Renner Cisse Pauwels van DL Chemicals kende een tumultueus jaar vol fysieke tegenslagen, maar gebruikte zijn gedwongen rustperiode om een innovatief tijdritstuur te ontwikkelen. Vanuit zijn achtergrond in de mechanica zocht hij naar oplossingen voor de beperkingen van standaard cockpits, wat resulteerde in een volledig op maat gemaakt, 3D-geprint systeem. Voor wielerverhaal.com legt hij uit hoe frustratie leidde tot aerodynamische winst en hoe hij na een sleutelbeenbreuk en ziekte teruggrijpt naar zijn beste vorm.
Limieten van standaardmateriaal
De zoektocht naar de perfecte fietspositie begon voor de 19-jarige Pauwels destijds vanuit de frustratie dat massaproductie zelden volledig voldoet aan de biomechanische eisen van specifieke lichaamstypes. “Het grote probleem met een standaard systeem is dat het voor iedereen moet passen, wat voor grotere of juist kleinere personen vaak direct een probleem geeft. Of je moet met spacers al een hele toren maken van opzetstukken, of je kan simpelweg niet laag genoeg zitten om aerodynamisch te zijn. Hoe meer losse onderdelen je gebruikt, hoe meer er mis kan gaan in de stabiliteit.”
Zijn technische vooropleiding bleek de ideale basis om zelf het heft in handen te nemen en de theorie direct in de praktijk te toetsen. “Ik heb op school altijd mechanica gestudeerd, waarbij ik veel geleerd heb over verschillende materiaalsoorten, freestechnieken, het ontwerpen en tekenen van een model en de simulaties welke krachten erop komen. Cijfertjes hebben me altijd geïnteresseerd en toen ik als junior al snel tegen de limiet botste dat mijn stuur met de bijgeleverde spacers niet ver genoeg naar voren kon, heb ik zelf mijn 1e model gefreesd.”
Die allereerste prototypes deden hun werk op de weg, maar de uitvoering was nog te rudimentair en miste de gewenste stijfheid voor het explosieve koersen. “Ik kocht een extra set spacers en noemde dat 1e gefreesde stuk zelf een reach extende. Waarbij de kabels wel mooi binnendoor liepen, al was het nog wat hoekig. Omdat ik extra spacers nodig had, was alles nogal onstabiel en plooide het te veel, waarna ik anderhalf jaar geleden een spacer uit 1 deel zelf ontwierp en freesde. Dat sloot al veel beter op de fiets aan.”
Gedwongen rust
Een zware valpartij in de zomer zorgde onverwachts voor de nodige tijd en focus om het sluimerende project naar een professioneel niveau te tillen. “Zo’n 4 weken geleden brak ik mijn sleutelbeen en omdat ik de 1e week helemaal niet kon fietsen, heb ik het project van de 1-delige spacer weer opgepakt. Ik wist dat 3D-printen uit aluminium een optie was, maar via een tijdritspeciaalzaak kostte dat door de gewichtsberekening al snel 400 tot 500 euro. Uiteindelijk kwam ik via Eurobike bij leveranciers uit die hetzelfde materiaal veel goedkoper konden printen.”
Het TT-stuur is een feilloze samensmelting van zijn persoonlijke ergonomie en strenge digitale tests om elke overbodige luchtweerstand te elimineren. “Zo kon ik mooi uit 1 stuk een spacer maken die perfect aansluit op de specificaties die ik wil, met een overgang die zorgt voor een betere ergonomie, een sterker en ook een aerodynamischer resultaat. Alle spacers zijn via computersimulaties getest op aerodynamica en sterkte, CFD en FEA genaamd, waardoor er eigenlijk geen limiterende factor meer is en je zo hoog, laag, ver of breed kan gaan als je zelf wilt.”
Pauwels benadrukt dat de romp van de renner altijd cruciaal blijft, maar dat de materiaalkeuze de doorslag geeft bij een gelijke fysieke strijd. “Je lichaam is en blijft de grootste windvanger en is goed voor 75 tot 80% van de luchtweerstand. Dus als je die zo laag mogelijk krijgt met behoud van je wattage, geeft dat het beste resultaat. Eens je zithouding geoptimaliseerd is, die minuten kan schelen op een lange tijdrit, maken de juiste onderdelen en de fiets het verschil tussen podium en geen podium. Of tussen de 1e en de 2e plaats.”
Medische lijdensweg
Naast de urenlange ontwikkeling van zijn innovatieve materiaal, kende Pauwels dit jaar 2026 vooral een lange en onvoorspelbare strijd met zijn eigen gezondheid. “Dit seizoen is het nog niet echt van een leien dakje gegaan. In december in Spanje was ik op mijn hoogste niveau ooit. Tot ik halverwege de ploegstage stevig ziek werd met dagenlang koorts. Dat heeft redelijk lang aangesleept tot eind mei, waarbij dokters tot de conclusie kwamen dat ik buiten een waarschijnlijke corona-infectie in februari ook een oude lymeziekte heb gehad. Dat had natuurlijk invloed op mijn immuniteit.”
Net toen het medische tij definitief leek te keren en de vorm terugkwam, volgde er een nieuwe zware tegenslag tijdens een wedstrijd in Nederland. “Vanaf eind juni liepen de wedstrijden weer redelijk goed en begon ik weer het juiste gevoel te pakken te krijgen in het peloton. Helaas was dat optimisme slechts van korte duur, want tot overmaat van ramp brak ik op 4 juli mijn sleutelbeen tijdens de Ronde van Twente. Daardoor werd ik opnieuw naar de zijlijn verwezen en kon de revalidatie weer van vooraf aan beginnen.”
Ondanks de aaneenschakeling van enkele donkere maanden weigert de ambitieuze renner van DL Chemicals de handdoek in de ring te gooien voor dit kalenderjaar. “Ik hoop eind augustus terug in competitie te komen, maar ik moet afwachten wat de dokters erover zeggen en wat er wel en niet mogelijk is. Ik hoop in ieder geval mijn huidige seizoen zo lang mogelijk te rekken en het laatste deel van het jaar nog zo goed mogelijk af te werken met de conditie die ik nog heb.”
