Gaia Tortolina (29) beleefde deze zomer de schrik van haar leven. Na een crash aan 60 km/u in de koers van Brugge-Dudzele, manche van de Ladies Cycling Trophy, lag ze wekenlang in de lappenmand. 50 dagen lang bestond haar leven uit ziekenhuisbezoeken, hechtingen en een pittige revalidatie. Toch zit de Italiaanse van het Belgische Super Help-Evil Eye alweer in competitie. “Ik ben een strijder, dit verandert niks aan mijn ambities.”
Ambulance
De crash zelf blijft voor Gaia Tortolina een groot zwart gat. “Ik herinner me helemaal niets van de val”, geeft ze eerlijk toe. “Een renster die achter mij reed, vertelde me dat de rensters voor ons plotseling van hun lijn afweken. Daardoor knalden we met ongeveer 60 km/u tegen de nadarhekken aan. Mijn eigen herinneringen beginnen helaas pas op het moment dat ik op de grond lag.”
De pijn bereikte een dieptepunt tijdens de eerste dagen van haar revalidatie. “Het moeilijkste moment was de 3e nacht na de crash”, blikt ze terug. “Ik had gigantisch veel pijn en kon mijn hoofd niet eens draaien. Zelfs mijn hoofd op het kussen leggen was pijnlijk door de vele verwondingen. Bovendien zat mijn haar nog dagenlang vol met bloed. Het was mentaal zwaar dat mijn 14 geplande vakantiewedstrijden plotseling veranderden in 30 dagen stilzitten thuis.”
Dankzij haar achtergrond in de psychologie zocht ze direct naar een diepere betekenis achter het ongeval. “In de ambulance vroeg ik me al af wat het leven mij hiermee wilde vertellen”, legt ze uit. “Ik geloof absoluut niet in toeval en voelde me enorm beschermd tijdens deze klap. In mijn zak zat een kruisbeeldje waarvan 1 arm afbrak in de val. Als je met die snelheid tegen een vangrail botst en overleeft, is dat geen toeval. Het geeft me het vertrouwen dat ik niet alleen ben op mijn pad.”
Litteken mag blijven
Ondanks de ernst van de situatie liet Tortolina, die al 20 jaar koerst en al 10 jaar wedstrijden in België rijdt, de moed geen enkel moment zakken. “Ik ben matuur genoeg om me vooral dankbaar te voelen”, vertelt ze vastberaden. “Ik wilde de wijze les van deze gebeurtenis zo snel mogelijk begrijpen. Toen ik in de ambulance mijn benen bewoog en merkte dat alles werkte, wist ik het meteen. Mijn hoofd lag weliswaar open, maar ik wist dat ik dit jaar nog zou terugkeren.”
Het opvallende litteken op haar voorhoofd herinnert haar dagelijks aan de crash. “Ja, een aan de les die ik moest leren”, klinkt het. “Het herinnert me eraan wat ik in de toekomst niet opnieuw moet doen. Tegelijkertijd zie ik het als een bewijs dat wielrenners echte krijgers zijn. Ik heb dit litteken meteen met respect aanvaard en zou het zelfs niet willen laten weghalen.”
Haar terugkeer in het peloton verliep via een zorgvuldig en gestaag opgebouwd proces. “Ik gaf mezelf de tijd en heb absoluut niets geforceerd”, legt ze uit over haar eerste meters. “Ik reed eerst alleen op mijn eigen tempo en luisterde goed naar mijn lichaam. Daarna reed ik een criterium in Frankrijk om te voelen hoe het ging in de bochten. Afgelopen zondag, in de kermiskoers van Stekene, volgde mijn 1e massasprint. Waarbij de angst nog even opspeelde. Toch blijf ik proberen, want mijn honger zal de angst uiteindelijk overwinnen.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Glenn Van der Meeren
Haar passie voor de wielersport zit diep geworteld in haar karakter. “De fiets maakt een oerinstinct in mij wakker”, vertelt ze met glinstering in haar ogen. “Voor een sprint denk ik soms dat sterven op het strijdtoneel een goede dood zou zijn, net als een samoerai. Dat is natuurlijk een provocatie, maar het toont aan hoe intens we moeten leven. Toch moet ik mijn energie beter proberen doseren.”
Haar ambities na de crash zijn nog altijd intact. “Zodra ik mijn rugnummer opspeld, ben ik nog altijd dezelfde renster”, stelt ze ambitieus. “Ik kijk nu enorm uit naar de wedstrijd in Berchem komende zondag (slotmanche van de Women Cycling Series, red). Het is een heel technisch parcours met veel bochten waar ik vorig jaar 4e werd. We bekijken het nu wedstrijd per wedstrijd. Ik zal er elke keer staan met 100% geloof in eigen kunnen.”
Haar grootste drijfveer ligt bij het succes van haar eigen wielerploeg. “Na 20 jaar koersen haal ik mijn motivatie vooral uit ons team”, besluit Gaia Tortolina trots. “Samen met mijn vriend Glenn Van der Meeren run ik al 6 jaar de ploeg Super Help Evil Eye. De rensters en de staf voelen echt als familie voor ons. Een renster zien groeien heeft voor mij veel meer waarde dan een individuele top 10.”
Nog dit: op ProCyclingStats staat een DNF achter haar naam in Konvert Koerse op 24 augustus 2026. Daar tekende ze echter enkel het startblad omdat haar team anders niet zou kunnen koersen wegens te weinig rensters. “Maar ik kon toen door de hechtingen zelfs mijn helm nog niet opzetten”, zegt ze daarover.
