Zaterdag 21 juni 2025 werd in Waanrode de ‘ABUS A.C. Hagelandse Parels’ fietshappening georganiseerd. Deelnemers die de hitte wilden trotseren, konden kiezen uit een ruim aanbod van routes voor zowel wegfiets, gravelbike als mountainbike en dit over verschillende afstanden. Wij reden het langste MTB-circuit en waren onder de indruk.
Hitte trotseren
Initieel waren we ingeschreven voor de gravelrit, maar last minute gingen we voor de mountainbike. We schatten namelijk in dat het MTB-parcours meer door bossen en langs hagen zou gaan – we zitten tenslotte toch in het ‘Hageland’ – en hoopten op die manier toch een beetje verkoeling te krijgen. Dat was een goeie gok: af ten toe leidde een singletrack ons slalommend door een bos, waar het tijdens hittegolven toch vaak zo’n 10° frisser is. Bomen bieden schaduw en houden vocht bij en vocht absorbeert hitte, zo weten we na het lezen van studies over klimaatadaptatie.
Gelukkig hebben we een vederlichte, goed ventilerende en aerodynamische helm van ABUS meegekregen om te testen. Daarover lee je later meer. ABUS is hoofdsponsor van deze Hagelandse Parels. De streek is nieuw voor ons, maar we zijn meteen fan. We zijn onder de indruk van een aantal lange en diepe holle wegen waar we ook bescherming tegen de zon vinden. De bodem ligt er uiteraard kurkdroog en betonhard bij. Hier en daar is er een plek waar we door mul zand moeten, wat uiteraard voor geen meter loopt.
Maar voor het overige is het parcours overal perfect berijdbaar, we hebben geen enkele keer voet aan grond moeten zetten. Erg technisch werd het dus nooit, maar desalniettemin diende je in de afdalingen toch op te letten voor de uitgedroogde sleuven die zich in de bodem hebben gevormd. Die bodem bestaat in deze regio uit ‘Diestse zandsteen’, ook wel bekend als Diestiaan. Dat is een ijzerrijke zandsteen, waardoor ze een typische donkerroeste kleur heeft. Het Hageland bestaat namelijk uit een heuvelrug die tot 3 miljoen jaar geleden de kust van de zee vormde.
Mis in Miskom
Na ons vertrek aan het voetbalplein van Waanrode belanden we, tussen de perenboomgaarden door, al snel in Miskom. En daar gaat het mis: we letten niet goed op en volgen de pijlen van de wegrit. Na een paar kilometer zonder offroad stukken – in Ransberg – valt onze frank. Maar dan herinneren we ons dat stuk van onze collega over die Ransberg. Dus terwijl we hier toch zijn, knallen we even de Plugestraat op: 1 km aan gemiddeld 3,7% maar met stukken tot 8%. Een onnodige opwarmer, want het kwik stijgt intussen tot boven het streepje van 30.
Dan maar terug naar Miskom, waar we de 1e met een bordje aangeduide helling van de dag onder de wielen geschoven krijgen: de Kalenberg met een stuk aan 15%. Boven op de top wijst een ander bordje ons erop om van het panorama te genieten en worden we geïnformeerd over wat er te zien is. Voor zover we weten een unicum voor een MTB-toertocht. Onderweg zullen we tientallen van deze bordjes passeren, die ons ofwel over de hellingen informeren of ons toeristische info meegeven.
Op de top slaan we een praatje met Peter, een 65-jarige uit Tienen. Hij is het met ons eens dat die bordjes echt een meerwaarde bieden en een fantastisch initiatief is. Verder naar Loksbergen, waar we een prachtige holle weg nemen, de Oude Leuvensebaan. Die helt 500 meter aan 8,5% gemiddeld! Een flinke klim dus. Boven komen we op een kruispunt van veldwegen, waar het niet geheel duidelijk is welke kant we op moeten. Maar een man van de organisatie is net een extra paaltje aan het heien. We spreken hem aan. Hij blijkt de bezieler van deze toertocht te zijn: Andre Coppers, vandaar de A.C. in de titel van de tocht.
Rijrode op, af en terug op
“Ik was de oprichter van de plaatselijke MTB-club maar door corona ging die ter ziele”, vertelt de 73-jarige ex-renner uit Kortenaken. “Na de coronaperiode begon ik dan maar alleen met deze organisatie, weliswaar bijgestaan door familieleden en vrienden. Met 6 euro inschrijvingsgeld en 2 bevoorradingen maak je uiteraard geen winst. Maar daar is het me niet om te doen. Ik doe dit echt uit passie omdat ik aan alle wielerfanaten wil tonen hoe mooi het hier is om te fietsen. Ik zeg tegen de mensen ook altijd: kijk rond, geniet van het landschap.”
“Straks kom je op het hoogste punt en vandaar zie je de mijnterrils van Beringen. Het 1e jaar dat ik organiseerde hadden we 600 deelnemers, vorig jaar 400 en dit jaar zouden er zo’n 350 deelnemers zijn. We krijgen vandaag helaas concurrentie van de Bolero Gravel Series in Scherpenheuvel, dat verklaart het mindere aantal. En misschien hebben mensen zich ook laten afschrikken door de hitte. Bovendien is zaterdag altijd minder gunstig dan zondag om te organiseren.”
We vervolgen onze weg op en af de Vlaams-Brabantse heuvelruggen. We komen zelfs even in Limburg (Halen) eer we richting Diest keren. Daar wachten ons weer een paar pittige beklimmingen en we maken ons de bedenking dat ze de Omloop van het Hageland eigenlijk nog wel een stuk lastiger kunnen maken mochten ze bijvoorbeeld die Kloosterberg, Blakenberg en Galgenberg in het parcours steken. En als dessertje voor deze toch wel copieuze maaltijd van beklimmingen met in totaal 724 hoogtemeters, moeten we de Rijrode op, af en terug op langs de andere kant! Hijgend en puffend slaan we nog een praatje met Geert uit Okselaar, die de streek goed kent en deze rit al enkele keren heeft gereden. Hij is het met ons eens dat het een best pittig parcours is. Een bordje ‘Nog 3 km’ komt dus net op tijd.
Wij komen volgend jaar terug, zoveel is zeker!
