Als fiere leider begon de 26-jarige Spanjaard Javier Romo aan het slotweekend van de Santos Tour Down Under 2025. Een eer die hij dankte aan zijn ritzege afgelopen donderdag, nota bene zijn 1e profzege ooit. Niet alleen droomde de renner van Movistar al een halve winter van deze etappe, bovendien komt hij ook nog eens uit het triatlon en is deze overwinning zijn ultieme stap naar de top. Kan hij alsnog haasje-over springen?
Extra vrije tijd
Romo is geboren in Villafranca de los Caballeros (bij Toledo) en leeft in het zuiden van Albacete. Dat is de regio La Mancha, vooral bekend om de windmolens, die nadrukkelijk beschreven worden in Don Quichot. Tijdens zijn jeugd was hij een gepassioneerd triatleet. Hij was kampioen van Spanje en behoorde bij de junioren rond 2017 ook tot de top 10. En toen kwam de pandemie en waren er geen triatlonwedstrijden meer.
De triatlonspecialist vormde zich in 2020 om tot wielrenner en moest weer helemaal opnieuw beginnen. Toch stelde hij vast dat hij enkel tijd gewonnen had. Waar hij vroeger na zijn fietstraining ook nog moest gaan zwemmen en hardlopen, kwam hij nu regelmatig thuis met de vaststelling dat zijn werk erop zat voor die dag. Volgens de overlevering was het Óscar Sevilla die hem de optie voorschotelde om het als wielrenner te proberen. Als lid van het beloftenteam Baqué-Ideus werd hij een regelrechte sensatie in het Spaanse amateurcircuit. Hij behaalde het podium in de Vuelta a Cantabria en werd 7e op het beloftenkampioenschap tijdrijden.
Van vermoeide benen was er geen sprake, een dag later verpletterde hij de tegenstand in de wegwedstrijd. Na een lange aanval mocht hij in Baeza uitgebreid het zegegebaar maken. De 1e achtervolger kwam binnen op meer dan 2 minuten van de fiere winnaar. Astana-Premier Tech was deze prestatie niet ontgaan. Een jaar later mocht hij prompt zijn debuut maken in de WorldTour.
Goed jaar, slecht jaar
Het figuur van Romo doet vermoeden dat hij een allrounder is. 184 cm en 70 kilo is vrij veel voor een klimmer. Toch bleek dat terrein hem het beste te liggen. In zijn 1e rittenkoers bij de grote jongens eindigde hij meteen als 5e. In het eindklassement van deze Settimana Internazionale Coppi e Bartali had hij amper 39 seconden achterstand op de eindwinnaar, de toen nog relatief onbekende Deen Jonas Vingegaard.
Wat volgde waren hoopvolle prestaties in de Rondes van Turkije (11e) en Hongarije (8e), maar daarna viel zijn progressie wat stil. Hij werd die periode ook afgeremd door blessures waaronder een kaakbeenbreuk. Pas in de zomer van 2023 knoopte hij weer aan met een 7e plaats en het jongerenklassement in de Ronde van Burgos. Zo mocht hij toch naar de Vuelta. In de eerste etappes was zijn aanvalslust niet te stoppen. 3 keer was hij mee in de vroege vlucht. Tot hij in de 9e etappe tegen de grond ging en zich fel bezeerde. Op karakter reed hij de rit uit, om achteraf op te moeten geven met een wervelbreuk.
Ruim een maand later kondigde Movistar de transfer van Romo aan. Het was het resultaat van een lange flirt. Met een 9e plaats in de Ronde van Valencia dankte hij voor het vertrouwen, maar het was vooral in de Dauphiné dat hij indruk maakte en prompt 12e eindigde in het eindklassement. Het leverde hem een plekje op in de Tourselectie.
Laatste stap
En of Romo een goede Tour reed. Vooral in de gravelrit rond Troyes maakte hij indruk. Hij was mee met de beslissende ontsnapping en hield stand. Wetende dat de medevluchters Turgis, Pidcock, Gee, Aranburu, Healy, Lutsenko en Stuyven waren, weet je dat de motor groot is. Ook richting Plateau de Beille zou Romo nog eens demarreren. Uiteindelijk werd hij 23e in het eindklassement. Haast onopgemerkt, maar niet toevallig.
Ondanks enkele ereplaatsen in Italiaanse najaarswedstrijden leek de focus van de Spanjaard al snel naar 2025 te gaan. Deze winter trainde hij specifiek met de Tour Down Under als doel voor ogen. In de 4e etappe profiteerde hij van een moment stilte na Knotts Hill om weg te rijden en solo aan te komen. De prestaties van Romo komen als geroepen voor Movistar, waar hij nog een contract heeft tot en met 2028. Het team verloor met Oier Lazkano, Alex Aranburu, Rémi Cavagna en Johan Jacobs verschillende allrounders die op veel terreinen voor successen en UCI-punten zorgden. Houdt hij in Australië stand, is zijn seizoen nu al geslaagd.
