Op 17 juni 2025 wordt Eddy Merckx 80 jaar jong. Wellicht bestaan er evenveel biografieën over de tot op heden allergrootste wielrenner aller tijden. Toch meent uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts dat er in de boekenkast van de wielerliefhebber toch nog een boek over de Kannibaal ontbreekt. Dat boek moet dan ‘Merckx 80 – waarom hij op zijn 80 nog altijd de allergrootste is en zal blijven’ zijn, geschreven door wielerjournalisten Guy Roger en Robert Janssens. WielerVerhaal geeft ook een exemplaar weg.
“Kust mijn kloten”
Vandaag is de kans 50/50 dat Tadej Pogačar wint waar hij start. Maar gedurende de jaren dat Eddy Merckx prof was, was dat altijd zo: hij won ongeveer de helft van de belangrijke wedstrijden waar hij aan de start stond. In totaal kaapte hij 525 zegeruikers weg. Zeker, records zijn er om gebroken te worden en van ‘Kuifje’ hebben we het laatste nog niet gezien, maar de kans dat hij ooit Eddy Merckx van de troon stoot is quasi nihil.
Voor de jongeren onder ons resumeren we nog even het palmares van de Brusselse Ket: 5 keer de Tour de France, 5 keer de Giro, 1 keer de Vuelta, 64 etappezeges in die 3 Grote Rondes, 7 keer Milaan-Sanremo, 5 keer Luik-Bastenaken-Luik, 3 keer Parijs-Roubaix, 3 keer Waalse Pijl, 2 keer Amstel Gold Race, 2 keer Ronde van Vlaanderen, 2 keer Lombardije, 3 keer wereldkampioen op de weg,…. Daarbij verbleekt de Sloveense Monegask vooralsnog.
Op 19 maart 1978, dat is dus ongeveer 47 jaar geleden, reed Merckx zijn laatste wedstrijd: de intussen opgedoekte Omloop van het Waasland. Niet toevallig is dat ook het 1e hoofdstuk van het boek, na een voorwoord door Eddy himself. Het boek is opgebouwd in hoofdstukken die relateren aan plaatsen die van belang waren in Merckx’ carrière: Kemzeke, de laatste koers. San Remo, waar hij liefst 7 keer wist te winnen op 10 deelnames. Meerbeke, de Ronde van Vlaanderen, waar hij in 1969 op 80 km van de streep wegreed uit een kopgroep en sportbestuurder Lomme Driesens hem toeriep ‘zijde gij zot geworden?’ en Merckx prompt antwoordde met ‘kust mijn kloten’.
Of waar in 1975 Frans Verbeeck na de aankomst de legendarische uitspraak deed: “Hij rijdt 5 per uur te rap voor ons”. Luik, waar hij 5 keer La Doyenne won. Heerlen, Mendrisio, Montréal, waar hij telkens wereldkampioen werd. Mexico, het werelduurrecord. Of ‘La Cipale’, de velodroom in Vincennes waar Eddy 4 keer in de gele trui finishte. Pra Loup, waar hij de Tour van 1975 verloor aan Thévenet. Orcières-Merlette, waar Luis Ocaña in 1971 de grote Merckx quasi vernederde door te winnen met net geen 9 minuten voorsprong.
Idolatrie?
Het boek leest als een trein: Roger en Janssens zijn ervaren vertellers/auteurs. Je wordt als lezer meegenomen naar cruciale momenten in de carrière van de allergrootste Belg. Dit aan de hand van anekdotes, maar ook tal van interviews met rivalen of ex-ploegmaats van destijds. De auteurs interviewden onder meer Roger De Vlaeminck, Freddy Maertens, Frans Verbeeck, Jan Janssens en Walter Godefroot. De Vlaeminck was wellicht Merckx’ grootste rivaal in de klassiekers.
De Meetjeslander wilde zich als 1 van de weinigen niet neerleggen bij het meesterschap van de Brusselaar. Toen hij nog amateur was, vroeg Merckx hem of hij voor hem wilde komen rijden bij de profs. Le Gitan antwoordde “Ik ga niet voor u rijden, ik ga tegen u rijden”. Roger De Vlaeminck was nooit op zijn mondje gevallen… Zijn belangrijkste overwinningen zijn deze waar hij Merckx kon kloppen, zo evalueert hij tot op vandaag zijn zeges. Maar na zijn carrière werden de rivalen toch vrienden.
De getuigenissen die destijds of recent werden opgetekend, zijn intussen in de loop der geschiedenis flink aangedikt. Het is altijd opletten dat de realiteit geen geweld wordt aangedaan. Zo stelt Freddy Maertens in het boek dat hij in ’76 Luik-Bastenaken-Luik op 1 fietslengte van Joseph Bruyère eindigde. In de officiële uitslag staat Maertens echter als 2e op 4 minuten 40 seconden genoteerd. Op dat vlak hadden de auteurs toch wat kritischer mogen zijn. Het boek neigt soms wat naar idolatrie. Al is dat menselijk en zeker niet verkeerd.
Winactie
Dat het boek een eerbetoon is aan de ontegensprekelijk allergrootste renner, is begrijpelijk. Dat het dopingverleden van Merckx steevast onder de mat wordt geveegd, is zoveel jaren na datum minder verdedigbaar. Maar goed, de kinderen en hun tijd…. Uiteindelijk is het wel Eddy Merckx en is het goed dat we hem op zijn 80 nog steeds onder ons hebben.
WielerVerhaal geeft dan ook met plezier – in samenwerking met uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts een exemplaar weg aan zijn lezers. Stuur het antwoord op de prijsvraag vóór 1 april 2025 naar [email protected] en vermeld in het topic ‘Merckx 80’. Geef ook je naam en volledige adres mee. De prijsvraag luidt: in welk jaar won Merckx zijn 1e Ronde van Vlaanderen? Succes!
