Een wielerseizoen gaat doorgaans met ups en downs. Soms met heel veel voorspoed, soms met te veel tegenslag. In dat laatste geval is het zaak om voldoende weerbaarheid te tonen, om terug te vechten zoals nooit voorheen. En ook dat is talent. Steffy Van den Haute van Topsport Vlaanderen – Etixx – Guill D’or toont hoe het moet!
Steffy Van den Haute: “Woensdag 2 maart 2016. Die dag verkies ik een stevige duurtraining doorheen de Vlaamse Ardennen. Na 45 en een halve kilometer achter de kiezen wordt mijn training abrupt gestopt. Bij het oprijden van een fietspad blijft mijn voorwiel hangen aan een boortje. Ik maak een harde smak, een domme val. Ik word duizelig en voel dat er iets niet klopt. Gelukkig stopt er meteen een auto, een hele lieve mevrouw die me recht helpt, maar al snel ga ik terug zitten. Een onhoudbare pijn aan m’n schouder. Ik word afgevoerd naar het ASZ in Aalst. Rechtersleutelbeenbreuk. Twee dagen later word ik geopereerd. Een plaatje met 6 vijzen houdt mijn bot bij elkaar en zorgt voor een vlotter herstel. De eerste dagen zijn een echte hel; ik kan nauwelijks rechtzitten, stappen, laat staan slapen. Ik hoe de moed erin, elke dag een beetje beter, denk ik bij mezelf. Na 5 dagen ga ik voor het eerst langs bij mijn kinesist Koen Scheerlinck van het sport- en testcentrum ‘Hiko’. De stijfheid in mijn nek en schouder zijn enorm. Drie keer per week breng ik hem een bezoekje en telkens krijg ik aangepaste oefeningen. Een week na mijn val zit ik voor het eerst weer op de fiets, op de rollen weliswaar, want mijn arm strekken is nog niet mogelijk.”
“Een week later ga ik voor het eerst buiten met de koersfiets. Met een aangepast trainingsschema ga ik op pad en kies voor een parcours langs de waterwegen Dender en Schelde. Weinig putjes, weinig verkeer en na 25 km sta ik terug thuis met een gevoel alsof ik net 6 uur op mijn fiets heb gezeten. Elke dag rijd ik een beetje langer en verbijt ik de stijfheid. 6 weken na mijn val staat mijn thuiswedstrijd in Haaltert geprogrammeerd. Een hoogdag voor mijn supporters en dus kan ik er niet ontbreken. Achteraf gezien komt die koers te vroeg, ik heb nog te veel schrik waardoor ik dichtklap en de wedstrijd na halfkoers staak. 2 weken later probeer ik het opnieuw, meteen een dubbel raceweekend! Zaterdag 30 april 2016 in Schellebelle, tevens ook het Provinciaal Kampioenschap, en zondag 1 mei 2016 in Sinaai. Ik beëindig beide wedstrijden met een goed gevoel, mits de conditie nog wat bij te schaven, voel ik me terug ‘back on track’. Klaar om er nog een mooie tweede seizoenshelft van te maken en mijn koersseizoen echt te starten!”
“Ik heb geen enkele kans om recht te blijven en kom met een hoge snelheid hard tegen het asfalt neer”
Steffy Van den Haute: “Donderdag 5 mei 2016. Opnieuw een wedstrijd dichtbij huis, deze keer in Wanzele-Lede. Een warm lente zonnetje, 112 deelneemsters, een mooi parcours en talrijke supporters, de ideale ingrediënten om er een leuke koers van te maken. De angst om in een peloton te rijden is voorgoed verdwenen en ik meng mij terug in de strijd, een gelukzalig gevoel om weer koers te kunnen maken! Halfkoers. Ik neem nog snel een drinkbus aan en houd me goed vooraan, want de koers gaat nu echt losbarsten. Ik zit rond positie 15, peloton op een lint, tot er plots een renster mij razendsnel voorbij komt, te snel wil inschuiven en mij gewoon van de weg knalt. Ik heb geen enkele kans om recht te blijven en kom met een hoge snelheid hard tegen het asfalt neer. Tijdens mijn val, enkele fracties van een seconde, denk ik meteen aan mijn rechtersleutelbeen. Oef! Ik ben op m’n linkerkant terecht gekomen, het zal dus nog meevallen. Maar…”
“8 weken en 5 dagen na mijn eerste breuk voel ik terug die zelfde onhoudbare pijn, maar dan aan mijn linkersleutelbeen. Overal schaafwonden: enkels, elleboog, rug, buik, en de pijnlijkste op mijn knie, een open wonde, maar daar maak ik mij geen zorgen over. Mijn focus ligt bij mijn sleutelbeen en de gedachte dat ik alles nog een keer moet meemaken. Het gevoel van ongeloof speelt de grootste rol wanneer de spoedarts een linkersleutelbeenbreuk vaststelt. Ik kan het – nu nog steeds – niet begrijpen. Deze keer is het dubbel zo pijnlijk en o zo moeilijk om het een plaats te geven omdat het niet mijn eigen schuld is. Na 3 nachten in het ziekenhuis en een 2e plaatje rijker in mijn lichaam mag ik naar huis. Opnieuw kine, opnieuw mijn trainingsschema aanpassen, opnieuw nieuwe doelen stellen en mij opnieuw mentaal opladen.”
“Exact 2 weken na mijn val, op 19 mei 2016, waag ik mij terug aan een fietstocht op het fietspad langs de Dender. Déjà vu. Een succes word dit niet en na 28 km hou ik het voor bekeken. De arm strekken is nog te pijnlijk. Een 2e comeback in het peloton heb ik voorlopig nog niet gepland. De komende maanden gaat de focus naar mijn studies en ondertussen probeer ik mijn conditie rustig aan op te bouwen naar hopelijk een mooie zomer.”
Fotomateriaal: Kris Claeyé – TSVL-Etixx-Guill D’or.
