Meer nog dan het mannenwielrennen is de vrouwenkoers een erg Europese sport. En binnen Europa ligt het zwaartepunt dan zeker in België en Nederland. Geen wonder dat vrouwen van over heel de wereld tijdens het seizoen naar België of Nederland afzakken om van hieruit hun hobby of job te beoefenen. 1 van hen is Henrietta Colborne, die vanuit het noorden van Engeland in het Oost-Vlaamse Kerksken, bij Aalst, terechtkwam.
Naar het verkeerde Ingleton
Henrietta Colborne groeide op in Appleby-in-Westmorland, een plaatsje in het graafschap Cumbria tussen Lake District en Newcastle, helemaal in het noorden van Engeland, niet ver van de grens met Schotland. Het landschap is er ruig, het weer is er guur. Een prima cocktail om ‘sissies’ van ‘flandriens’ te onderscheiden. En iedereen die Colborne wat volgt, zal weten dat zij een vechtertje is dat 10 keer kan doodgaan in 1 wedstrijd.
Vader Colborne was destijds een fanatieke wielertoerist die ook wel eens een lokale cyclocross betwistte. Maar geografie was niet zijn sterkste kant. Toen zijn dochter 8 was, kreeg hij het lumineuze idee om met haar met een tandem op 9-daagse fietsvakantie te gaan. “De 1e etappe zou naar Ingleton gaan, maar er zijn 2 dorpen met die naam waardoor de rit geen 100 maar 160 km bedroeg. Qua vuurdoop voor een 8-jarige kon dat tellen!”, grinnikt de Britse.
Jaren later schreef ze zich in bij een regionale wielerclub om in het lokale circuit enkele wedstrijden te rijden. “Toen ik 14 was, begon de Britse wielerbond met overal te lande events op te zetten die ze ‘National School of Racing’ noemden en waar jonge renners en rensters de knepen van het wielervak werden aangeleerd: bochten nemen, klimmen, dalen, positioneren,…. Tijdens 1 van die sessies werd ik ‘ontdekt’ en geselecteerd om als juniore in het buitenland enkele wedstrijden te gaan rijden, zoals de Omloop van Borsele.”
Baskenland
Dat smaakte naar meer en dus trok Henrietta Colborne haar stoute schoenen aan om te solliciteren bij het toenmalige Isorex-juniorenteam. Bovendien schreef ze organisatoren aan om zich aan te bieden als gastrenster wanneer bepaalde ploegen of selecties onvolledig zouden zijn. Zo kwam ze onder meer in de Trofeo Binda uit voor de Luxemburgse nationale selectie zonder van nationaliteit te veranderen. In het vrouwenwielrennen kan dat!
Door die wedstrijden werd ze opgemerkt door het intussen verdwenen Nederlandse Swabo Ladies-team waar ze als elite startte. Ze vond een plek in Breda om enerzijds dicht bij het team te vertoeven maar ook dicht bij België waar ze veel wedstrijden kon rijden. Noem maar de Baloise Ladies Tour, de Lotto Ladies Cycling Cup en ook de kermiskoersen, waar je de stiel nog meer leert.
“Het daaropvolgende jaar 2018 kwam ik uit voor het Bizkaja-team, waardoor ik een jaartje in Durango, een dorp in de buurt van het Baskische Bilbao, verzeilde. Een interessante ervaring want daar vond ik een zeer aangenaam trainingsparcours met rustige wegen en vele nijdige hellingen”, vertelt de Westmorlandse. Maar na een jaar kwam ze terug naar haar vorige team, dat intussen was omgevormd tot Biehler Pro Cycling Team, wat weer veranderde in het GT Krush-team. Colborne keerde dan wel terug naar haar Nederlands team, als uitvalsbasis koos ze via-via voortaan voor Kerksken, in het hart van het koersland dat België toch wel is.
Mecanicien
2022 was tot dusver haar beste jaar. “Ik reed podium in een aantal zware UCI-etappekoersen, zoals Gracia Orlova, waar ik 3e werd in de openingsetappe, 4e in het puntenklassement én 9e in het eindklassement. Maar wat er in de Ronde van de Ardèche gebeurde, is een half mirakel. Bij de start was ik nog herstellende van Covid en in de eerste ritten was ik nergens. Maar in de 5e rit, de koninginnenrit naar de Mont Lozère, kwam ik er door en eindigde ik 4e. In de laatste rit werd ik ook nog 3e.”
Colborne houdt ook van kermiskoersen want is niet bang van wat wringen. Vorig jaar won ze de kermiskoers van Bambrugge, waar ze haar Amerikaanse medevluchtster Cassidy Hickey klopte. Voor haar nieuwe team, het Belgische Velopro-Alpha Motorhomes, toonde ze dit jaar 2025 ook weer haar vechtlust. Ze miste net het podium in de kermiskoers van Escanaffles. Daar zat meer in want onderweg in de vlucht ging ze te kwistig om met haar krachten.
Van de koers alleen kan ze voorlopig niet leven en dus verdient Henrietta Colborne wat bij als mecanicien. Haar vader volgde enkele jaren geleden een online cursus als fietshersteller, waarna hij startte met fietsreparaties in de garage thuis. Dat was een succes, wat later kon hij een heuse fietsenwinkel opstarten in een dorp in de buurt van zijn woonplaats.
“Ik volgde die cursus ook in 2019″n-, vertelt Colborne. “Het is enerzijds nuttig dat ik aan m’n eigen fiets kan sleutelen en het is een job die ik gelijk waar kan doen. Is het nu in de UK, dan wel in België, je kan er steeds beter in worden en het wordt nooit saai want de technologie evolueert ook steeds”, besluit de Britse. En bovendien leerde ze op die manier haar vriend kennen, waar ze eind deze maand mee in het huwelijk treed. Fietshersteller is een veelzijdig beroep!
