Senna Verbiest (30) nam recent een ingrijpend besluit. Hij zette een definitief punt achter zijn wielercarrière na een slopende mentale strijd. De loodzware druk waar hij aan bezweek, legde de Antwerpse Elite 2-renner enkel zichzelf op. Daar probeert hij nu al meer dan een jaar van te herstellen. Zonder fiets. “Ik wil een boodschap meegeven aan mensen die iets gelijkaardig meemaken”, klinkt het sereen.
Veelbelovende doorstart
De sportieve loopbaan van Senna Verbiest begon verrassend genoeg in het motocross. “Ik heb heel mijn jeugd motocross gedaan, tot mijn 19. Daarna reed ik in 2015 enkele verkennende koersen bij de nevenbonden. Dat waren er toen nog niet zo heel veel. Mijn eerste echte, volledige seizoen op de weg was pas in 2016. Ik moest toen nog ontdekken hoe het wielerwereldje precies in elkaar zat”, vertelt de Hulshoutenaar.
De overstap naar de koers had vooral een financiële en praktische oorzaak. “De voornaamste reden was dat ik voelde dat mijn plafond in de motocross eraan kwam”, blikt hij terug. “Bovendien is dat financieel gezien een enorm zware sport. Mijn opa betaalde destijds alles voor mij. Dat ging echter van zondag tot zondag, van wedstrijd naar wedstrijd. Mijn concurrenten trainden daarentegen doordeweeks wel vaker op woensdag. Het gebrek aan trainingstijd ten opzichte van mijn concurrenten zorgde voor frustratie. Ik voelde dat ik die extra trainingen nodig had om te kunnen blijven concurreren. Dat zat er toen wegens de hoge kosten helaas niet in. Daarom stopte ik radicaal. Ik wilde een sport waarmee ik gewoon thuis kon vertrekken en trainen. Fietsen was daar perfect voor.”
In het begin ging het fietsen vlot, maar de routine eiste na enkele jaren zijn tol. “In het begin is alles wat nieuw en interessant is natuurlijk heel erg leuk”, vertelt Verbiest. “Daarna werd het serieuzer en keek ik te veel naar de rest. Ik verloor mezelf volledig in het streven naar betere resultaten. Het plezier waarmee ik ooit begon, was ik daardoor helemaal vergeten. Ik trainde enkel nog om goed te zijn in de koers. Als ik presteerde, was ik content. In het andere geval kon ik het moeilijk een plaats geven.”
Ella en Joppe
De slopende prestatiedruk kwam niet uit zijn omgeving. “De druk van buitenaf is voor mij nooit het grote probleem geweest”, beseft hij. “Het ging altijd om de druk die ik mezelf oplegde. Niemand hoefde tegen mij te zeggen dat ik moest trainen. Dat wilde ik altijd zelf doen. Voor welke ploeg ik reed, maakte dan ook geen enkel verschil. Zelfs bij een goede ploeg bleef die druk aanwezig. 2019 was het toen ik besliste om er compleet mee te kappen. Ik had klierkoorts gehad en worstelde met mijn gedachten. Bovendien kwam er toen corona. Een heel moeilijke periode voor mij.”
Zelfs de liefde en een nieuwe omgeving brachten zijn hoofd niet meteen terug op orde. “Ik leerde Kato (Heremans, de zus van profwielrenners Ella en Joppe, red) kennen en kwam op die manier helemaal in een koersfamilie terecht. Het was toen vanzelfsprekend dat ik weer ging koersen. Maar ik legde de druk voor mezelf onbewust veel te hoog. Ik probeerde te concurreren met Joppe, die als prof natuurlijk op een heel ander niveau reed. Dat was niet nodig. Maar het bleek sterker dan mezelf. Ik was de weg kwijt. Andermaal. Uiteindelijk deed ik het gewoon niet meer graag. Ik stelde mezelf die vraag en was effectief ook bang voor dat antwoord.”
Het afgelopen jaar zonder competitie was voor Verbiest een uiterst harde leerschool. “Ik ben het voorbije jaar echt van heel diep moeten komen. In het begin was dat mentaal heel erg moeilijk. Mijn psycholoog hielp me om anders met mijn gedachten om te gaan. Zonder mijn vriendin Kato had ik hier nu wellicht niet meer gezeten. Het was echt een zeer donkere periode, zat mentaal helemaal vast tussen de 4 muren rondom mij.”
[ONTDEK ONZE PAGINA FIETSVACATURES]
Hoopvolle boodschap
De mentale problemen uitten zich uiteindelijk ook op een heel heftige fysieke manier. “Ik schrok enorm van wat een mentale kwestie fysiek met je kan doen. Soms word ik wakker en voelt mijn hoofd loodzwaar aan. De dokters zien dagelijks mensen met een burn-out en die klachten. Ik moet nu dus echt heel voorzichtig zijn, mezelf niet te ver pushen. Mijn lichaam geeft heel duidelijk de grenzen aan. Ik heb in oktober 2025 mijn laatste koers gereden. Tot het BK Gravel deze zomer. Daar wilde ik echt eens aan meedoen, achteraf gezien geen goed plan zonder training (lacht). Maar ik wilde de koerssfeer, de beleving met mijn ploegmaats van Cycle-Passion SCOTT nog eens ervaren.”
Nu kiest Senna Verbiest voor een nieuwe start op school. “Klopt. En ik ben terug begonnen met motocrossen. Dat doe ik nu puur voor het plezier op zondag. Ik wil vooral de boodschap meegeven dat je niet zo diep hoeft te vallen als ik. Praat erover voor het echt te laat is. Je bent nooit alleen met deze problemen. Het heeft me ook geholpen, maar het blijft – nog steeds – een herstelproces waar ik in zit. Gelukkig gaat het elke week een beetje beter. Naar de koers gaan komt er nog wel eens van, maar ik ben weer druk met dingen bezig. Zonder stress. De rest volgt wel. Want ik denk niet dat mijn liefde voor de koers ooit echt zal weggaan.”
