
Elodie Kuijper: “Vorig jaar begin december brak ik mijn kuitbeen na iets te fanatiek te zijn in de fitnesszaal. Terwijl ik een oefening deed en op mijn laatste onderdeel kwam, had ik al het gevoel dat mijn benen te veel kracht hadden, dus ik zette af en toen hoorde ik het gewoon breken. Ik lag op de mat en probeerde mij in te houden, maar de tranen rolden al snel over mijn wangen. Niet zozeer van de pijn, maar omdat ik wist dat heel mijn veldritseizoen gedaan was. Mijn leraar probeerde mij nog te kalmeren, want op het eerste gezicht zag je echt niets aan mijn been. Het werd niet blauw, je zag geen bot uitsteken, helemaal niets. Maar ik wist dat het foute boel was.”


Elodie Kuijper: “Acht Advil (met de werkzame stof ibuprofen, red) per dag, wat dacht zij wel niet? Ik ben 1m60 groot, dat was gewoon een overdosis geweest. In de nabije maanden werd ik fysiek goed geholpen door Navitas Fysio. Ik denk dat ik zonder deze hulp er nu nog steeds last van zou hebben gehad. Mentaal gezien ging het met mij snel bergafwaarts, heel erg snel. De eerste maanden van mijn herstel had ik een vriend die begreep hoe verschrikkelijk het was om als wielrenner tussen die 4 muren te zitten. Doordat we beiden met een blessure thuis zaten, hielpen we elkaar de dagen door. Alleen ging het herstelproces bij mijn vriend sneller. Ik vond het moeilijk te zien dat ik zelf geen meter vooruit kwam, althans zo voelde het voor mij.”
“Ik ben hem erg dankbaar voor zijn steun en vertrouwen. Ik raakte met mezelf in de knoop, gewoon door niet te kunnen fietsen. Op het punt dat mensen door hadden dat het niet goed ging met me, gingen bepaalde mensen gebruik van me maken. In maart kon ik pas echt weer pijnvrij trainen omdat de temperaturen omhoog gingen. De kou had een negatieve reactie op mijn botten gehad. Elke keer ik naar buiten ging, was het gewoon te koud. Ik wilde zo graag fietsen, maar het lukte niet door de pijn. Dat raakte mij zo.”

Elodie Kuijper: “Waar het fysiek beter met mij ging, ging het mentaal steeds slechter. In maart en april zat ik op mijn dieptepunt, maar vanaf toen ging het steeds beter. Ik was er klaar mee me zo te voelen en begon dingen vanuit een ander beeld te zien. Mijn moeder en beste vriendin hebben mij hier heel erg mee geholpen. Ik ben hen zo dankbaar dat ze altijd in mij geloofden, dat was het enige wat ik nodig had. Zowel fysiek als mentaal ben ik weer helemaal terug. En naar mijn eigen mening sterker dan ooit. Ik ben erg blij met de nieuwe ik.”
“Nu ik met het cyclocrossseizoen 1e jaar junior word, heb ik mijn doelen de volgende maanden gelegd op meer en grotere crossen te rijden. Ik wil dit jaar uitblinken op het NK en het DK. Het gaat een jaar worden van hard werken. Met school zit ik nu in mijn laatste jaar en ik ben zeker van plan dit jaar mijn diploma te halen. School is namelijk toch net wat belangrijker voor mij.”
Fotomateriaal: social media Elodie Kuijper