Komende zondag wordt er voor het eerst een Wereldbekermanche veldrijden georganiseerd aan de Beekse Bergen in de Brabantse Bossen van Hilvarenbeek. “Een cross in Afrikaanse sferen”, zo klinkt de leuze van de Nederlandse organisatie. Wij waren razend benieuwd welke omloop parcoursbouwer Richard Groenendaal had uitgetekend. De giraffen en neushoorns kwamen we niet tegen, wel een bekende oud-prof.
NK 2013
In het verleden werd er ook wel eens ooit een wedstrijd georganiseerd aan de Beekse Bergen. Denk maar aan de Nederlandse kampioenschappen van 2013, toen Lars van der Haar en Marianne Vos zich tot kampioen kroonden aan recreatieplas Victoriameer. Het parcours van de Wereldbekermanche heeft daar weinig raakvlakken mee, al krult de omloop nog steeds langs het water aan de oosterzijde van de Provinciale Weg.
De start- en aankomststrook is een verharde weg die lang en breed genoeg is om een flink peloton over te sturen. Het is een strook van ruim 300 meter en dat is ruim voldoende om bij een mogelijke sprint nog een renner te passeren. Moest de wind uit het noorden blazen, kan het wel eventjes stilvallen, al voorspelt men nu wind uit het oosten.
Vlak na de aankomst draai je 2 keer bijna 360 graden, ideaal om de renners meteen op een lint te krijgen. Het oogt wat spectaculair, maar in feite kan je als renner enkel maar draaien en blijven draaien. Vervolgens rijd je een 1e keer over de brug en door de materiaalpost om in het technische bosje uit te komen. Het zijn nooit echt lange hellingen die de renners daar voor de kiezen krijgen. Alle heuvels zijn een meter tot anderhalve meter hoog en vlot te nemen. 1 van de schuine kanten vergt wel enig technisch vernuft, maar eigenlijk is de hele zone door het bos voor elke recreatieve fietser best te doen.
Over het strand
Na de lange zone door het bos gaat het opnieuw door de materiaalpost. Hierna volgt de brug en dan is er wel een stukje waar het momenteel al vrij vettig ligt. Mits een beetje regenval kan dit een ploeterzone worden. Na een bochtje van 180 graden worden er normaal gezien banken geplaatst en dan gaat het naar het strand.
Het strand doet op het eerste zicht wat denken aan Hofstade, Gieten of Bogense. Leuke plaatjes levert het vast en zeker wel op, de zwaarte valt nog wel mee. Wel kan de wind hier vol in het nadeel staan en het tempo verstoren. Vervolgens ga je iets verder het strand op en komt er een zandstrook. Door de haakse bocht halverwege is er hier wel de mogelijkheid om een kloofje te slaan. We verwachten niet meteen dat iemand snel te voet komt te staan, maar je kan hier wel een kleine hapering tegenkomen.
Na het zand volgen de renners nog even het strand en komen ze in een soort duin terecht waar de laatste hectometers al bezig zijn. Hieropvolgend draai je op snelheid de aankomststrook op. Het is een omloop van net geen 3 km. Dat is vrij lang voor een veldrit, al hadden de organisatoren aanvankelijk nog iets langer in gedachten. Een zwaar parcours is dit niet, het is vooral een snelle cross.
Groenendaal & Traksel
Richard Groenendaal licht op de site van de veldrit zelf het parcours toe. Hij legt uit dat er moest afgeweken worden van de oude cross omwille van de specifieke eisen van de materiaalpost. Verder bevestigt hij ons idee van een snelle cross, iets wat de renners in deze zware periode wel graag zullen zien. “Globaal gezien kan je zeggen dat aan de ene kant het strand langs het water beeldbepalend is en aan de andere kant de bosstrook. Bij elkaar best een uniek plaatje.”
Op de omloop kwamen we geen wilde beesten tegen, het safaripark ligt ook aan de overkant van de grote weg. Bobbie Traksel was wel een opvallende aanwezige. Samen met zijn zoontje Mats kwam hij eens kijken naar de omloop. “Als het regent, kan het glibberig worden, maar men voorspelt weinig slecht weer”, geeft hij mee. “Ik heb vernomen dat ze met de camera de renners zullen volgen terwijl ze langs het water rijden. Dat worden magnifieke beelden.” In samenspraak komen we al snel tot 1 favoriet bij de profs: Eli Iserbyt zal deze nieuwe cross liever hebben dan de nieuwkomer in Maasmechelen.
Verder worden we ook een aantal keren voorbijgestoken door een snelheidsduivel in een Nederlandse kampioenentrui. Het blijkt te gaan om Delano Heeren, kampioen in de Categorie 6. “Het is een technisch en vooral heel snel rondje”, geeft hij aan. “Als ik het moet vergelijken met een omloop lijkt het wel op Rucphen. Het verschil zal waarschijnlijk gemaakt worden op de technische stukken in het bos. Door het zand klieven gaat best gemakkelijk. Als favoriet denk ik meteen aan Puck Pieterse”, besluit het jonge talent.
