldbekers. “Vanuit het Tsjechische Tábor reed ik helemaal naar Flamanville in Frankrijk. Na een tussenstop op Omaha Beach ben ik doorgereden naar Parijs om wielen af te geven aan een fotograaf die ik heb leren kennen. Daarna vloog ik naar Sardinië en bij terugkomst ben ik vrijwel direct doorgereden om te overnachten bij een mechanieker voor de cross in Namen. Het was een fantastische periode, die alleen mogelijk was door de mensen die ik hier in Europa heb leren kennen. Iedereen lijkt wel van de cross te houden.”
Behalve de kopbrekers van dit soort logistieke puzzels brengt het bestaan als zelfstandig renner ook een bijzondere vrijheid met zich mee. “Het heeft ook voordelen, hoor. Zo bepaal ik zelf waar ik aandacht aan geef”, legt King uit. “Ik rijd al een aantal jaar rond met The White Line en ‘MW’, de initialen van Magnus White, op mijn tenue. Magnus en ik zijn onze carrières samen begonnen. We hebben prachtige momenten gedeeld, lief en leed. Ik keek eigenlijk altijd toe hoe hij van mij wegreed, maar we hadden een bijzondere vriendschap. Hij is veel te vroeg van ons weggenomen. Zo kan ik hem enigszins eren.”
Het financieren van zijn droom blijft echter een flinke opgave. “Ik heb een paar trouwe sponsoren uit de VS en Canada, maar als het er echt op aankomt, zijn het vooral mijn ouders die mij steunen. Ik heb enorm veel geluk met hen”, klinkt het dankbaar. Toch kijkt hij ook realistisch naar de toekomst. “In de nabije toekomst, als ik afstudeer en ga werken, zal de financiële last op mijn eigen schouders terechtkomen. Dan moet ik op jacht naar meer sponsoren. We gaan volgend jaar wel zien hoe dat loopt.”
