Alessandro Ballan was in het peloton makkelijk herkenbaar met zijn ranke gestalte. De nu 45-jarige ex-renner reed hoofdzakelijk bij Lampre en BMC. De man uit Castelfranco Veneto was een klassiek renner die in 2007 de Ronde Van Vlaanderen won en een jaar later in Varese wereldkampioen werd. Maar hij werd ook 3 keer 3e in Parijs-Roubaix. We spraken hem ter gelegenheid van de Helleklassieker.
Boonen en Cancellara
De minzame Italiaan verrast ons meteen. “Ik had eigenlijk een haat-liefdeverhouding met Parijs-Roubaix: ik hield niet van de koers maar stond er wel 3 keer op het podium. Zowel in 2006, 2008 als 2012 werd ik 3e, telkens na Tom Boonen en Fabian Cancellara (in 2012 eindigde Turgot als 2e , red). Ja, ik moest heel mijn carrière opboksen tegen die 2 grootheden. Zij wonnen zoveel klassiekers dat er voor renners als ik niet veel kansen overbleven. Mijn winst in de Ronde van Vlaanderen in 2007 blijft voor mij mijn mooiste zege. Het was mijn 1e grote overwinning. Ik liet toen Leif Hoste en Luca Paolini achter me. Leif was toen héél sterk en hij zal wel gevloekt hebben dat ik hem voor eigen volk klopte. Maar goed, dat is koers en ik wilde uiteraard zelf absoluut winnen.”
“Ik hield van de Ronde, van het parcours, van het enthousiasme van de honderdduizenden supporters langs de kant van de weg,.… Natuurlijk, het WK in eigen land was ook speciaal, zeker ook omdat die overwinning met de regenboogtrui wordt beloond en je daar dan een heel jaar in mag rondfietsen. Voor mij was wereldkampioen worden toch ook een statement, dat ik mijn plaats verdiende naast Tom en Fabian. Met die kerels heb ik af en toe nog contact, we sturen wel eens een berichtje naar elkaar.”
“Ik kom nog regelmatig naar Vlaanderen en als ik hier ben fiets ik af en toe nog op het parcours van de Ronde. Zo heb ik vorig jaar in september nog de Muur van Geraardsbergen opgereden.”
Concurrentie
Anders dan de meeste renners veranderde Alessandro slechts 1 keer van team. De 1e helft van zijn profcarrière, van 2004 tot en met 2009, reed hij voor Lampre. In die periode haalde hij ook zijn grootste successen: de Vattenfall Cyclassics in 2006, de Ronde van Vlaanderen van 2007, de Ronde van Polen en de wereldtitel in 2009. De 2e helft – tot 2014 – fietste hij in de rood-zwarte kleuren van BMC, waar hij onder meer ploegmaat van Philippe Gilbert en Greg Van Avermaet was.
Ballan bleef op hoog niveau presteren, maar de resultaten waren net iets minder met een 3e plaats in Roubiax in 2012 en een 4e in Milaan-Sanremo in 2011. “Lampre was als een Italiaanse familie”, vertelt Ballan. “Het ging er allemaal wat gemoedelijker aan toe. Bij BMC kwam ik in een internationaal gezelschap terecht waar de voertaal Engels was. Daar had ik het destijds moeilijk mee (de Italiaan spreekt intussen wel prima Engels, red). Bovendien was de druk er heel groot: het was dé topploeg van het peloton en er was veel interne concurrentie met Phil en Greg, Cadel Evans en Thor Hushovd.”
In de laatste jaren kwam Ballan meermaals in opspraak met betrekking tot vermeend dopinggebruik. Dat leidde in 2014 tot een schorsing door de UCI, waarna hij door BMC werd ontslagen. Meteen ook een pijnlijk einde van zijn carrière. Hij was toen 34 jaar jong.
Azzurra Ballan
Hoe hij nu terugkijkt op zijn jaren als profrenner? “Enerzijds mis ik de competitie ergens wel. Anderzijds mis ik zeker niet de vele opofferingen die een profrenner moet doen om op niveau te kunnen presteren. Maar ik ben wel tevreden over wat ik heb kunnen bereiken.”
Sinds 2020 is Ballan ook een vast waarde als commentator voor de Italiaanse Rai, voor wie hij alle voorjaarsklassiekers becommentarieert. “Ik doe dat heel graag, want het is een job zonder al te veel stress. Ik ken ook nog de oudere renners als Matteo Trentin, dat is wel handig.”
Daarnaast doet hij heel wat commerciële opdrachten gerelateerd aan de koers. “Dikwijls zijn het opdrachten waarbij ik fietstochten doe met genodigden van merken als BMC of Campagnolo. Zo heb ik in de vorige Giro elke rit de finale gefietst met genodigden van een bank die de Giro sponsort. Zo kan ik het nuttige – geld verdienen – aan het aangename – fietsen – koppelen. Ik fiets dus nog redelijk veel. Temeer ik mijn 16-jarige dochter Azzurra train. Zij rijdt nu net bij de juniores en heeft wel talent. Ze won al een aantal wedstrijden, en finishte recent nog vooraan in een internationale koers. Maar we zullen stap voor stap zien waar dat toe leidt.”
