WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact

Beste Fietscontentplatform 2025 – België

WielerVerhaal

Meer resultaten...

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors
WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact
  • Gravel
  • Interview
  • Nederland
  • Vrouwen
  • Wielrennen op de weg
  • Simone Cornelisse

Zeeuwse renster (29) zweefde tussen leven en dood maar overwint schildklierkanker, sepsis en agressieve schimmel: “Wil nu graag Iron Man tot een goed einde brengen”

  • Hans Fruyt
  • december 13, 2024
  • 4 minute read

In april een marathon lopen en eind 2025 of begin 2026 een Iron Man afwerken. Nadat ze in 2023 enkele keren zweefde tussen leven en dood maakt Simone Cornelisse weer sportieve plannen. De 29-jarige vrouw staat heel positief in het leven nadat ze schildklierkanker en allerlei verwikkelingen overwon. Begin december 2024 werd ze een 1e keer kankervrij verklaard.

Foto: Cornelisse.

Gezwollen bovenlichaam

In de lente van 2023 ontdekte Simone Cornelisse het gravel. “Ik reed 3 wedstrijden en die gingen best goed, maar toch kreeg ik de indruk dat ik koerste met slappe benen”, blikt de Zeeuwse terug. Ze had de juiste reflex om te laten onderzoeken wat er aan de hand was. De diagnose was dramatisch: schildklierkanker. Uiteraard wilde ze die slechte cellen zo snel mogelijk kwijt.

“De ingreep zou in Rotterdam via robotchirurgie gebeuren, maar na de diagnose hoorde ik 5 weken niets”, vertelt Cornelisse. “Dat vond ik niet kunnen. Ik ben opnieuw naar mijn huisarts gegaan met de vraag mij door te verwijzen naar het Universitair Ziekenhuis in Gent. Daar hebben ze meer artsen. De dag nadien kon ik op consultatie. Een week later lag ik op de operatietafel. Ik ging ook zonder zenuwen naar die operatie.”

Meteen na de uitwerking van de narcose had Simone Cornelisse het gevoel dat het niet goed zat. “Er kwam bloed uit mijn keel, mijn bovenlijf was aan het opzwellen en mijn gezicht werd dikker”, verduidelijkt ze. “Wanneer ik op mijn borst duwde, hoorde ik gekraak, alsof ik door sneeuw stapte. Pas na 4 dagen geloofden ze mij. Dan waren mijn ontstekingswaarden al bijzonder hoog. Zodat ik in een soort sepsis terechtkwam. Ik moest opnieuw onder het mes en afscheid nemen van mijn familie. Er was een kans dat ik het niet haalde. Een deel van mijn luchtpijp was afgestorven. Omdat ze bij het verwijderen van de schildklier in mijn luchtpijp hadden gesneden. Wat niet was opgemerkt.”

Levensbedreigende schimmel

De operatie was bijzonder ingrijpend. “Alles in mijn hals is los geweest”, weet Simone Cornelisse. “Mijn strottenhoofd, noem maar op. Mijn luchtpijp werd 5 centimeter ingekort. Was de operatie een uur later uitgevoerd, dan had ik nu een kunstmatige luchtpijp en kon ik nooit meer op een normale manier eten. Ik had een klaplong en mijn hartslag daalde tot 18 of 19. De chirurg vertelde me dat ze eigenlijk aan het wachten waren tot mijn hart het begaf. Dat gebeurde niet. Omdat ik altijd superfit ben gebleven. Ik werd 9 dagen in een kunstmatige coma gehouden. Nadien was ik nog enkele dagen aan het ijlen, ik wist niet wat er gebeurd was. Ik bleef ook koorts maken.”

De nachtmerrie bleef duren. De koorts werd veroorzaakt door een schimmel in een spier in de lies. “Nog meer levensbedreigend dan het voorgaande”, zucht Cornelisse. “Iedereen is drager van die schimmel. Bij het zetten van een prik is er iets misgelopen. Omdat ik al sepsis had, was mijn immuunsysteem zwak. De dokter beweerde dat er 1% kans was dat ik het overleefde. 6 maanden lang kreeg ik elke dag thuis een infuus met schimmelmedicatie.”

“Toen ik op intensieve zorgen lag, heb ik alles opnieuw moeten leren”, vertelt ze. “Ik kon niet rechtop zitten, ik was 15 kilogram afgevallen, ik kon niet meer praten, ik kon mijn vingers niet meer gebruiken, eten lukte niet, ik kon niet staan. Dat was een bijzonder heftige periode. Mijn kijk op het leven is helemaal veranderd. Eigenlijk heb ik een 2e leven gekregen. Zodat ik nu enkel nog dingen doe die ik leuk vind. Als ik iets niet wil, zeg ik gewoon neen.”

Vaatoperatie in Maastricht

Op Sinterklaasdag kreeg Simone Cornelisse, die in een lagere school in Goes lesgeeft aan anderstaligen, te horen dat er geen slechte cellen meer in haar lichaam zitten. “Volledig kankervrij verklaren doen ze pas na 5 jaar”, verduidelijkt ze. “Ik geloof dat dit niet meer terugkeert. Jawel, ik ben snel weer beginnen sporten. Zodra ik kon al. Eerst met de fysio, want ik kon niet langer dan 2 minuten staan. Vanaf april 2024 ging ik naar de atletiekclub. In september heb ik opnieuw een ingreep moeten laten uitvoeren. Door die schimmelinfectie was een ader in mijn been verkalkt waardoor het bloed onvoldoende kon doorstromen. In Maastricht onderging ik een vaatoperatie en werd een grote stent gestoken. Intussen heb ik al enkele loopwedstrijden afgewerkt, zette ik overal persoonlijke records neer en won ik in Kruiningen een kleine veldloop.”

Simone Cornelisse maakt nieuwe sportieve plannen. “Deze week ben ik bij Trek geweest”, verduidelijkt ze. “Die hebben mij nooit laten vallen. Al 5 of 6 jaar word ik door Trek gesponsord. Ze gaven mij 2 nieuwe fietsen. Mijn grote droom is een volledige Iron Man afwerken. Of dat al lukt in 2025 weet ik niet. Sowieso zal ik in 2025 een halve triatlon proberen. Mijn 1e doel is in april een marathon lopen. Geen idee of dat haalbaar is, maar ik probeer zo dicht mogelijk tegen de 3 uur te finishen.”

Via lopen verhoogt Cornelisse haar VO2max. Over enkele weken springt ze opnieuw op de fiets. “Met veel goesting, ik denk dat ik ooit terugkeer naar gravelwedstrijden”, besluit ze. “Want een hele leuke wereld, veel plezanter dan wegkoersen. Die ga ik ook doen, maar lokaal bij de mannen.”

WielerVerhaal Giveaway: XL Speedrocker spatbordenset van SKS Germany!


Lees meer artikels

Hageland Classic wil terug naar de top: "We soigneren onze deelnemers beter dan de grote organisaties"
LEES MEER

 

Van Rysel komt met airbag-wielerkledij: 3 cruciale zones worden beschermd in 0,06 seconden
LEES MEER

 

Giant introduceert nieuwe schoenenlijn voor racefiets, gravel en MTB: ook aparte modellen voor vrouwen
LEES MEER

 

Share
Tweet
Share
Hans Fruyt

De voetbalmicrobe kreeg Hans Fruyt van zijn vader maar toen hij zijn dorpsgenoot Eddy Planckaert bij de jeugd de ene koers na de andere zag winnen, wilde hij meer over wielrennen weten. Beide interessevelden werden breder. Na zijn universiteitsstudies kreeg hij de kans erover te schrijven. Zowel regionaal als nationaal. Een collega leerde hem het baanwielrennen kennen en loodste hem mee naar Europese en wereldkampioenschappen. Vanop de eerste rij beleefde hij enkele topmomenten. Blij dat hij dit altijd kon delen met lezers.



WielerVerhaal

Input your search keywords and press Enter.