De Traka is geen doorsnee gravelwedstrijd. Het is een episch event in en rond Girona waar je als fietser serieus je tanden op stuk kunt bijten. Of net fenomenaal kunt schitteren. Terwijl anderen zich waagden aan 560, 360 of 200 km, stond ik aan de start van de ‘kortere’ 100 km. Geen verwachtingen, maar wél met een stevige dosis goesting en een hoofd vol twijfels. Wat volgt? Een verhaal over natte voeten, epische omstandigheden en een finish om nooit te vergeten.
Hobbelige aanloop
Oorspronkelijk had ik mijn zinnen gezet op de 200 km. Maar toen ik eindelijk klaar was om in te schrijven, bleek die volzet. Twijfels over de reservelijst, het missen van The Hills in Italië, en het besef dat ik toch geen klassement van de Gravel Earth Series (waar de wedstrijd onder valt, en waar enkel punten te verdienen zijn in de afstanden van 200 en 360 km) meer kon rijden, deden me beslissen: dan maar de 100 km. Korter, maar daarom niet minder pittig.
Mijn voorbereiding was allesbehalve vlekkeloos. Na een valpartij in Turnhout stond ik 3 weken later al opnieuw aan de start in Andenne, voor de 1e manche van de Dusty Gravel Series. Daar speelde mijn onderrug nog op, maar toch knalde ik naar een mooie 4e plaats. Vervolgens trok ik met het Deschacht-Hens-FSP team op trainingskamp naar Mallorca: véél zon, véél hoogtemeters en nog meer kilometers met een zeer plezante bende.
Na Mallorca stond de finale van de Zwift World Series al te wachten. Met onze ploeg ABUS-Synergy wisten we deze überhaupt te winnen! Maar voor mij was het afzien van start tot finish op een loodzwaar parcours waar je jezelf niet kon verstoppen. De combinatie met het trainingskamp had z’n tol geëist. De week erna liep alles stroef. Pas in de laatste dagen voor The Traka begon het gevoel stilaan terug te keren. Dinsdagavond in de auto gesprongen richting Spanje, woensdag vroeg aangekomen. Elke dag voelde ik me een tikkeltje beter worden.
Startschot, regen en initiatief
Op de wedstrijddag viel er regen. Veel regen. Gelukkig konden we droog wachten in de startbox, maar eens vertrokken gingen de hemelsluizen volledig open. De wedstrijd startte nerveus en geneutraliseerd, tot aan de 1e klim. Daar brak het los. Ik zat ergens rond plaats 40 maar klom gestaag naar voren. Op een tussenstukje midden in deze klim zat ik al mee in de kopgroep.
Vanaf dat moment nam ik het heft in eigen handen. De klim op kop beginnen, mijn eigen tempo rijden en zo controle houden. 2 renners, Romero en Ryf, konden aanhaken. Niet veel later kwamen er nog 2 aansluiten en vormden we een groepje van 5. De samenwerking liep redelijk, al voelde je dat sommigen onderweg al tegen hun limiet zaten.
Ik had er geen probleem mee om zelf al eens wat meer kopwerk te doen. Liever voorop met 5 dan dat er nog volk zou terugkeren en het weer nerveuzer zou worden. In de echte finale bleven we opnieuw met 3 over: dezelfde 2 van in het begin. We hadden de hele dag al samen gereden, dus het werd tijd om te zien wie nog iets over had.
10 km voor de meet wachtte nog een steile helling. Ik zat in 3e positie. Joris Ryf, een sterke zwitserse mountainbiker van Specialized Factory Racing, ging er stevig tegenaan. Marc Romero moest lossen. Ik zat even ingesloten, maar kon er uiteindelijk voorbij. Ryf reed nog enkele seconden voor me uit, maar ik verloor geen terrein. Sterker nog: ik had wel vertrouwen om opnieuw aan te sluiten. Een mikpunt voor je helpt toch altijd.
En nu naar Valkenburg
Ik sloot opnieuw aan en nam het voortouw. Met nog zo’n 3 km tot de meet zette ik me op kop en gaf deze niet meer af. Alleen heel even toen ik een afslag nét iets te laat zag. Gelukkig wachtte Ryf sportief. Al had ik hier ook niet veel tijd mee verloren, hoor. Daarna weer de leiding gepakt en mijn plan uitgevoerd zoals ik het in mijn hoofd had. Vroeg aanzetten, want een sprint is niet mijn sterkste punt.
De aankomst: een nat grasveld vol bulten en putten. Ik ging mijn spurt al van ver aan maar schoot al snel uit mijn klikpedaal, herpakte me en kon alsnog die laatste 180 gradenbocht als 1e aansnijden. Uiterst behoedzaam, om dan nog alles eruit te halen want dan was het nog maar zo’n 100 meter. Tot ik voor de 2e keer uit mijn pedaal schoot. Paniek! Maar met een halve fietslengte bleef ik nog net voor. Wat volgde? Champagne! Vriendin! Kinderen! Kletsnat maar dolgelukkig. Kippenvel van kop tot teen. Dankbaar om dit unieke moment samen met mijn gezin te kunnen delen! De Traka 100? Die kan ik wel afvinken. En volgend jaar hopelijk wel de 200 of de 360!
Het was dan wel de kortste afstand, maar het verhaal was lang, intens en vooral: eentje om nooit te vergeten. De omstandigheden maakten het écht heroïsch. Gravelpaden die op een bepaald moment volledig verdwenen onder zo’n 10 tot 15 cm water. Zulke taferelen had ik nog nooit meegemaakt. Een rivier meer of minder doorkruisen? Ach, we waren toch al doorweekt tot op het bot. Eerder dit seizoen eindigde ik als 11e in de Santa Vall, nu mocht ik de armen omhoog steken in The Traka 100. Deze streek en zijn wedstrijden liggen me duidelijk. Volgende halte: Valkenburg. Daar waag ik mijn kans om een ticket voor het WK Gravel te bemachtigen.
Tot snel!
Jo
