Jari Verstraeten kwam tekort om een profcarrière als coureur uit te bouwen. Zijn toenmalige ploegmaats Timothy Dupont en Dries De Bondt bleken over ander potentieel te beschikken. Maar de naar Gent uitgeweken Antwerpenaar stippelde wel zijn eigen weg uit, verzamelde tal van truien en titels. En staat komend weekend op het WK Gravel. Dit is het vervolg van het interview dat hier begon.
Die explosiviteit en stuurvaardigheid zijn atypisch voor een late roeping als jij, mogen we dat zeggen?
Jari Verstraeten: “Ja, je mag dat zeggen. Ik ben inderdaad laat met wielrennen begonnen, maar ik heb wel vrij snel in een peloton leren rijden. Dus op dat vlak kwam ik niet uit het niets. Eigenlijk was tennis mijn sport. Ik speelde tennis op een heel behoorlijk nationaal niveau. Ik ademde tennis, keek ook heel veel naar matchen, samen met mijn papa. Ik ben beginnen fietsen toen ik door een blessure een poos niet kon spelen. En tijdens mijn studies tandarts was fietsen iets wat ik makkelijk kon combineren met studeren en stages. En hoe gaat dat … Je komt dan al eens in het Scheldepeloton terecht, je rijdt al eens een wedstrijd bij een nevenbond als WAOD,….”
“En er is dan iemand die je opmerkt…. In mijn geval was dat Ivan De Schamphelaere, die mij vervolgens begon te trainen en die mij ook een ploeg hielp zoeken. En dat ging vrij snel van een ploeg als United CT (het huidige RB Zelfbouw, red) naar Verandas Willems. Dat ook toen al een naam was, met renners als Timothy Dupont en Dries De Bondt. En zo kwam ik vrij snel bij de toenmalige subtop terecht. Maar toen Verandas Willems een stap hoger zette, zo rond 2017, werd het moeilijk voor mij.”
Ben je in aanleg meer een tijdrijder?
Jari Verstraeten: “Dat zou ik niet zeggen. Het was in elk geval niet mijn 1e liefde. Ik heb het tijdrijden gaandeweg ontdekt. Bij de ploeg kreeg ik een tijdritfiets, die ik nadien ook overgekocht heb. Maar het was niet meteen liefde op het 1e gezicht. Maar door er me meer en meer in te verdiepen, ben ik er ook meer en meer van gaan houden. Het is een geweldige sport.”
Wat vind je er dan zo geweldig aan?
Jari Verstraeten: “De combinatie mens-machine. De aerodynamica. Het lijkt simpel, omdat je alleen rijdt. Maar je moet op zoveel dingen letten: het parcours, je bochtentechniek, banden,…. Tijdrijden is niet alleen fantastisch om te doen, het is ook geweldig om naar te kijken. En dan heb ik het nog niet eens over ploegentijdritten, waar je als bonus ook nog eens de complexe dynamiek hebt van individuele rijders die samen een geheel moeten vormen.”
Jullie verrasten dit jaar zelfs de hele Belgische wielerwereld, kenners incluis, door als amateurploeg de Belgische titel te pakken.
Jari Verstraeten: “Ja, dat is een discipline waar we ons met Bataia Brigade bijzonder op toeleggen.”
En nochtans verpietert het tijdrijden steeds verder in België. Ondanks geweldige tijdritambassadeurs als Campenaerts, Evenepoel en Van Aert.
Jari Verstraeten: “ Ja, da’s jammer. Maar onbekend maakt onbemind, zeker? Kijkers weten misschien vaak niet waar ze op moeten letten, wat een tijdrit zo boeiend kan maken om naar te kijken. In Nederland is het helemaal anders. Daar zijn ze er dol op. In Nederland en in Frankrijk heb je zoveel wedstrijden. Die wedstrijden in de Nederlandse polders, bijvoorbeeld. De parcoursen lijken allemaal gelijkaardig en toch zijn geen 2 wedstrijden dezelfde.”
“Eenzelfde parcours kan daar van jaar tot jaar een heel andere wedstrijd opleveren, gewoon omdat de wind wat anders zit. Het is bizar dat er zo weinig organisatoren zijn, want een tijdrit is zoveel makkelijker te organiseren dan een wegkoers. Een start- en aankomstlijn en wat kegels, meer heb je toch eigenlijk niet nodig? En je hebt ook zoveel meer te bieden voor je publiek. Als je tijdens de Tour naar een rit in lijn gaat kijken, zie je de renners 1 keer in een compacte groep voorbij zoeven. Als je tijdens een tijdrit je stoeltje langs de kant zet, zie je om de minuut een renner voorbij knallen en heb je bijna 2 uur spektakel.”
Je start zonder ambitie op het WK Gravel. Waar zie je jezelf eindigen?
Jari Verstraeten: “Niet bij de eersten. Ik hoop wel een goede uitslag te rijden in mijn age group. Alleen kan ik het niveau van de tegenstand daar niet goed inschatten. Maar ik wil wel voldoende vooraan zitten om met de bus terug mee naar de start te kunnen. De start is in Halle, waar m’n auto geparkeerd zal staan, de aankomst in Leuven. Aan de finish is een bus voorzien, maar daar kan maar een goeie 70 man in. En daar wil ik bij zijn.”
Switch hier naar deel 1 van dit interview!
