Nu de bladeren bijna vallen, staat de sluitingsprijs in Putte-Kapellen alweer voor de deur. Een mooie koers, daar niet van, maar de renners zouden ongetwijfeld liever een decennium terugreizen in de tijd. Want zeg nu zelf: 1 wedstrijd rijden in ruil voor een week feesten in het tropische Curaçao, wie zegt daar nee tegen?
Iets met Belgen en bier
Een combinatie van lef, meeval en overtuigingskracht, dan moeten we het over Leo van Vliet hebben. Het ontstaan van de meest tropische sluitingswedstrijd ooit is een knap staaltje ondernemerschap. In een paar maanden tijd toverde de organisator van de Amstel Gold Race een wild idee om tot dé seizoensafsluiter waar elke renner bij wilde zijn.
De beste ideeën haal je bij anderen, dat blijkt ook hier het geval. “Als renner reed ik in de jaren ’80 ooit een wedstrijd in Guadeloupe, een koers van een Franse organisator om het eiland te promoten”, graaft Van Vliet in zijn geheugen. “Toen ik in 2002 vrienden bezocht met een resort op Curaçao, zag ik daar al die Nederlandse bedrijven en kwam dat idee bovendrijven.”
Kort daarna stapte Van Vliet de Amstelbrouwerij op Curaçao binnen, maar de bedrijfsleider liep niet warm voor zijn plan. “Later vernam ik dat er ondertussen een Belg de brouwerij leidde. Die bleek helemaal gek van koers, dus belde ik hem op. Toen was het al juli en had ik helemaal nog geen plan.”
Van Vliet pakte de uitdaging om het peloton dat najaar al in Curaçao te doen landen met beide handen aan. “Op zo een moment gaat er een knop om bij mij. Het was toen 10 augustus en we reden in oktober al de 1e editie van de Amstel Curaçao Race.”
Tom Boonen op de erelijst
Een week voor de wedstrijd haalden ze zelfs de voorpagina van De Telegraaf. Van Vliet kreeg het zo ver dat UCI-baas Hein Verbruggen op het tropische eiland hoogstpersoonlijk de wereldbeker uitreikte aan Paolo Bettini. “Spannend, want de eindzege in de Wereldbeker ging dat jaar tussen Museeuw en Bettini. Museeuw had een hekel aan vliegen, gelukkig voor ons won de Italiaan.”
Die beker was trouwens de laatste prijs voor het roemruchte Mapei, waardoor grote sponsor Squinzi hem eigenlijk niet over de oceaan wilde meegeven. Tot grote consternatie bleek de trofee een halve dag zoek – een grap, zo bleek achteraf.
Voor de renners was de Amstel Curaçao Race uiteraard geen serieuze koers. “Het was gewoon 1 week een groot feest.” Eens het startschot klonk, leken de profrenners echter opnieuw jongetjes die niet voor elkaar willen onderdoen. En of er dus op het scherpst van de snee gekoerst werd. Ze moesten het opnemen tegen lokale renners die zich minutieus voorbereidden in een poging om de Tourhelden het nakijken te geven.
Het was dan wel geen klassieker, maar welke andere wedstrijd heeft zowel Marcel Kittel, Alberto Contador, de Schleck-broers en Tom Boonen op de erelijst? Ook Eddy Merckx kwam ooit naar het eiland, toen hij er razend populair bleek en zijn racefietsen er als zoete broodjes over de toonbank gingen. “Zijn er 300 racefietsen op dit eiland? Dan heb ik een marktaandeel van 75%”, stelde de Kannibaal tevreden vast.
Van Vliet geniet duidelijk van de vele herinneringen, maar houdt het bij een brave anekdote. “In 2004 werd ik gebeld door iemand dicht bij het koninklijk huis. Prins Albert van Monaco was in Aruba en wilde graag langskomen. Heel bijzonder! De speaker Kees Maas kondigde hem aan als de prins van Marokko, dat was hilarisch.”
Thomas Dekker
Het eiland bruiste tijdens die week, al zal Van Vliet de meest pikante verhalen niet aan onze neus hangen. Er kwam een boek met wat het daglicht wel mocht zien – ietwat gedateerd ondertussen, maar toch fijn om te lezen. Rivalen zouden tegenwoordig te lief zijn voor elkaar, maar ook Alberto Contador en Andy Schleck brachten gewoon hun vakantie samen door in Curaçao. Het belette de Spanjaard niet om het op een cruciaal moment in de Tour hard te spelen toen de ketting van de Luxemburger er afviel.
In 2010 zorgde de race voor een primeur door drone-beelden in de uitzending op te nemen. Tour-baas Christian Prudhomme reageerde enthousiast over de extra dimensie voor de tv-kijker, maar hield het toch bij de traditionele beelden in zijn eigen koers. Sommige zaken in het boek krijgen een heel andere betekenis met de achterafkennis van vandaag. In 2007 spreken de rijzende sterren van de wielersport over de diepe crisis na meerdere dopingaffaires. “Een dopingaffaire is nu het probleem van de hele ploeg. Als 1 van de kopstukken van de Rabobank-ploeg gepakt wordt, kan dat het einde van de ploeg en het werk van meer dan 100 mensen betekenen”, verklaart Thomas Dekker. 2 jaar later testte hij positief op een epotest uit die periode.
In 2014 hield Van Vliet het na 13 jaar voor bekeken. “Het werd steeds moeilijker om renners bijeen te krijgen. De omstandigheden waren veranderd, met koersen als Argentinië vroeg in het seizoen. Dat laatste jaar zou Vincenzo Nibali komen, maar toen won hij de Tour en moest hij nog naar Kazachstan. Het was mooi geweest, dus stopte ik er mee. Ik ben niet de persoon om aan een dood paard te trekken.”
