De machtsverhoudingen in het veldrijden zijn momenteel vrij fluctuerend. Thibau Nys, Laurens Sweeck, Lars van der Haar, Niels Vandeputte en co wisselen elkaar af in de klassementscrossen. In de zegestand van Cyclocross24 prijken dan ook 2 onverwachte renners bovenaan met 7 overwinningen. Andrew Strohmeyer uit de VS en de 25-jarige Thomas Mein uit Derwentside in Durham. Die laatste maakte afgelopen zomer indruk in het gravel, maar kan hij ook de Belgen benaderen in het veld?
Koning van de Koppenberg
Thomas Mein is zo’n beetje de koning van de Koppenberg. Met dank aan zijn loopvermogen en klimmerscapaciteiten scoort hij altijd extreem goed op de Bult van Melden. Dat was al zo bij de junioren toen hij uit het niets Timo Kielich versloeg op de flanken van de kasseienhelling. Als laatste jaars belofte werd hij zelfs 7e tussen de profs en de afgelopen edities eindigde hij altijd bij de eerste 11.
Verder is Mein een renner van hoogtes en laagtes. In 2020 greep hij in ’s-Hertogenbosch maar net naast de Europese titel bij de beloften, ten koste van Ryan Kamp. Dat jaar won hij wel de Wereldbeker van Tábor. Bij de profs laat hij de Belgische crossen niet zelden voor wat ze zijn. Zijn mooiste overwinning boekte hij in 2022 in Crawley toen hij Cameron Mason versloeg. Mocht als piepkuiken mee op het podium: Joseph Blackmore, afgelopen zomer 2024 winnaar van de Toekomstronde.
Afgelopen zomer kon je evenmin om Thomas Mein heen. Hij kwam naar België om een aantal kermiskoersen te rijden en zegevierde in de Mosselkoers Houtem-Vilvoorde. Daarnaast won hij op zijn Giant een koppel mountainbikewedstrijden in Wales en de Gravel One Fifty in Nederland, tellende voor de UCI Gravel World Series. Dat is toch een prestigieuze overwinning in het gravelcircuit. Mein pakte uit met een solo van 45 km en won met ruime voorsprong. Met enkele zeges in het Italiaanse najaar werd duidelijk dat het met de vorm wel snor zit.
Zuivere hattrick
In het verleden reed Mein nog even voor Tormans, maar nu rijdt hij rond voor Hope Tech en is hij te bewonderen in een geel shirt. Hij begon het seizoen met een zuivere hattrick in de Hope Supercross-manches in Wyke (Bradford). Vervolgens scoorde hij eveneens 3 op 3 in de National Trophy Series en de 7e overwinning was er 1 in de Rivabellacross Ouistreham. Telkens ging het om een veldrit in de Categorie 2 tegen een bescheiden deelnemersveld, maar er is natuurlijk meer dan België alleen.
Niet dat Mein geheel foutloos was bij het behalen van zijn overwinningen. “Ik moet nog wat oefenen om recht te blijven”, liet hij na zijn overwinning in Derby weten. “De overwinning is dan wel binnen, maar ik maak het onnodig interessant met mijn tripje naar de grond”, lachte hij. “Zo is er nog werk aan de winkel vooraleer ik binnen een aantal weken naar Europese vasteland trek.”
Normaal gezien zal Mein enkele Wereldbekermanches op zich nemen en komt hij in de Kerstperiode ook een aantal dagen naar België. Vorig jaar werd hij opeenvolgend 12e in Diegem en 11e in Loenhout, wat hem goede herinneringen bezorgde. Een jaar eerder werd hij zelfs 6e in Loenhout, zowat zijn strafste resultaat ooit in een grote klassieker. Op het WK kwam hij nog niet dichter dan een 14e plaats in 2023, dat is een target voor de toekomst.
Britse veldrijden
Thomas Mein vertegenwoordigt samen met Cameron Mason het hedendaagse Britse veldrijden. Er is natuurlijk nog altijd Tom Pidcock, maar die heeft na zijn wereldtitel deze discipline onderaan zijn prioriteitenlijst gezet. Dat is doodzonde, want er was een periode waarin de Britten de dienst uitmaakten bij de jeugd. Toen Mein begin 2017 zijn 1e WK reed als junior, stonden er met Pidcock, Daniel Tulett en Ben Turner 3 van zijn landgenoten op het podium. Turner reed zijn laatste cross begin 2022, Daniel Tulett stopte 3 jaar eerder al. Ook Ben Tulett, 2-voudig wereldkampioen bij de junioren, reed geen veldrit op niveau meer sinds 2020.
En wat na Mein, Mason en Pidcock? Daar schuilt de grote leegte. Een enige vleugje hoop ligt op de schouders van Oscar Amey, dit jaar winnend aan de lopende band in eigen land. Vorig jaar werd hij als 1e jaars junior al kampioen van zijn land. Dit jaar werd hij 5e in Essen en 8e in Ruddervoorde. Degelijk, maar niet wat de Britse junioren ooit waren. Zo zakt veldrijden weer weg als marginale sport over de Noordzee. Het Tom Pidcock-effect is er helaas nooit geweest.
