Bruno De Bock, het nieuwe gezicht achter het populaire wielercafé Café Coureur in Borgloon, heeft een duidelijke missie. Hij wil zijn zaak openstellen als uitvalsbasis voor een jeugdwielerploeg. Geen verre droom, maar een concreet plan dat voortkomt uit eigen ervaringen als vader en een zakelijke maar vooral menselijke visie op de toekomst van zijn café én de wielersport. “Ik geloof in het 1+1=3 verhaal”, stelt De Bock. Een verhaal waar de club, de ouders en de jonge renners beter van worden.
Strijd om faciliteit
De kiem voor het idee werd gelegd langs de zijlijn, in de auto, wachtend op zijn eigen kinderen. “Ik heb heel dikwijls gezien dat faciliteit een enorm belangrijk aspect is als het gaat om jeugdwerking”, vertelt De Bock. Hij zag de worsteling van clubs en ouders van dichtbij. “Het is een enorme aanslag op ouders om iedere week de opoffering te kunnen brengen om naar een specifieke locatie te gaan. Ook als club is het lastig om iets te organiseren om de werking ook in de marge op een vlotte manier te laten verlopen.”
Het gebrek aan een vaste, goed uitgeruste thuisbasis leidt tot praktische problemen die de beleving voor iedereen beïnvloeden. “Als je als fietsclub iets moet organiseren, waar kom je samen? Wie leent er zomaar gratis en voor niks zijn locatie uit om je om te kleden?”, maakt De Bock een punt. “Ik kan me heel goed herinneren dat toen mijn zoon Aless (nu bij Alpecin-Premier Tech Development Team, red) aspirantje was, dat hij zich heel vaak in openlucht of in de auto moest omkleden. In weer en wind, want als je coureur wil zijn, moet je bestendig zijn.”
Die opofferingen van ouders zijn cruciaal, maar ze hebben hun grenzen. Het plezier moet voorop blijven staan, zowel voor het kind als voor de ouder. “Iedereen mag dromen dat hun kind de volgende Lotte Kopecky of de volgende Wout van Aert wordt. Dat mag zeker, maar het aspect plezier moet wel centraal blijven. Als je als ouder zelf al geen plezier hebt, dan blijft het niet duren.” Hij spreekt uit ervaring. “Soms zeiden mijn kinderen zelf dat ze geen goesting hadden, gewoon om mij te ontlasten omdat ze zagen dat ik het enorm druk had.”
1+1=3
Naast de passie voor de koers en de jeugd is er ook een zakelijke realiteit voor Café Coureur. De Bock is eerlijk over de moeilijke balans in de horeca. “Ik moet vaak klanten ontgoochelen. We hebben soms 10 tot 15 klanten op een maandag of op een dinsdag die toch graag een koffie willen drinken. Zakelijk gezien is het dan niet altijd rendabel om de deuren te openen. Dat klinkt hard, maar het is gewoon zo. Tenzij dat je op je locatie woont. Maar dat is voor ons vooralsnog niet het geval.”
Net daar ziet hij de perfecte synergie. “Ik vind het menselijk gewoon zonde dat ik die mensen die koffie niet kan aanbieden. Als je hier dan traffic kunt genereren door bijvoorbeeld een fietsclub de faciliteiten te bieden, dan is dat andermaal hetzelfde 1+1=3 verhaal. De faciliteiten zijn er al. We hebben hier kleedhokken én douches én een eigen fietsreparatieruimte mét in de toekomst ook een mecanicien. Gewoon topfaciliteiten om je jeugdwerking perfect te ontplooien.”
De winst is volgens De Bock duidelijk voor beide partijen. “De win voor de club is: we hebben een faciliteit en we kunnen de ouders een fijne plek geven waar ze op hun gemak kunnen zitten. De win voor Café Coureur is: er is traffic, we bieden mensen een onderdak en creëren een plek waar de jeugd kan zeggen, ‘daar heb ik leren koersen’.” Het gaat om meer dan koffie; het gaat om het creëren van een thuis. “Ik heb uren versleten in de auto aan de kant van de weg. Wij hebben hier alles en ik bied heel graag kosteloos onderdak aan een jeugdclub.”
Kraamkamer van de koers
De Bock benadrukt het fundamentele belang van een goede jeugdwerking voor de toekomst van de sport. Hij haalt opnieuw zijn eigen familie aan. “Zonder de jeugdwerking was mijn broer Stijn bijvoorbeeld nooit geworden wie hij was als wielrenner. En had Aless nooit de gelegenheid gekregen om bij Alpecin te kunnen rijden. Jeugdwerking is superbelangrijk, want dat zijn de nieuwe Wout van Aertjes en de nieuwe Lotte Kopecky’s.”
“Als we trotse Belgen en Nederlanders willen blijven op onze sporters, moeten we zoveel mogelijk kinderen laten fietsen. Als het er in zit, komt het er toch uit. Hoe meer jongens en meisjes fietsen, hoe meer kans we hebben op de volgende talentjes. Het is dan aan ons om te faciliteren op alle vlak. Ondertussen heb ik hier met Cycling Vlaanderen gesprekken over gevoerd en ik wil die blijven voeren.”
Hij mikt op een ploeg voor aspiranten en nieuwelingen. “Een beetje zoals de befaamde teams in België doen, zoals Avia, Isorex, Acrog-Tormans,… Dan mag er hier in Haspengouw wel een clubje bijkomen. Of dat een bestaande of een nieuwe club wordt, laat ik helemaal open. De deur staat wijd open voor een club die de visie deelt en de unieke kans ziet. Het is een open uitnodiging, maar uiteraard moet het wel klikken. Ik ben vragende partij en zet mijn deur open voor wie de kaart van de jeugd met mij mee trekt.”
Interesse? neem contact op met Bruno via [email protected].
