Al maanden spreek ik over januari en dat ik eindelijk naar Australië zou gaan voor de Tour Down Under en Cadel Evans Great Ocean Road Race. Niets toonde aan dat onze familie eerst nog een zware mokerslag zou moeten verwerken. In december moest mijn vader binnen voor stents aan zijn hart. Tijdens de voorafgaande scans werd een tumor op de slokdarmkanker vastgesteld. Niets meer aan te doen….
Het noodlot
Voor wie me niet kent: ik ben Ellen Plas, dochter van Jos Plas, oud-profrenner en ooit winnaar van het Criterium van Aalst, en zus van David Plas, die ooit prof was bij Asfra. Zelf heb ik gekoerst van mijn 15e tot mijn 21e. Daarna was ik van 2000 tot 2004 actief als verzorgster bij Polti, Cantina Tollo, Jack & Jones, Mercury Viatel, Team Coast, Lotto-Adecco, Team Fakta, USA Cycling, Saturn Cycling en Equipe Nürnberger Versicherung. Na een pauze van een goede 20 jaar ben ik in 2022 teruggekeerd als freelance verzorgster en dit jaar 2025 ben ik een vaste waarde bij FDJ-Suez.
Maar mijn vader dus. Hij weigerde ook elke verdere behandeling en vroeg aan mama of hij thuis mocht sterven. Eerst dachten we dat we nog tijd, misschien zelfs maanden hadden. Maar de volgende weken woedde de turbokanker zo hevig, dat zelf vloeibare voeding of een slokje drinken tot kwaal werd. Mijn vader koos ervoor om met trots – in zijn beste kostuum – in eigen huis en omringd van zijn gezin naar de eeuwige jachtvelden te vertrekken.
Mijn pa had de strafste verhalen over de tijd dat hij begon te koersen. Op het einde van WOII monteerde hij zelfs een koersstuur op de damesfiets van zijn moeder. De banden waren gestopt met kurken van flessen. Het verhaal hoe de broers Plas samen de 1e koersbroek naaiden uit de schaapsvacht van mijn grootmoeder staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Ik stel het mij voor zoals in de verhalen van de Witte van Zichem. Ne “Witte” was het niet, wel won hij ooit “Mister Kitte” in het Casino van Knokke voor de mooiste kuiten.
40 profkoersen won mijn vader in zijn carrière, waaronder de Grote Prijs van Vilvoorde en het Criterium van Aalst. Hij mocht in 1955 zelfs op audiëntie bij de Paus. Later, toen hij al zijn transportbedrijf had, zou hij weer gaan koersen en werd zo 4 keer Belgisch kampioen bij een nevenbond en wereldkampioen in Sankt-Johann nabij Tirol. Zovele uren hebben we samen getraind. Zelfs toen hij 90 werd, bleef hij honderden km per week trainen.
Ally Wollaston
Ik ben hem op die laatste dag nog op een ladder van 2 meter gaan vasthouden, want dat boompje in de tuin moest en zou gesnoeid worden. Als de verpleegster voorbijkwam, zei ze “Meneer Plas, ik vind dat niet zo een goed idee”. Ik wierp haar een blik toe en vertrok mijn mondwinkel in een halve lach. Zo was hij. Als hij iets in zijn hoofd had. Het is best onwezenlijk, dat het afscheid van iemand die al 94 was, toch zo plots kon komen. Tot de laatste dag bewees hij zijn enorme mentale en fysieke kracht.
Zo onwezenlijk als mijn januari begon, zo onwezenlijk ging het verder. Weinige uren na de begrafenis van mijn vader zat ik op de trein naar Parijs. Op 11 januari 2025 vlogen we met de hele ploeg van Parijs via Singapore naar Adelaide. Met alle fietsen, koelboxen, materiaal voor de mecaniciens en de verzorgers. Een hele operatie. De rensters voor dit blok waren Amber Kraak, Ally Wollaston, Marie Le Net, Elise Chabbey, Eugénie Duval en Eglantine Rayer.
De 1e etappe in de Santos Tour Down Under werd gewonnen door een sterke Daniek Hengeveld in de ontsnapping. Een opsteker voor ons was de sterke lead-out van het team, wat leidde tot winst van de pelotonsprint met Ally. Elise zou uiteindelijk 5e worden in het eindklassement. De druk voor de Schwalbe Classic was dan ook hoog. Er werd verwacht dat het criterium zou eindigen in een sprint. Een valpartij tijdens de 2e km van de wedstrijd bracht Ally op achterstand. Haar ploeggenoten brachten haar tot 2 keer toe terug in het peloton, maar de meeste pijlen waren verschoten. Ally werd toch nog 7e.
Cadel Evans Great Ocean Road Race
Na de Santos Tour Down Under vond er een hele volksverhuis plaats. Al het materiaal van de ploegen werd onder het nauwlettend oog van koersdirecteur Scott Sunderland op vrachtwagens geladen. De volgende ochtend volgden de ploegen met een vlucht van Adelaide naar Melbourne. In Geelong verbleven we in appartementen van een universiteit, met zicht op de oceaan.
Beide volgende koersen zou Ally Wollaston winnen na een sterke sprint en een perfecte lead-out van haar ploeggenotes. Zowel de Surf Coast Classic op woensdag als de Cadel Evans Great Ocean Road Race op zaterdag. En dat was heus geen koers voor sprinters. Ik stond op de bevoorrading op Challambra en toen ik daar aankwam, waren er nog wielertoeristen op het parcours. Het merendeel ging er te voet naar boven. Australië is echt een fantastisch land. De organisatie van beide wedstrijden is ronduit top. Wie ooit de kans heeft Adelaide te bezoeken of op vakantie te gaan aan de Great Ocean Road: een aanrader.
Volgende koers op het programma: Setmana Ciclista – Volta Feminina de la comunitat Valenciana. De staf vertrekt maandag gezamenlijk van de service-course bij Futuroscope en vervolgens rijden we samen in 2 dagen tot Valencia. Rensters aan de start: Nina Buysman, Elise Chabbey, Eugénie Duval, Amber Kraak, Évita Muzic, Demi Vollering en Jade Wiel. De kans dat er aan tafel Nederlands gepraat wordt is dus best groot.
Tijd om mijn koffers te pakken.
Tot een volgende keer.
Ellen
