Sommige mensen vallen bij hun geboorte in een tovervat vol talent. Léon van Bon brengt tegenwoordig de emoties van de koers in beeld als fotograaf, maar reed zelf ook een aardige trofeeënkast bijeen. Met Nokere Koerse pakte hij in 2007 zijn laatste grote overwinning. Zijn band met die wedstrijd blijkt dieper dan gedacht. In de jaren na zijn zege kwam Van Bon uit voor kleinere ploegen. Wat was er aan de hand en hoe vergaat het hem nu als fotograaf?
Diep graven
Léon van Bon moet tijdens de terugrit van de Strade Bianche diep in zijn geheugen graven om de koersomstandigheden van 2007 op te roepen. Zijn zege in Nokere neemt nochtans een speciale plaats in, want het was zijn laatste overwinning op het hoogste niveau. Van Bon won in de Tour en Vuelta en pakte een zilveren medaille op de Olympische Spelen, naast ereplekken in verschillende klassiekers.
Op zijn 35e beleefde hij de nadagen van zijn carrière. Hoewel hij in die periode vaker in dienst reed, kwam hij gemotiveerd aan de start. “Ik had die dag zeker plannen. De wind maakte er een afvallingskoers af: de groep dunde steeds verder uit, tot ik alleen met Aart Vierhouten overbleef. Ik had een geweldige dag, dat zijn de dagen waarvoor je het doet als renner.”
Hij plaatste zijn versnelling niet op de beroemde kasseihelling, maar koos tactisch een ander moment. “Ik ging bewust aan op een licht hellend stuk met wind op de kant, een perfecte plaats voor iemand met mijn kwaliteiten als renner. Waarom wachten als het niet hoeft”, grinnikt hij. “Ik wist me toen zegezeker, echt een lekker gevoel om alleen op de finish af te stevenen.”
De cirkel is rond: Van Bon werkt tegenwoordig als fotograaf voor Nokere Koerse. “Voor de organisatie is een oud-winnaar als fotograaf een leuk verhaal. Ik voel de emoties van die overwinning telkens terug als ik daar ben. Daardoor ligt de koers me nauwer aan het hart dan een andere wedstrijd”, verduidelijkt hij. “De connectie is helemaal compleet, want ik bouwde mijn 1e huis in België met Danilith, hun hoofdsponsor.”
Rabobank
Het jaar van zijn zege in Nokere reed Van Bon in de kleuren van Rabobank, een contrast met de kleinere ploegen waarvoor hij de volgende 5 jaar zou uitkomen. Hij verklaart wat er gebeurde. “2007 was natuurlijk een bijzonder jaar voor Rabobank (Van Bon doelt op de Rasmussen-Tour en de nasleep daarvan, red). De mensen die mij binnenhaalden werden uit de ploeg gezet, dus kreeg ik geen nieuw contract. Op die manier wilde ik mijn carrière niet beëindigen”, zucht van Bon.
“Het aanbod om Zesdaagsen te rijden sloeg ik af, want ik was even helemaal klaar met het wielrennen. Toen een Chinese ploeg met een Nederlands management me contacteerde, zag ik die combinatie wel zitten. Mijn wedstrijdprogramma werd over de jaren minder intensief, een prima manier om mijn carrière met een goed gevoel af te ronden.”
Van Bon is niet de man van de trofeeën, aan herinneringen heeft hij voldoende. Waar museum KOERS een gesigneerd bord van Wouter Weylandt aanleverde voor Le Samyn, krijgen we deze keer een postkaart toegestuurd. Het roept nostalgie op naar de tijd waar koersfanaten nog postkaartjes met handtekeningen van hun idolen najaagden in plaats van Instagramcontacten. Een fotograaf op de gevoelige plaat, dat is een mooie brug naar zijn huidige loopbaan.
Wielerfotograaf
Het fotografiezaadje plantte zich op zijn 16e, maar bleef liggen tijdens zijn wielercarrière omdat het niet professioneel had geoogd. “Fotografie was nog niet ingeburgerd zoals nu door social media. Als ik met een fototoestel op trainingskamp was aangekomen, was ik wellicht ontslagen”, lacht hij. “Bij de geboorte van mijn oudste dochter in 2003 schafte ik opnieuw een camera aan. Het leek me wel iets voor na mijn carrière.”
Nadien ging het snel voor Van Bon, want voor hij stopte met koersen had hij thuis al een fotostudio. Als ex-renner maakte hij een vliegende start als fotograaf. “Normaal duurt het jaren om een netwerk op te bouwen, maar mijn contacten versnelden dat proces. Ik kreeg daardoor opdrachten waar ik misschien nog niet helemaal klaar voor was. Best spannend, maar ik hou wel van een uitdaging. “
Zijn ervaring als renner beïnvloedt hem als fotograaf vooral onrechtstreeks. “Je hebt het wedstrijdgevoel, maar de fotografen met jaren op de teller lezen de koers ook. Als fotograaf neem je wel je levenservaringen mee, je selecteert daardoor wat je interessant vindt en wil laten zien.”
In zijn werk zien we veel close-ups van renners, op momenten dat ze het zwaar hebben. “Ik vind emotie belangrijk. Als ik zowel de emotie op beeld krijg als iets teweegbreng bij de kijker, spreek ik van een geslaagde foto.”
