Fien Corteville verdedigt anno2026 de kleuren van Super Help-Evil Eye. De 31-jarige renster combineert haar fietsambities met een veeleisende voltijdse job en moest daarom sportieve keuzes maken. Na een te drukke periode bij Multum Accountants-Foca Keukens koos ze resoluut voor een kleinere structuur. Die overstap uit het handbal is intussen alvast verteerd.
Vrijheid
Bij Super Help-Evil Eye ontdekt Corteville een overzichtelijke sportieve omgeving. “Het is een kleinschalige ploeg, wij zijn maar met een 10-tal rensters”, vertelt ze. “Veel Belgische rensters en ook enkele buitenlandse renners, waaronder de gekende Italiaanse Gaia Tortolina. Daarnaast hebben we de overzeese renster Bronwyn Macgregor. Glenn Van der Meeren is hier de verantwoordelijke en ook ploegleider.”
De combinatie van competitiesport op zo hoog mogelijk niveau met een voltijdse kantoorbaan bij Konvert vergde in het verleden gewoon te veel verloren tijd van Corteville. “Ik moest vroeger soms een uur in de auto zitten om vervolgens 3 of 4 uur te gaan fietsen met het team, om dan nog een keer een uur in de auto te zitten. Als je alleen woont en een fulltime job hebt, is dat niet gemakkelijk te combineren. In het weekend ben je altijd vroeg weg en laat thuis, terwijl ook het huishouden wacht.”
De overstap naar haar huidige team bracht mentaal wat meer rust en bevalt haar ook beter. “Het is een kleinere ploeg, maar dat brengt met zich mee dat er minder verplichtingen zijn en met mijn job is dat wel beter”, klinkt het. “Ik kies graag mijn eigen weg en vind het fijn om daarin vrij te zijn. Bij Multum waren we doorgegroeid tot een grotere ploeg waar ik zelfs niet meer iedereen kende. Nu heb ik dat groepsgevoel teruggevonden.”
Van de massagetafel naar de LWU
Haar intrede in het peloton verliep via een omweg als medisch stafmedewerker. “Ik ben er ingestapt als sportverzorgster, omdat ik de opleiding sportmassage heb gedaan”, vertelt ze. “Ik deed mijn stage destijds bij Stijn Peelman van De Ploeg op de Root (Citymesh en Multum, red) en zo ben in de ploeg gekomen. Ze zagen dat ik ook wel een stukje kon fietsen en hebben mij toen de kans gegeven om competitie te gaan rijden. Daar ben ik Stijn nog altijd dankbaar voor.”
De liefde voor de fiets ontstond nadat een zware blessure een streep trok door haar vorige sportieve carrière. “Ik heb altijd in het handbal gezeten, tot mijn 24e en speelde ik in de hoogste klasse in België. Toen heb ik mijn kruisband gescheurd en bijna vaarwel moeten zeggen tegen het handbal. Ik durfde gewoon niet meer op het veld te staan. Waarna ik een koersfiets heb gekocht, extra uitdagingen ben gaan zoeken en uiteindelijk alles ben gaan inzetten op het koersen.”
In het regionale nevenbondencircuit verzamelde ze de afgelopen jaren een fraai palmares. “Bij de Landelijke Wieler Unie heb ik toch een mooi pad bewandeld”, vindt ze. “Redelijk wat koersen gewonnen ook. Ik ben daar 5 jaar op rij West-Vlaams kampioen” geweest en ook 1 keer Belgisch kampioene. Door mijn werk heb ik niet altijd de mogelijkheid om die langere koersen van de federatie af te werken. In mijn beste jaar heb ik wel een keer 4e gereden in een koers bij de Elite 2.”
Revalideren en nieuwe doelen stellen
De keuze voor wedstrijden met een kortere afstand helpt haar om wekelijks competitief te blijven. “Met zo’n 40 km bij de nevenbonden en toch boven de 90 bij de federatie is er een groot verschil. Door dat te combineren met het werken is het veel haalbaarder om 40 km uit te rijden. Die grote volumes kan ik echt niet elke week trainen, vandaar. Naar niveau toe wordt er iets minder hard gereden, maar het is absoluut niet te onderschatten. Wij halen daar ook soms gemiddelde snelheden boven de 40.”
Het huidige wielerseizoen staat voor de West-Vlaamse in het teken van moeizaam fysiek herstel. “Ik heb een blessureperiode achter de rug, want ik heb in februari een lopersknie opgelopen die nog niet volledig onder controle is. Sinds mijn blessure heb ik 1.500 kilometer gefietst. Voor dit jaar is het nu vooral de bedoeling om het plezier in de koers terug te vinden en stapsgewijs terug wat extra kilometers te maken, want ik heb er nog niet te veel gedaan”, grijnst ze.
De blik is inmiddels gericht op de volgende seizoenen waarin ze opnieuw sterk wil acteren. “Naar 2027 toe is het vooral mijn doel om volledig van die blessure af te geraken, de winter volledig te doen en weer in topconditie aan de start te staan. Voor mij is nu iedere koers een beetje afwachten. Eigenlijk ben ik wel heel blij met het niveau dat ik ondanks het weinige aantal kilometers al haal in de koers.”
