Toegegeven, de Mont-Saint-Aubert raakte voor ons om een andere reden verbonden aan de Mont Ventoux. 5 jaar geleden reden we hem 11 keer naeen omhoog. Een wanhoopspoging om na een knieblessure alsnog de nodige hoogtemeters te halen in voorbereiding van een dubbele beklimming van de Kale Berg. We kregen de kans om alle hoeken en kanten te verkennen en merkten op dat de gelijkenissen niet uit de lucht gegrepen zijn.
Bédoin
Net als de Mont-Ventoux zien we de Mont-Saint-Aubert al van ver liggen. Een eenzame bult in een vlak landschap. De heuvel is een baken die ons naar zich toetrekt. Er zijn vele wegen om de top te bereiken. We concentreren ons op de 3 hoofdroutes, die een opmerkelijke gelijkenis vertonen met de legendarische routes op de Ventoux. Hoewel de tocht naar boven ons zeker niet verveelt, is 1 portie van elke kant deze keer voldoende.
De klim via de Rue des Crupes doet ons denken aan de klassieke Ventoux-beklimming: de gemiddelde en maximale hellingsgraad is vrij gelijkaardig. De helling begint ook hier met lage stijgingspercentages, alsof ze onze benen wil laten wennen voor het zware werk begint. Geen wijnvelden rondom ons, met slechts 2 graden is het daar midden februari te koud voor. Na de rustige start klimmen we een kleine kilometer steiler maar gelijkmatig naar boven.
Het is een brede weg, maar het uitzicht is vrij mooi en een paar bochten zorgen voor afwisseling. We komen op de plaats waar 2 routes samen komen. Chalet Renard werd vervangen door een verkeerseiland, hier moet onze fantasie werken om de gelijkenis te zien. Een fiets tracht het eiland wat kleur te geven. Klim je hier voor de 11e keer in de hete zomer, dan verschijnt een fata morgana van een chalet-terras.
Malaucène
Voor het laatste deel draaien we links op. In tegenstelling tot in de Provence heeft de wind hier geen vrij spel, maar de steiltegraad compenseert dat meer dan genoeg. Met een fraai uitzicht op onze linkerkant klimmen we de taaie slotmeters naar boven. We rijden onszelf niet kapot, want we willen geen verblijf boeken op de begraafplaats op de top. Zorg dat je de Rue des Crupes zeker naar beneden neemt. Deze heerlijke afdaling wil je niet missen. Hier kan je snelheid maken.
Via de Chemin des Pilotes en Rue de la Folie verloopt de klim grilliger – hoe kan het ook anders met een dergelijke naam. Deze minder beklommen kant daagt ons uit met zijn karakter. We moeten al moeite doen om de juiste afslag naar de voet te vinden – daar hadden we in Malaucène ook last van. De klim start met een kaarsrecht stuk. We draaien niet terug, want we weten dat hij ons moeite laat doen om zijn schoonheid te ontdekken. De weg ligt er hier en daar versleten bij en wisselt steile met minder steile stukken af. Tussen de weides komen we bij het mooiste deel en loopt het pas echt flink op. Heb je hier slechte benen, dan loert kantelgevaar om de hoek. Na een langgerekte S-bocht vlakt het af. Net als bij zijn grote Provençaalse broer zien we de top pas bij de laatste bocht.
Sault
De Sault-kant loopt via de Rue du Bourdeau en vertrekt ook hier in Picardië tussen de velden. De geur van lavendel moeten we erbij denken. Het klimt zacht maar lang door: afhankelijk van waar je start, kan je meer dan 4 km klimmen. Mispak je niet, want dit is een echte col. Het bewijs staat langs de weg: het 1e deel van de beklimming eindigt op de ‘Col de Croix Jubaru’.
Helaas kleeft ook hier de tragische dood van een wielrenner aan het asfalt. In 1897 daalde Amand Jubaru met hoge snelheid de helling af en knalde op het huis ter hoogte van het herdenkingskruis. Het 1e deel van de afdaling nodigt inderdaad uit om te vlammen, maar let op! Wij maken een slipper, nadat we bruusk in de remmen moeten door een chauffeur die ons in een blinde bocht de pas afsnijdt.
Terug naar de klim: net zoals in Sault volgt de stevige kost op het einde. We draaien aan het kruis rechts op om te eindigen met hetzelfde taaie stuk als de ‘Bedoin-kant’. We belonen onszelf na deze mini-cinglé met een suikerwafel op de top!
