Voor het eerst in de geschiedenis wordt de regenboogstrijd in het gravel buiten Europa betwist. Het Australische Nannup is gastheer voor deze wereldkampioenschappen. De Nederlandse Marianne Vos bevestigde inmiddels haar deelname. Ze gaat er op jacht naar haar 2e wereldtitel in het gravel en haar 15e regenboogtrui. En als Vos de passie preekt….
14 titels in 8 landen
De cijfers van Vos zijn haast buitenaards. Ze behaalde 8 wereldtitels in het veld (2006, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2022), 3 wereldtitels op de weg (2006, 2012, 2013), 2 titels in het baanwielrennen (Puntenkoers 2008, Scratch 2011) en 1 titel in het gravel (2024). Niet geheel onlogisch behaalde ze het meeste van haar titels in Europa. Op de piste oogstte ze succes op het ovaal in Manchester en Apeldoorn, de wereldtitels op de weg behaalde ze in Salzburg, Valkenburg en Firenze en op het WK Gravel won ze 2 jaar geleden op een leegloper de sprint van Lotte Kopecky op de Bondgenotenlaan in Leuven.
Enkel haar veldrittitels schreef Vos niet allemaal op haar palmares in Europa. Dat deed ze wel in Zeddam, Hoogerheide, Tábor, Sankt-Wendel, Koksijde en Hoogerheide, maar daar voegde ze ook titels in Louisville en Fayetteville aan toe. Wie goed geteld heeft, komt dus uit op 14 wereldtitels, behaald in 8 verschillende landen: Oostenrijk, Nederland, Italië, Verenigd Koninkrijk, België, Tsjechië, Duitsland en de VS.
Op 10 en 11 oktober 2026 vindt het WK Gravel plaats in Australië. Vos zal erbij zijn, hoewel de 39-jarige GOAT van het vrouwenwielrennen een moeilijk jaar beleefde. Symbolisch was Parijs-Roubaix, de wedstrijd die ze na het overlijden van papa Henk (op 30 maart) maar wat graag had gewonnen, maar waarin ze samen met ploegmate Pauline Ferrand-Prévot botste op een ijzersterke Franziska Koch. Winnen deed ze dus alleen in een etappe van de Volta Ciclista a Catalunya Femenina. Ook in de Tour won ze een keer de sprint (etappe 3), maar toen waren 2 rensters ontsnapt.
Liefde voor Australië
In haar aankondiging voor het WK Gravel werd meteen duidelijk dat Vos in de harten gesloten werd door veel West-Australiërs. Die zullen blij zijn met haar terugkeer, want het is al van het WK in 2022 geleden dat ze nog eens Down Under koerste. Toen werd ze in Wollongong 14e, nadat de wereldtitel ondanks een elleboogbreuk naar Annemiek van Vleuten ging. In 2010 werd ze er ei zo na wereldkampioene in een sprint in Geelong, maar ze viel stil in de laatste meters en moest de titel aan Giorgia Bronzini laten. De 23-jarige Vos was toen al een vaste waarde in de koers. We zijn inmiddels 16 jaar verder.
In het gravel is Vos sinds haar eerste verschijningen in 2023 eveneens wereldtop. In de Gravel One Fifty kon ze nog niet meteen de overwinning behalen, maar later dat jaar reed ze wel naar de zege in de Zweedse Gravel, Grit ’n Grind. Een jaar later was er de onvergetelijke sprintzege tegen Lotte Kopecky op de wegen waar ze 3 jaar eerder nog een wereldtitel op de weg had mislopen.
Vorig jaar botste Vos op het WK in Maastricht op landgenote Lorena Wiebes na een zinderende finale. Toen leek Shirin van Anrooij lange tijd op weg naar het goud. Maar Yara Kastelijn deed het onmogelijke en zorgde ervoor dat Wiebes voor de titel mocht sprinten, wat ze succesvol deed. Vos eindigde op de dichtste ereplaats, al was de meest ondankbare plek ongetwijfeld de 5e plaats van Van Anrooij. Die had gehoopt dat haar landgenotes haar de zege zouden gunnen.
Pittige winter
Het is nog niet duidelijk of Wiebes er straks bij zal zijn in Australië. Het WK op de weg laat ze in principe aan haar voorbij gaan, maar ze heeft ook nog het WK baanwielrennen. Dat vindt vlak na het WK Gravel plaats in Shanghai en lijkt onverzoenbaar met de regenboogstrijd in Australië. Dat laatste zal Vos niet erg vinden, al heeft ze na enkele moeilijke jaren al langer voor zichzelf besloten dat ze in de 1e plaats plezier moet beleven aan de stiel. Plezier dat eventjes weg was, toen ze aan de zijlijn niet langer haar papa zag, die daar in haar leven bijna altijd had gestaan.
Daarvoor beleefde ze al ook al een pittige winter, met partner Moniek die een elleboogbreuk opliep, een vader in het ziekenhuis en een broer en moeder die hulp nodig hadden. Aan het einde van de lange weg schijnt dan misschien toch een regenboog. Nummer 15, het blijft een onwezenlijk getal.
