Aankomende zondag staat de Ronde van Vlaanderen weer op het programma. Tadej Pogačar start als topfavoriet voor zijn 3e zege. De vergelijking valt al snel met de Kannibaal, die in 1975 1 van de strafste demonstraties uit zijn loopbaan vertoonde in De Ronde. Ondanks tegenslag in de voorbereiding rekende Eddy Merckx toen op heroïsche wijze af met de concurrentie en met zijn medevluchter, cultheld Frans Verbeeck.
Ontstoken knie
In 1975 was Eddy Merckx uiteraard topfavoriet voor de Ronde van Vlaanderen, ondanks zijn moeizame relatie met de koers. Waar hij andere koersen vaak domineerde, had hij in de Ronde tot dan toe slechts 1 overwinning geboekt (1969). Critici beweerden dat het parcours met te weinig klimwerk niet zwaar genoeg was om het verschil te maken. Er waren in de buitenlandse media wel meer twijfels. Merckx had dat voorjaar een verrassende nederlaag geleden in Parijs-Nice. Al herpakte hij zich sterk met overwinningen in Milaan-Sanremo en de Amstel Gold Race.
Zijn voorbereiding op de Ronde kende echter een serieus obstakel. Slechts 3 dagen voor de start reed hij de met sneeuwbuien overladen slotrit van de Catalaanse Wielerweek. Door een spierontsteking had hij enorme pijn in zijn knie. Hij overwoog forfait te geven, maar kon na een behandeling toch starten. Zijn voornaamste uitdager was de jonge Freddy Maertens, die de Ronde van België had gewonnen. Roger de Vlaeminck, die in Italië had getraind, was de gevaarlijkste outsider.
Na een roerige aanloop, met een geneutraliseerde vroege vlucht en een massale valpartij in Roeselare die veel outsiders uitschakelde, brak de koers vroeg open. Op de Oude Kwaremont, op ruim 100 km van de streep, besloot Merckx dat het tijd was. Hij plaatste een verschroeiende demarrage. Slechts 1 renner was in staat om te volgen: Frans Verbeeck van de Maes-Watney-ploeg.
De Melkboer en de Kannibaal
Frans Verbeeck was een bijzonder fenomeen in het Belgische peloton. De 33-jarige renner was een cultheld. Na een geschil met zijn ploeg over startgelden was hij er in 1966 abrupt mee gestopt. Hij verkocht zijn fietsen, werd melkboer, begon te roken en leefde 2 jaar lang een ‘normaal’ leven. Pas nadat hij een renner zag winnen die hij vroeger met speels gemak versloeg, pakte hij de fiets weer op.
Verbeeck moest niets hebben van moderne fratsen zoals trainingskampen. Toen hij ooit door zijn ploeg verplicht werd om op stage naar Sicilië te gaan, vloog hij uit frustratie voortijdig naar huis. Als straf werd zijn loon ingehouden, alsmede dat van zijn ploeggenoten. Tot de ploeg een grote koers won. Verbeeck antwoordde door meteen de Omloop Het Volk te winnen, vlak nadat hij ’s ochtends eerst zijn melkronde had afgewerkt. Ondanks zijn immense talent werd hij vaak de ‘Belgische Poulidor’ genoemd, omdat hij in de allergrootste klassiekers steevast zijn tanden stukbeet op Merckx en De Vlaeminck.
Dat scenario ontrolde zich ook in deze Ronde. Toen Merckx versnelde op de Kwaremont, klemde Verbeeck zich direct vast aan zijn wiel. Terwijl Maertens en De Vlaeminck in de achtergrond vruchteloos de krachten bundelden, zat de oud-melkboer al na 5 km volledig à bloc. Vanaf dat moment werd het een overlevingstocht. Merckx dicteerde tussen de buien door onverstoorbaar het tempo, versnelde genadeloos op de Taaienberg en zette Verbeeck op de natte kasseien van de Muur van Geraardsbergen ongekend zwaar onder druk.
Ongekende demonstratie
Met 30 km te gaan was de voorsprong gegroeid tot een onoverbrugbare 3:50. In de laatste lokale ronde van 12 km besloot Merckx geen risico meer te nemen. Hoewel hij respect had voor Verbeeck, wilde de ervaren winnaar zich niet in de luren laten leggen door een renner die al uren in zijn wiel zat. Merckx dwong Verbeeck om het kopwerk eindelijk te delen en wachtte geduldig zijn moment af.
Op 6 km van de streep, op een kort klimmetje in Denderwindeke, plaatste Merckx zijn beslissende aanval. Hij lanceerde zichzelf van achteruit het wiel van Verbeeck en reed solo naar de overwinning. De beelden van de finish tonen zijn suprematie: een groepje gedubbelde renners reed nog achter hem toen hij zegevierend over de streep kwam. Verbeeck finishte een halve minuut later als moedige 2e. De rest van het veld was volledig gedecimeerd. Marc Demeyer werd 3e op ruim 5 minuten achterstand. Slechts 50 renners reden de koers uit.
De overwinning van Merckx werd omschreven als 1 van de meest dominante prestaties uit de wielergeschiedenis. Zelfs Verbeeck kon na afloop enkel diepe bewondering opbrengen voor zijn kwelgeest. “Het is onwerkelijk hoe hij met de pedalen draait. Hij rijdt nog sneller dan vorig jaar. Hij fietst gewoon 5 km per uur te hard voor ons.”
Laat Pogačar zich inspireren om dit weekend hetzelfde te doen in de regen?
