Met winst in 4 verschillende Monumenten behoort Philippe Gilbert tot de beste klassieke renners van deze eeuw. 1 Monument won hij zelfs 2 keer: de Ronde van Lombardije. Op 17 oktober 2009 won hij met ‘La Corsa delle Foglie morte’ zijn 1e échte klassieker. Het was de climax van een formidabel najaar waarin hij bewees tot wat hij werkelijk in staat was. De rest is geschiedenis, dus nemen we je graag even terug mee naar die dag van de grote doorbraak.
Eeuwige belofte
Natuurlijk was Philippe Gilbert al jaren een topper vooraleer hij begon met het winnen van Monumenten. In 2005 had hij al de Tour du Haut Var gewonnen, een jaar later won hij met de Omloop Het Volk ook de Vlaamse opener van het wielerseizoen. Die prestatie herhaalde hij in 2008, toen hij ook de Samyn en Parijs-Tours won. Toch bleef rond zijn persoon een soort zweem van ‘eeuwige belofte’ hangen. Wanneer zou hij dan echt ontploffen? Misschien zou een transfer van Française des Jeux naar Silence-Lotto wel voor de kentering zorgen.
2009 was aanvankelijk niet het seizoen van Phil. Doorgaans was hij al goed vanaf zijn 1e wedstrijd, nu duurde het langer vooraleer hij zijn beste benen vond. Pas in de Ronde van Vlaanderen trad hij prominent op de voorgrond. Achter een ontketende Stijn Devolder sprintte hij naar een podiumplek (na Heinrich Haussler). Met 4e plaatsen in de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik kwam er nog een fraai verlengstuk van zijn degelijk voorjaar.
In de Giro viel het vervolgens lange tijd niet goed voor Gilbert. Toch bleef hij erin geloven en spaarde hij zijn benen in de bergetappes. Op de voorlaatste dag was het prijs in Anagni. Met een krachtige aanval op anderhalve kilometer van de meet sloeg hij de beslissende kloof. Thomas Voeckler klampte wel nog aan, maar met een extra sprintje rekende Gilbert af met de Franse aanvaller. Het was de overwinning van het volhouden en het geloof in eigen kunnen.
Weergaloos najaar
Met een rit- en eindzege in de Ster Elektrotoer en een 2e plaats op het BK in ‘zijn’ Aywaille was Gilberts start van het 2e deel van het seizoen veelbelovend. Via de Rondes van Wallonië en Polen stoomde hij zich klaar voor de Vuelta, maar daar hield Tyler Farrar hem van etappewinst. De grote doelen moesten echter nog komen. Op het WK in Mendrisio liep het net te veel bergop voor hem en werd hij 6e, maar de hoogvorm had hij daarmee wel te pakken.
De Ardennees trok vol vertrouwen naar de Italiaanse herfstklassiekers. In de Coppa Sabatini plaveide kersvers wereldkampioen Cadel Evans de weg voor zijn gelegenheidskopman. Die rekende in de sprint gemakkelijk af met Giovanni Visconti. 3 dagen later volgde hij zichzelf op in Parijs-Tours, door warempel Tom Boonen te kloppen in een sprintje met 3. Hij ging al aan op 300 meter van de meet en maakte handig gebruik van medevluchter Borut Božič om zijn landgenoot te verschalken.
De honger van de Belg raakte niet gestild. Hij reed in de Gran Piemonte naar een nieuwe overwinning door wederom de snelste te zijn van een omvangrijke groep. Zo was hij topfavoriet voor de Ronde van Lombardije, waar het dan eindelijk maar eens moest gaan gebeuren. Hij hield zich koest tot diep in de finale. Op de Civiglio liet Gilbert het initiatief aan Cadel Evans en Samuel Sánchez en raakte niet in paniek toen Vinokourov en Fuglsang in de afdaling met een klein groepje een kloofje sloegen.
San Fermo
Op de San Fermo zorgden Evans, Robert Gesink en oud-winnaar Damiano Cunego voor de aansluiting met de kop van de koers. Eindelijk achtte Phil zijn moment gekomen. Hij plaatste een verschroeiende demarrage en moest enkel nog Sánchez in zijn wiel dulden. De voorsprong van 16 seconden onder de rode vod was genoeg om te pokeren. De Olympische kampioen van Peking drong wel nog fors aan, maar haalde het net niet.
Voor Gilbert viel een grote last van zijn schouders. Hij was dat jaar de beste renner van het najaar en won een jaar later opnieuw Lombardije na een solo. Eerder had hij ook de Amstel Gold Race al gewonnen. In 2011 realiseerde hij ook een klavertje 4 in het voorjaar en een jaar later werd hij wereldkampioen. Het zou nog tot 2017 duren vooraleer Gilbert opnieuw een Monument zou winnen. Zelden was iemand in het najaar zo dominant, al staat er anno 2024 opnieuw iemand klaar om in het najaar voor 4 op een rij te gaan.
