Een maand geleden lag Eefje Brandt, renster bij Carbonbike-Giordana-Sofré, in een Franse graskant met een zware hersenschudding en een gezicht vol schaafwonden. Haar seizoenstart, die zo veelbelovend leek, was in 1 klap herleid tot een gevecht met haar eigen lichaam. Nu, amper 4 weken later, verdedigde ze haar provinciale tijdrittitel. Een overwinning met een dubbel gevoel, na een periode die ze zelf omschrijft als 1 van de lastigste uit haar leven.
Noodlot
De voorbereiding op het nieuwe seizoen leek nochtans perfect te verlopen. “Eigenlijk heb ik een heel goede winter achter de rug gehad. Geen ziekte, goed kunnen doortreinen”, steekt Brandt van wal. Een trainingsstage in december en een daaropvolgende inspanningstest bevestigden haar uitstekende vorm. “Ik heb toen echt kunnen bewijzen dat ik op niveau zat.” De kentering kwam onverwacht tijdens een ploegstage in Spanje. “Daar ben ik jammer genoeg erg ziek geworden. Een zware verkoudheid.”
De timing was nefast. “Dat waren de momenten waarop ik de eerste intensieve prikkels ging krijgen en die heb ik jammer genoeg moeten missen. Dat was al mentaal lastig, want iedereen is dan goed aan het doortrainen en jij zit thuis.” Toch was niet alles negatief. Ze verbrak deze winter persoonlijke records, wat bewees dat de basisconditie uitstekend was. “Uiteindelijk heb ik daar wel een all-time 5 minuten waarde kunnen rijden. Zo slecht ben ik dus ook niet uit mijn ziekte gekomen.”
Haar ploeg gaf haar 2 weken extra om te herstellen, waardoor haar seizoensdebuut werd uitgesteld tot 8 maart, in de Franse wedstrijd Boucles de Seine et Marne. Een koers die haar op het lijf geschreven moet zijn. “Hoogtemeters, best wel korte, steile klimmetjes. Ik voelde mij daar echt in mijn sas. Toen de koers werd opengebroken, was ik goed mee.” Ze zat net achter de kopgroep, een positioneringsfoutje, maar voelde dat de benen er waren. Tot het noodlot toesloeg.
Donkere kamer zonder prikkels
“Gevallen in mijn allereerste koers en ik weet daar niets meer van”, vervolgt ze. De herinnering is een zwart gat. “Het enige wat ik nog weet, is dat 2 rensters voor mij in elkaar haken en onderuit gaan. Het volgende wat ik mij kan herinneren, is dat ik wakker word in de graskant met allemaal verplegers rond mij.” De gevolgen waren zwaar: een ernstige hersenschudding, een diepe wonde in haar schouder, 5 hechtingen en talloze schaafwonden in haar gezicht. “Vooral die hersenschudding was heel serieus.”
Dankzij de goede zorgen van haar team, Carbonbike-Giordana-Sofré, kon ze een ziekenhuisopname vermijden. “Mensen hebben mij om 3 uur ’s nachts nog thuis afgezet.” Via de ploeg kwam ze terecht bij een sportdokter gespecialiseerd in hersenschuddingen, die haar onmiddellijk 2 weken complete rust voorschreef. De revalidatie kon beginnen, maar het zwaarste moest nog komen.
De fysieke wonden genazen relatief snel, maar de onzichtbare blessure eiste de grootste tol. “Die 2 weken waarbij ik in een donkere kamer zonder prikkels in mijn bed lag, waren helse dagen. Ik sliep 11 uur ’s nachts en in de namiddag nog eens 2 uur bij. Ik voelde mezelf niet. Alles was slow motion.” Het mentale aspect was loodzwaar. “Je voelt je zo afgezonderd en zo alleen in heel dat proces. Je moet het meemaken om het te begrijpen, denk ik.”
Kop3
Na 2 weken mocht ze eindelijk weer de fiets op, maar niet zonder angst. “Ik had heel veel schrik. Je hoort zoveel verhalen over een hersenschudding en dat kan evengoed voor heel je leven zijn als je het niet goed verzorgt.” In nauw overleg met haar trainer, kinesist en de dokter werd een voorzichtig plan opgesteld. De 1e stap was de stijve nek losmaken, een direct gevolg van de val. Daarna volgden de 1e, voorzichtige trainingen.
De beslissing om deel te nemen aan het provinciaal kampioenschap Tijdrijden in Herzele, waar ze haar titel te verdedigen had, werd pas op het allerlaatste moment genomen. “Eigenlijk heb ik maar 1 zwaardere training gehad, vlak voor dit kampioenschap. Pas na die training heb ik mij ingeschreven.” Ze had na die inspanning geen symptomen meer zoals hoofdpijn, draaierigheid, overgevoeligheid voor geluid of onscherp zicht. “Toen wist ik, oké, ik ben in staat om een tijdrit te rijden.”
Ze ging met een klein hartje naar de start. “Wetende dat ik kon winnen, maar ook wetende dat ik totaal niet stond waar ik vorig jaar stond.” Het verschil in cijfers was enorm: ze trapte maar liefst 20 Watt minder dan het jaar voordien op exact hetzelfde parcours, met een veel hogere hartslag. “Het doet pijn om je titel op die manier te moeten verdedigen. Om je 1e grote doel van het jaar zo in rook te zien opgaan. Maar ik weet van waar ik kom, dus ik ben ook wel trots.” Nu wacht de wegrit en een nieuwe stage, om de verloren tijd hopelijk snel weer in te halen.
