Het was eens wat anders gisteren aan de zee: op de militaire vliegbasis van Koksijde was het zo goed als windstil. Absoluut geen windkracht 10 zoals in de herfst van 2016. Een beetje rugwind op de streep, dat wel, maar in het ‘veld’ had niemand last van de wind. Dat maakte er dus een aangename zondag van, al was het wel koud, maar daar kun je je naar kleden en tijdens de cross van de mannen konden we zelfs genieten van een deugddoend streepje zon.
Qua toeschouwers is er al meer overrompeling geweest, maar misschien bleef er wel een aantal mensen thuis wegens favorieten die wel zouden winnen. Op dat vlak hadden de afwezigen wel gelijk: in de 3 zondagswedstrijden mochten de favorieten ook effectief de tricoloretrui aantrekken.
Bij de beloften was Thijs Aerts diegene die het best zijn race had ingedeeld. 1 krachtige demarrage in het zand en de tegenstand was na een slopende veldrit gesloopt. Thijs houdt er als laatstejaarsbelofte een 2-jarig profcontract aan over – vanaf volgend seizoen. Opdracht volbracht dus, en met overgave voldaan aan 1 van de voorwaarden van manager Sven Nys. Een trotse ploegleider Kris Wouters genoot tijdens het BK van de profs nog na. Enig minpuntje: Toon kon het voorbeeld van Thijs niet volgen.
Dat Sanne Cant er wat van ‘cant’, dat weten we ondertussen al 9 jaar lang. Chapeau, echt waar, wat ze gisteren weer uit haar benen toverde. Want ze mag dan al wel torenhoge favoriete zijn, veel stress had ze toch niet. Enfin, toch zeker niet tijdens haar cross. Gewoon gestart met als doel vooraan te komen en snelheid te maken. En weg was ze in ronde 2. Van tegenstand was dan al geen sprake meer: Ellen Van Loy en Loes Sels stribbelden nog het meeste tegen, maar samen hebben ze de pensioengerechtigde leeftijd. Het zegt heel veel over hen die willen proberen om Cant het vuur aan de schenen te leggen. Volgend jaar wordt de bijnaam van Sanne Cant gewoon ‘Roland’. 10 3-kleuren op een rij, wie gaat haar dat beletten?
En dan werd het kwart over 3. Speciaal startuur voor een profcross, inderdaad. Naar verluidt werd er rekening mee gehouden dat de podia bij de vrouwen wat tijd in beslag zou nemen. Enfin, het BK zou na 1 ronde toch al in een beslissende plooi zijn gelegd, hé. Wie het vooraf anders had beweerd, mag zijn vinger opsteken – iemand van de familie Sweeck, dat zou kunnen? Wout ging wel aan in de 1e ronde, enkele slachtoffers volgden al op een halve minuut, maar er waren er wel een paar mee met de wereldkampioen. En Laurens Sweeck, die had het snode plan opgevat om níet te kraken, om mee te blijven strijden tot hij erbij viel.
Nu ja, niet letterlijk. Tot hij onder druk van Wout 2 foutjes maakte in de op 2 na laatste ronde en net op het moment dat Van Aert er nog een laatste ferme snok aan gaf. Een fysieke tik die bij Laurens hard aankwam. Spijtig, als het nog een ronde langer had geduurd, zouden er nagels van vingers zijn afgebeten bij het hele Crelan-team. Nu dus niet. Ze werden net niet nerveus, ze gingen net niet twijfelen. Allemaal de verdienste van ‘De schrik van Schriek’. Een pluim op zijn hoed, zelfs Wout van Aert gaf toe dat hij niemand al zo snel door het zand had zien rijden. En dat wil wat zeggen, nietwaar Paul H., Sven N. en Niels A.?
Toch geen 6-0?
En nu? Met de 3e tricolore dus op naar het WK. Vanaf vandaag – Otegem, Nommay, Hoogerheide, Valkenburg, Lille en Hoogstraten – zal het nog 6 keer tegen Mathieu van der Poel zijn. De 1e heeft de Europese kampioen al binnen, maar het zal toch geen 6-0 worden, zeker? Hoe verloopt de tapering nog voor Wout? Zoals bondscoach Sven Vanthourenhout aangaf: er kunnen nog een paar procentjes frisheid bij richting de regenboogstrijd. Persoonlijk denk ik dat dat nodig zal zijn, want er moet veel geklommen worden in Valkenburg. Zo licht mogelijk naar het 1e weekend van februari is de opdracht.
De mountainbiker in Van der Poel vindt er wel een parcours naar zijn gading. Hoe goed kan de wegrenner in Van Aert de beklimmingen verteren? Als we de entourage van Van Aert mogen geloven, werd daar op stage in Griekenland stevig aan gewerkt. We kijken uit naar een beklijvend wereldkampioenschap, à la Koksijde. Geen wind, wat zon en zeker tot op 2 ronden van het einde een boeiende, intense strijd. En dat de beste maar wint.
